Elke Amerikaanse Space Shuttle wordt gelanceerd vanop één van de twee LC39 lanceercomplexen die zich op het Kennedy Space Center bevinden. Deze werden gebouwd begin de jaren '60 als onderdeel van het Amerikaanse Apollo maanprogramma. Op de oorspronkelijke plannen werden 5 identiek dezelfde lanceercomplexen getekend met telkens ongeveer 2,6 kilometer plaats tussen zodat de infrastructuur niet beschadigd zou worden wanneer zich een explosie zou voordoen.
Ruimtevoedsel is vandaag de dag een zeer belangrijk onderdeel geworden in het succes van het overleven aan boord van een ruimtetuig of ruimtestation. Zo kunnen ruimtevaarders pas echt goed leven en werken in de ruimte wanneer ze worden voorzien van het gepaste voedsel. Helaas is eten en drinken in een gewichtloze omgeving niet gemakkelijk aangezien kruimels en druppels water voor onherstelbare schade kunnen zorgen. Gelukkig is er op culinair vlak voor ruimtevaarders de laatste jaren zeer veel veranderd waardoor men nu keuze heeft uit tal van maaltijden die op verschillende manieren kunnen worden opgediend.
Een van de belangrijkste onderzoeken aan boord van het ISS ruimtestation, is het bestuderen hoe het menselijk lichaam reageert op langdurige ruimtemissies. Sinds het begin van de bemande ruimtevaart probeert de mens steeds langer en langer in de ruimte te verblijven maar algauw merkte men op dat dit zijn tol eiste aan het lichamelijk gestel van de ruimtevaarders.
Een impactkrater of inslagkrater is een cirkelvormige of ovale verzakking dat in de bodem van een oppervlak achterblijft na een inslagproces van een ander hemellichaam. Deze bevinden zich meestal op het oppervlak een planeet, een maan of een planetoïde. De bekendste en meest indrukwekkende impactkrater op Aarde is ongetwijfeld de Barringerkrater in de Amerikaanse staat Arizona.
Het Neutral Bouyancy Laboratory (NBL) van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA bevindt zich niet ver van het Johnson Space Center in Houston, Texas, en is het grootste zwembad ter wereld dat gebruikt wordt voor het opleiden van astronauten die toekomstige ruimtewandelingen moeten uitvoeren. Het zwembad zelf heeft een lengte van 61 meter en is 31 meter breed. Dit reusachtige bad heeft een diepte van twaalf meter. Wanneer het bad gevuld is, kan er meer dan 22,7 miljoen liter water in.
Waterraketten worden aangedreven door het principe van actie en reactie, de derde wet van Newton. Deze zegt dat de acties van twee objecten op elkaar gelijk zijn en tegengesteld. De verandering in momentum van de uitlaatstoffen moet gebalanceerd worden door de verandering in momentum van de raket, zodat water dat uitgestoten wordt in de ene richting gebalanceerd moet worden door de versnellende raket in de andere richting. Leer aan de hand van dit artikel alles over de theorie achter een waterraket.
Het probleem van de meeste lanceerplatvormen is hun onhandigheid. Je moet het hele ding schuin houden om de waterraket op de gewenste positie te krijgen. Eén verkeerde beweging en je mag opnieuw beginnen omdat het meeste water uit de raket gelopen is. Andere problemen kunnen zijn: het vollopen van de compressor met water. Zeer desastreus voor de motor van de compressor (water is niet samendrukbaar).
Er zijn uiteraard veel denkbare en onderling evengoede oplossingen mogelijk. Maar Karel Dewaele heeft er één van de vele gevonden die we hier gaan bespreken
Europa is de zesde grootste maan uit ons zonnestelsel en behoort samen met de manen Io, Ganymedes en Callisto tot de 4 grote Galileische manen van de planeet Jupiter. De nam Europa is afkomstig uit de Griekse mythologie waar Europa de dochter was van koning Agenor en een relatie had met Zeus, die zich verkleed had als een witte stier, waardoor ze hem drie kinderen gaf waarvan één later koning Menos werd.
De super-Kamiokande detector is een ondergronds gevestigde 50.000 ton wegende tank water (op ongeveer 1 km diepte). Het water in de tank doet dienst als voor neutrino's, als de detectie van de bijproducten van neutrinointeractie.
Om de hoge-energie deeltjes te ontdekken die uit neutrinointeractie voortvloeien, detecteerd super-Kamiokande een fenomeen dat als licht van Cherenkov bekend staat.
De geladen deeltjes (enkel de geladen deeltjes) steken het water over met een snelheid groter dan 75% van de snelheid van het licht in een kegelpatroon rond de richting van het spoor uit, zoals bij linkerzijde. Het blauwachtige Cherenkov-licht wordt overgebracht door het hoogst-zuivere water van de tank, en daalt uiteindelijk op de binnenmuur van de detector af, die met photo-multiplier buizen (PMT'S) uitgerust is. Deze PMT'S zijn elk gevoelig voor verlichting door één enkel foton van licht - een lichtniveau ongeveer overeenkomstig als het licht zichtbaar vanop de aarde van een kaars bij de afstand van de maan!

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.