Vlak voordat de zon aan de horizon opkomt, is er aan de oostelijke horizon een lichtband zichtbaar die helderder wordt naarmate de zonsopkomst nadert. Dit is de ochtendschemering. De schemering na zonsondergang noemt men de avondschemering. Astronomen hebben de schemering echter anders gedefiniëerd.
Een moleculaire wolk is een soort interstellaire wolk waarvan de dichtheid en grootte de vorming van moleculen toelaat, de meeste moleculen zijn moleculaire waterstof (H2). Deze molecule is moeilijk om te detecteren. De molecule die het meest gebruikt wordt om het H2 op te sporen, is CO (koolstofmonoxide). De verhouding tussen de helderheid van CO en H2 massa is ruwweg constant, al zijn er redenen om aan deze veronderstelling te twijfelen als we naar bepaalde andere sterrenstelsels kijken.
Een interstellaire wolk is de algemene naam die gegeven wordt aan de accumulatie van gas, plasma en stof in ons en andere sterrenstelsels. Als we het anders bekijken, heeft een interstellaire wolk een veel grotere dichtheid dan een gemiddeld gebied van het interstellair medium.
Een donkere nevel is een soort van interstellaire wolk die een erg grote dichtheid heeft zodat deze het licht verduistert van de achterliggende emissie- of reflectienevel (zoals de paardekopnevel). Deze nevels kunnen zelfs de achtergrondsterren verduisteren (zoals de Kolenzaknevel). De verduistering van het licht wordt veroorzaakt door interstellaire stofdeeltjes die zich in het koudste en dichtste gedeeltes bevinden van grote moleculaire wolken.
NGC 925 is een balkspiraalstelsel dat zich twee graden ten oosten bevindt van de ster gamma Tri in het sterrenbeeld Triangulum (Driehoek). Dit sterrenstelsel heeft magnitude 9.9 en staat 28,1 miljoen lichtjaar van ons vandaan. De armen die rond het stelsel liggen, bevatten relatief veel HII-gebieden. Dit zijn plaatsen waar veel sterren worden geboren. Opvallend aan dit sterrenstelsel is dat één van de twee spiraalarmen duidelijker zichtbaar is dan de andere. NGC 925 is één van de sterrenstelsels uit de NGC 1023 Groep, een cluster van vijf sterrenstelsels op ongeveer 20,3 miljoen lichtjaar afstand. NGC 925 werd op 13 september 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Een wat ongewoon fenomeen op Aarde zijn de oplichtende nachtwolken, ook nog beter gekend als NLC's of Noctilucent Clouds. De NLC's doen zich het vaakst voor wanneer de Zon haar grootste noordelijke declinatie bereikt, dit is dus meestal in de periode rond 21 juni. Oplichtende nachtwolken zijn een soort wolken die voorkomen op een hoogte in de atmosfeer van tussen de 75 tot 85 kilometer, veel hoger dan gewone wolken. Doordat deze wolken zich op extreem grote hoogte bevinden, weerkaatsen zij het zonlicht nog een tijd lang na zonsondergang. Hierdoor steken deze prachtige witte sluiers af op de kleurrijke zonsondergang en de daaropvolgende donkere hemel. Oplichtende nachtwolken zijn dan ook enorm geliefd bij fotografen en liefhebbers van atmosferische verschijnselen.
Stervorming is het proces waarbij dichte delen van moleculaire wolken inklappen in een bal van plasma om een ster te vormen. Stervorming omvat de studie van het interstellair medium en grote moleculaire wolken als voorlopers van het stervormingsproces en de studie van vroege stersoorten en planeetvorming als direct product. Leer aan de hand van dit artikel alles over hoe sterren gevormd worden.
Een sterrenbeeld is een verzameling sterren die ogenschijnlijk een figuur vormen wanneer we deze sterren met denkbeeldige lijnen verbinden. Vanop aarde lijken deze sterren die een sterrenbeeld vormen dicht bij elkaar te staan maar in het heelal bevinden deze sterren zich vele licthjaren van elkaar. Sterrenbeelden hebben een rijke geschiedenis en hebben veelal namen gekregen die afkomstig zijn uit de Griekse of Romeinse mythologie of van dieren. de huidige indeling van de sterrenbeelden is voornamelijk gebaseerd op de sterrenatlas die in 1603 werd uitgegeven door de Duitse sterrenkundige Johannes Bayer. In dit artikel bespreken we het kleine en minder bekende sterrenbeeld Kameleon (Chamaeleon).

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.