Oktober, ook wel de wijnmaand genoemd, is de tiende maand in de gregoriaanse kalender en is de maand waarin onze klok een uur wordt teruggezet (27 oktober). In dit artikel bespreken we wat er zoal te zien is aan de sterrenhemel in oktober 2013.
Astronomen hebben met behulp van de Amerikaans/Europese Hubble Space Telescope een nieuwe maan ontdekt rondom de planeet Neptunus. Hierdoor telt Neptunus nu officieel veertien manen. Dit pas ontdekte hemelobject zal de boeken ingaan als het kleinste maantje rondom Neptunus.
Nu de zomermaanden achter ons liggen, beginnen de dagen opnieuw korter te worden waardoor we steeds vroeger de prachtige sterrenhemel kunnen bewonderen. Mercurius kunnen we in september niet waarnemen doordat de kleine planeet te dicht bij de Zon staat. De tweede planeet uit het zonnestelsel, Venus, komt vier uur voor de Zon op en schittert vervolgens in het oosten. Ook Jupiter is één van de planeten die in september 2012 héél mooi waar te nemen zijn.
Net zoals de Zon naar beneden beweegt ten opzichte van de sterren lijken de planeten oostwaarts ten opzichte van de sterren te bewegen. Af en toe maken de zogenaamde 'buitenplaneten' (Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus) een opvallende beweging. Deze beweging wordt in de sterrenkunde 'retrograde beweging' genoemd.
Aan de nachtelijke hemel kunnen we bij goede omstandigheden soms wel vijf planeten zien zonder hulp van binoculairen of telescopen. Planeten lijken met het blote oog op het eerste zicht op sterren maar je kan makkelijk leren ze van de sterren te onderscheiden. In dit artikel bespreken we de planeten die we met of zonder telescoop kunnen waarnemen.
Titania werd in 1787 ontdekt door de Britse astronoom William Herschel en werd vernoemd naar de koningin uit William Shakespeare’s werd 'A Midsummer Night's Dream'. Met een diameter van 1 578 kilometer is Titania de grootste maan van Uranus en deze bevindt zich op een afstand van 436 270 kilometer van deze planeet. In 1986 bracht de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 en deze maakte op dat moment foto’s van het zuidelijk halfrond van Titania. Tot op heden is al onze kennis over deze natuurlijke satelliet van Uranus gebaseerd op de foto’s van de Voyager 2 en kunnen we vaststellen dat Titania voor 50% bestaat uit waterijs, 30% gesteenten en 20% methaanverbindingen.
Ariel is de twaalfde maan van Uranus en werd in 1851 ontdekt door de Britse astronoom William Lassell. De naam “Ariel” is afkomstig uit William Shakespeare’s werk 'The Tempest' waar het de naam van een gevaarlijke geest was. Deze Uranus maan heeft een diameter van 1 158 kilometer en werd in 1986 bezocht door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 die tot op heden nog steeds de enigste gedetailleerde foto’s maakte van dit hemellichaam.
Oberon werd in 1787 ontdekt door de Britse sterrenkundige William Herschel en werd genoemd naar de elfenkoning uit William Shakespeare’s 'A Midsummer Night's Dream'. Deze maan is de buitenste satelliet van Uranus en met een diameter van 1.523 kilometer ook de tweede grootste maan van Uranus. Net als bij de meeste manen van Uranus bestaat ook Oberon voor 50% uit waterijs en kan de rest verdeeld worden in 30% gesteente en 20% methaanverbindingen.
Zogeheten 'Scattered Disk Objects' (SDO's) zijn een groep planetoïden die zich in de buitenste regionen van ons zonnestelsel bevinden. De omlooptijd van SDO's bedraagt meer dan 330 jaar en gemiddel bevinden deze ijs- en steenklompen zich op een afstand van 48 Astronomische Eenheden (AE) van de Zon.
Alle planeten die rond de zon cirkelen draaien in dezelfde richting, dit tegen de klok in wanneer we dit bekijken over de noordpool van de zon. De duur van een omwenteling van een planeet in haar baan rond de zon heten we een jaar. De duur van een jaar is afhankelijk van de afstand van de zon, hoe verder deze van de zon bevindt, hoe langer de afstand is en ook hoe trager de snelheid is en is dus minder beïnvloed door de zwaartekracht van de zon.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.