M53, of NGC 5024, is een kleine bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar). Deze bolhoop is één van de verst verwijderde die deel uitmaakt van de bekende Messiercatalogus. Het object bevindt zich op een afstand van zo'n 60 000 lichtjaar van de Aarde.
M57 is ongetwijfeld de bekendste planetaire nevel die elke keer opnieuw wordt waargenomen door zowel beginnende als gevorderde amateur-astronomen. Deze prachtige nevel in het sterrenbeeld Lyra (Lier) is een restant van een zonachtige ster die zo'n 20 000 jaar geleden het leven heeft gelaten. M57 staat ook bekend onder de naam 'Ringnevel' alhoewel de nevel duidelijk ovaal van vorm is.
M59 is één van de grotere elliptische sterrenstelsels die deel uitmaken van de bekende 'Virgocluster'. Het stelsel staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een werkelijke diameter van 90 000 lichtjaar. De onderlinge afstand tussen M59 en zijn naaste buur M60 bedraagt slechts 24'. Hierdoor zijn beide objecten met een binoculair of telescoop met lage vergroting makkelijk samen waar te nemen.
M60, ook gekend als NGC 4649, is een gigantisch elliptisch sterrenstelsel dat deel uitmaakt van de bekende 'Virgocluster'. Dit sterrenstelsel bevindt zich nabij M59 en M58. De schijnbare afstand tussen deze eerste bedraagt slechts 24'. M60 is eveneens het meest oostelijke lid van het Virgocluster. Langbelichte foto's tonen talrijke bolhopen in de halo van het stelsel. In totaal zijn er wellicht zo'n 5 100. In 2004 werd er een supernovae ontdekt in M60 maar deze was op dat moment al volop aan het verzwakken. M60 staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar en in het midden van dit sterrenstelsel bevindt zich een zwart gat dat een massa heeft dat 4,5 miljard keer de massa heeft van de Zon.
M69 is één van de kleinere en armere bolvormige sterrenhopen die uitmaken van onze Melkweg. De bolhoop staat op een afstand van ongeveer 29 700 lichtjaar en heeft een werkelijke diameter van 61 lichtjaar. Opvallend aan dit object, dat zich in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) bevindt, is de grote concentratie aan metalen, wat er op wijst dat dit een relatief jonge bolhoop is (maar nog altijd ouder dan onze Zon). Een ander opmerkelijke eigenschap aan deze bolhoop is dat deze zich bijna tegenover het centrum van ons Melkwegstelsel aan de nachtelijke hemel bevindt. De meeste bolhopen concentreren zich in het gebied rond het centrum. Net als vele andere bolvormige sterrenhopen kent Messier 68 een aantal veranderlijke sterren. Hiervan zijn er tot nu toe 42 ontdekt waarvan 27 van het type RR Lyrae zijn.
M86 is een elliptisch sterrenstelsel in het hart van de bekende Virgocluster. Het object ligt op slechts 20' van M84, een ander helder lid dat deel uitmaakt van de Virgocluster. Ook NGC 4402, een zwakker sterrenstelsel van magnitude 11, ligt niet zo ver van deze twee reuzen. Recente berekeningen tonen aan dat de onderlinge afstand tussen M86 en M84 slechts 300 000 lichtjaar bedraagd. M86 is een sterrenstelsel van het type E3. Het object telt veel bolvormige sterrenhopen maar wel heel wat minder dan zijn tegenhanger M87. Het sterrenstelsel M86 is ook het Messierobject met de grootste blauwverschuiving. Dit sterrenstelsel beweegt naar ons toe met een snelheid van 419 km/s. Aangezien de Virgocluster zich zelf verwijderd aan een snelheid van 1 100 km/s betekend dit dat M86 een snelheid heeft van meer dan 1 500 km/s!
Messier 97, ook gekend als de 'Uilnevel', is een relatief grote planetaire nevel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). Dit deep-sky object wordt vooral gewaardeerd door meer ervaren waarnemers. Het object dankt zijn bijnaam 'Uilnevel' aan twee opvallende donkere gebieden in de nevel waardoor het object lijkt op het hoofd van een uil. Messier 97 staat op een afstand van ongeveer 2 800 lichtjaar van de Aarde en heeft een diameter van drie lichtjaar wat overeenkomt met een schijnbare doormeter van 200'x200' (gezien vanaf de aarde). Deze planetaire nevel zou een leeftijd hebben van ongeveer 6 000 jaar en heeft een visuele helderheid van magnitude 9,9. De centrale ster in de Uilnevel heeft een oppervlakte van 85 000 Kelvin en is moeilijk te zien met amateur-telescopen vanwege de lage helderheid (magnitude 14). Deze ster heeft een massa minder dan de helft van de massa van onze ster, de zon.
M103, ook gekend als NGC 7654, is een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Cassiopeia van ongeveer 170 sterren dat op 8 000 lichtjaar van ons verwijderd is. De jonge cluster bevat voornamelijk hete blauwe sterren. M103 is samen met M52 het noordelijkst gelegen Messierobject en het hele jaar door zichtbaar.
M106 is een groot en prachtig spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) dat op een afstand van 25 miljoen lichtjaar van de Aarde staat. Heldere blauwe 'knotsen' aan het einde van de spiraalarmen van M106 zijn plaatsen waar massaal nieuwe sterren worden gevormd. Deze stervormingsgebieden kunnen echter enkel gezien worden op foto's gemaakt door grote telescopen of ruimtetelescopen. In het centrum van M106 bevindt zicht een zwart gat met een massa van 35 miljoen zonnemassa's. M106 beweegt zich van ons af met een snelheid van 537 km/s.
NGC 7000 is een prachtige emissienevel in het sterrenbeeld Cygnus (Zwaan). Deze nevel kreeg ook de bijnaam 'The North America Nebula'. Zijn bijnaam heeft het object te danken aan zijn sterke gelijkenis met het Noord-Amerikaanse continent. Het hele object is gigantisch groot. Zo beslaat NGC 7000 een gebied aan de nachtelijke hemel dat viermaal zo groot is als een Volle Maan. De nevel werd op 24 oktober 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.