Messier 97, ook gekend als de 'Uilnevel', is een relatief grote planetaire nevel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). Dit deep-sky object wordt vooral gewaardeerd door meer ervaren waarnemers. Het object dankt zijn bijnaam 'Uilnevel' aan twee opvallende donkere gebieden in de nevel waardoor het object lijkt op het hoofd van een uil. Messier 97 staat op een afstand van ongeveer 2 800 lichtjaar van de Aarde en heeft een diameter van drie lichtjaar wat overeenkomt met een schijnbare doormeter van 200'x200' (gezien vanaf de aarde). Deze planetaire nevel zou een leeftijd hebben van ongeveer 6 000 jaar en heeft een visuele helderheid van magnitude 9,9. De centrale ster in de Uilnevel heeft een oppervlakte van 85 000 Kelvin en is moeilijk te zien met amateur-telescopen vanwege de lage helderheid (magnitude 14). Deze ster heeft een massa minder dan de helft van de massa van onze ster, de zon.
M100 is een prachtig spiraalvormig sterrenstelsel dat deel uitmaakt van de enorme Virgocluster van sterrenstelsels. We bekijken het object van bovenaan waardoor de spiraalstructuur zeer mooi waar te nemen is. Astronomen hebben de afstand tot M100 bepaald op 60 miljoen lichtjaar. Deze afstand kon worden bepaald door middel van de Hubble Space Telescope gebruikmakend van Cepheïden (een bepaald type variabele sterren). M100 diende trouwens ook als test voor de Hubble ruimtetelescoop waardoor men enkele fouten heeft kunnen ontdekken in de optiek van de Hubble Space Telescope. Gedurende de 20e eeuw zijn niet minder dan vier supernova's binnen dit stelsel waargenomen (1901B, 1914A, 1959E en 1979C). Van deze laatste is de magnitude in april 1979 opgeklommen tot 11,6. Voor zulk verafgelegen sterrenstelsel is dit zeer zeldzaam. De diameter van M100 is groter dan die van onze Melkweg en bedraagt ongeveer 120 000 lichtjaar.
M101, ook wel het 'Windmolenstelsel' genaamd, is een groot spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). Het sterrenstelsel is vergelijkbaar met de iets grotere M33 en de iets kleinere M74 (in achtereenvolgens Triangulum en Pisces). M101 heeft een diameter van ongeveer 170 000 lichtjaar en bevat meer dan 180 miljoen sterren waarvan het licht meer dan 15 miljoen jaar nodig heeft om ons te bereiken. Op fotografische opnames is de opvallende spiraalstructuur mooi te zien net als verschillende nevelcomplexen waarvan verschillende eigen NGC-nummers hebben gekregen.
De eerste waarneming van een gamma-ray burst werd per ongeluk gedaan in de jaren ‘60 door de Vela satellieten van het Amerikaanse leger, die waren bedoeld om in de gaten te houden of de toenmalige Sovjet-Unie geen kernproeven in de ruimte deed, bijvoorbeeld achter de Maan. In plaats daarvan werden stralingspieken gemeten die niet vanuit de buurt van de Aarde konden komen. In 1973 concludeerden astronomen dat er sprake was van een nieuw fenomeen, maar tot 1991 kon men slechts raden naar de oorsprong ervan. In april van dat jaar werd met de space-shuttle Atlantis het Compton gamma-ray Observatory gelanceerd, een satelliet met aan boord het Bursts and Transient Source Experiment (BATSE). Uit de BATSE bleek meteen dat de verdeling van de gamma-ray bursts niet samenhing met ons Melkwegstelsel, noch met nabije sterrenstelsels of clusters van sterren.
M103, ook gekend als NGC 7654, is een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Cassiopeia van ongeveer 170 sterren dat op 8 000 lichtjaar van ons verwijderd is. De jonge cluster bevat voornamelijk hete blauwe sterren. M103 is samen met M52 het noordelijkst gelegen Messierobject en het hele jaar door zichtbaar.
M106 is een groot en prachtig spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) dat op een afstand van 25 miljoen lichtjaar van de Aarde staat. Heldere blauwe 'knotsen' aan het einde van de spiraalarmen van M106 zijn plaatsen waar massaal nieuwe sterren worden gevormd. Deze stervormingsgebieden kunnen echter enkel gezien worden op foto's gemaakt door grote telescopen of ruimtetelescopen. In het centrum van M106 bevindt zicht een zwart gat met een massa van 35 miljoen zonnemassa's. M106 beweegt zich van ons af met een snelheid van 537 km/s.
M108, ook gekend als NGC 3556, is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer) van het type Sc. Het object is eveneens een 'edge-on' stelsel wat wil zeggen dat we het vanop Aarde langs de zijkant bekijken (de schijnbare afmetingen zijn 7.7' en 1.3'). Het sterrenstelsel staat op een afstand van ruim 30 miljoen lichtjaar van de Aarde
M109, gelegen in het sterrenbeeld (Ursa Major Grote Beer), is een balkspiraalstelsel dat zich op ongeveer 30 miljoen lichtjaar van ons bevindt. In 1956 werd er een supernova van magnitude 11.5 ontdekt in dit sterrenstelsel. Dit sterrenstelsel is ook lid van het Ursa Major cluster van sterrenstelsel dat minstens 80 leden telt.
Om radiogolven te ontdekken, gebruiken de wetenschappers grote parabolische 'schotels', gelijkaardig aan de veel kleinere satellietschotels die algemeen in vele huishoudens worden gebruikt om satelliettelevisie te ontvangen. Momenteel zijn de grootste parabolische radioschotels in de wereld de 305m diameter radiotelescoop van Aricebo, in Puerto Rico, en de 100m diameter radioantenne van Effelsburg, in Bonn, Duitsland.
Collimatie betekent het accuraat uitlijnen van de optische elementen van een telescoop om het beste beeld te kunnen weergeven. Meestal is dit enkel nodig met Newton telescopen (reflectors of spiegelkijker). Refractortelescopen dienen niet gecollimeerd te worden aangezien deze een eenvoudiger design hebben en de collimatie meestal blijft wanneer ze gemaakt worden in de fabriek.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.