NGC 3079 is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). Het is een zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel waardoor we, gezien vanop Aarde, van opzij kijken naar dit deep-sky object. De grootte van NGC 3079 aan de hemelboog bedraagt 8’ bij 1.4’ en de helderheid bedraagt magnitude 11.4. In het centrum van dit sterrenstelsel bevindt zich een ronde structuur die ongeveer 3 000 lichtjaar groot is tot 3 500 lichtjaar boven het stelsel uitsteekt. Astronomen vermoeden dat deze structuur wordt veroorzaakt door deeltjes die met zeer hoge snelheden de ruimte worden ingeslingerd. Het hemelobject ligt 56,4 miljoen lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 1 april 1790 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Messier 42 is een prachtige, heldere nevel in het wintersterrenbeeld Orion dat elk jaar opnieuw wordt waargenomen door vele amateur-astronomen en astrofotografen. Deze nevel, ook bekend als de 'Orionnevel', is eigenlijk een verheldering van een gigantisch nevelcomplex dat een groot deel van het sterrenbeeld inneemt. Het hoofdbestanddeel van deze nevel is waterstof en in mindere mate ook helium, koolstof, zuurstof, stikstof, zwavel, neon, chloor, argon en fluor. Het geïoniseerd gas van deze nevel heeft een totale massa van ongeveer 24 zonmassa's. Messier 42 verwijderd zich van ons, aan een snelheid van 17,5 km/s en het centrale deel van deze nevel heeft een doorsnede van 5 tot 6 lichtjaar. Zo is deze enorme gaswolk maar liefst 20 000 maal groter dan ons zonnestelsel. Centraal in de nevel bevindt zich er een sterrenhoop waarvan de helderste sterren in de vorm van een trapezium staan. Deze sterrenhoop kreeg dan ook de naam 'Trapeziumcluster' en de vijf helderste sterren hiervan hebben een massa van 15 tot 30 maal de massa van de Zon. De ouderdom van deze sterren wordt geschat op 300 000 jaar. De Orionenevel is voor astronomen en wetenschappers een zeer interessant object aangezien er nog steeds stervorming in voorkomt. Daarnaast werden in Messier 42 ook verschillende gasplaneten ontdekt die ongeveer even groot zijn als de planeet Jupiter en vooral uit waterstof en helium bestaan. In het totale nevelcomplex in het sterrenbeeld Orion, dat het 'Orion Molecular Cloud Complex' heet, bevinden zich ook de bekende Paardenkopnevel (Bernard 33), de Mairans nevel (Messier 43) en Messier 78. Van alle Messierobjecten is de Orionnevel ongetwijfeld één van de mooiste en meest bekende deep-sky objecten.
Iedereen kent wel onze ster die wij 'de zon' noemen. De zon is een bol van gas en is immens heet. Het hemelobject heeft een gewicht dat 3 000 000 maal zo zwaar en 1 miljoen maal zo groot is als de Aarde. De hitte wordt opgewekt door nucleaire reacties in de kern. In die kern wordt waterstof tot helium omgezet. Die kernfusies zorgen ervoor dat er een grote hoeveelheid energie vrijkomt.
Iedereen hoorde wel al eens van zwarte gaten of rode reuzen of neutronensterren of… Dit zijn allemaal mogelijke eindstadia van sterren. Het eindstadium van een ster hangt bijna volledig af van zijn massa. Zo zullen zware sterren heel andere gedaantes aannemen dan lichte sterren. Een ster bereikt zijn eindstadium wanneer de brandstof in de ster opgebruikt is. In het begin is die brandstof waterstof, dan helium, en nog later de zwaardere elementen. Dit proces duurt tot de ster niet genoeg hitte meer produceert om voor kernreacties te zorgen. Dat is het moment waarop een ster 'sterft'.
Iedereen kent wel de vele lichtpuntjes die we kunnen waarnemen aan de sterrenhemel. Deze lichtpuntjes zijn allemaal sterren. Sterren zijn, net als onze eigen ster de zon, grote bollen waterstof en helium in gasvorm. De zwaartekracht trekt het materiaal van een ster naar binnen en de druk van het hete gas ervan naar buiten. Hierdoor ontstaat er een evenwicht. In de kern van een ster ligt de energiebron. Daar worden miljoenen tonnen waterstof in helium omgezet.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.