De fysica uit de twintigste eeuw werd vooral bepaald door twee grote denkbeelden: de twee theorieën van de relativiteit en de kwantummechanica die respectievelijk ontstonden rond de jaren 1915 en 1925. Tussen deze twee data in ligt het jaar 1918, en in de lente van dat jaar werd een icoon van de moderne kwantumfysica geboren: Richard P. Feynman. Deze Amerikaans natuurkundige en Nobelprijswinnaar was zeer invloedrijk op het gebied van de kwantumelektrodynamica en stond stond ook bekend als brandkastkraker, nachtclubgast, tekenaar, bongospeler en kenner van de Mayacultuur.
Stephen Hawking was een beroemde Brits wis- en natuurkundige en kosmoloog die tientallen binnenlandse en buitenlandse onderscheidingen in ontvangst mocht nemen. Ondanks het feit dat hij verlamd was en communiceerde via een spraakcomputer wordt hij beschouwd als één van de grootste wetenschappers van de twintigste eeuw. Zo is Stephen Hawking de ontdekker van de Hawkingstraling die ervoor zorgt dat zwarte gaten uiteindelijk verdampen. Bij het grote publiek is hij echter bekend als de schrijver van 'A brief history of Time' dat een internationale bestseller werd. Dit populair wetenschappelijk boek werd in tientallen talen vertaald en werd miljoenen keren verkocht.
Starburst sterrenstelsels zijn stelsels die een blauwachtige kleur vertonen en opvallend helderder zijn in het infrarode gebied van het spectrum waardoor aangetoond wordt dat er uitzonderlijk veel nieuwe sterren gevormd worden in dergelijke stelsels. In normale sterrenstelsels worden doorgaans ook nieuwe sterren gevormd maar niet zo veel als bij een Starburst stelsel. De oorzaak voor deze grote hoeveelheid nieuwe en jonge sterren zou te wijten zijn aan botsingen tussen verschillende sterrenstelsels.
Zoals er gissingen en theorieën bestaan over wat er gebeurde in het erg vroege heelal zijn ook hier fundamentele vooruitgangen in de fysica nodig als we willen weten wat er met enige zekerheid met ons heelal zal gebeuren. In dit artikel overlopen we kort enkele van de meest gangbare mogelijkheden rond het einde van het heelal.
Indien er geen zwarte gaten of sterren in de buurt van het zonnestelsel komen, wordt verwacht dat het zonnestelsel zoals we dit nu kennen nog meer dan een miljard jaar lang zal bestaan tot het moment dat de Zon haar eerste slachtoffer opeist: de Aarde. De zon zal dan 10% feller schijnen dan ze nu doet, de straling zal verhogen en op Aarde zal het broeiheet en onleefbaar worden. Enkel in de diepste gebieden van de oceaan kan dan nog wel wat leven zijn.
We kennen ze allemaal, de prachtige heldere objecten aan de nachtelijke hemel, met hun indrukwekkende staart, die maar één keer om de zoveel tijd te zien zijn. Deze wonderbaarlijke objecten worden al sinds mensengeheugenis waargenomen, weergegeven en afgebeeld in tal van schilderijen, boeken en tekeningen.
Ongeveer 4,6 miljard jaar geleden bevond er zich in de kern van ons melkwegstelsel een gaswolk die voor 99% uit gassen bestond en ook uit een klein aantal microfijne stofdeeltjes. De gassen bestonden vooral uit waterstof en helium die afkomstig waren van de oerknal. De andere elementen, zoals koolsofmonoxide, koolstofdioxide, ammoniak en siliciumverbindingen, kennen hun oorsprong uit sterren die op het einde van hun leven uit elkaar spatten en hun restanten het universum inblazen.
Skylab was de naam van het eerste Amerikaanse ruimtestation in een baan om de Aarde en werd gelanceerd op 14 mei 1973 door middel van een Saturn V raket. Amerika wou met dit ruimtestation vooral medisch onderzoek verrichten tijdens langdurige bemande ruimtemissies maar Skylab had ook tal van andere experimenten aan boord waardoor men ondermeer onze zon of andere astronomische objecten kon bestuderen vanuit een baan om de Aarde.
Een nevel is een interstellaire wolk van gas, stof en plasma. Oorspronkelijk was de naam "nevel" de definitie voor elk verafgelegen object, inclusief sterrenstelsels, verder dan onze Melkweg. Vandaag de dag vindt men nog voorbeelden van deze term terug bij het Andromeda sterrenstelsel dat soms de naam Andromedanevel krijgt.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.