De Great Melbourne Telescope was na de bekende 'Leviathan of Parsonstown' sterrenwacht in de 19de eeuw de tweede grootste telescoop op Aarde. Nadat deze telescoop in Ierland werd gebouwd, werd deze over gebracht naar Australië waar men de telescoop vooral gebruikte voor het waarnemen van nevels. Leer via dit uitgebreid artikel alles over deze indrukkende telescoop en zijn rijke geschiedenis.
Een nieuwe opname, gemaakt met ESO’s surveytelescoop VISTA, plaatst de beroemde Trifidnevel in een nieuw, spookachtig licht. Door waarnemingen te doen in het infrarood kunnen astronomen dwars door de stofrijke centrale delen van de Melkweg heen kijken en objecten ontdekken die eerder onopgemerkt bleven.
Antarctica is het continent rond de Zuidpool en wordt omringd door de Atlantische, Indische en de Stille oceaan. Het is het vijfde grootste continent maar is het koudste en heeft de laagste luchtvochtigheid. Het zuidelijkste continent werd pas in 1820 ontdekt maar inmiddels zijn er een zestigtal (wetenschappelijke) zuidpool stations actief. De eigenlijke landmassa is bedekt met kilometer dikke ijslaag en het Antarctisch plateau, een gebied met een hoogte boven de 3000 meter, is bijna zo groot als Australië.
De ESO-sterrenwacht op Paranal, in het noorden van Chili, heeft een nieuw instrument in gebruik genomen: de Next-Generation Transit Survey (NGTS). Hiermee wordt naar exoplaneten gezocht die – vanaf de aarde gezien – voor hun moederster langs trekken en daarbij het licht van de ster enigszins verzwakken. De nieuwe faciliteit is gericht op de ontdekking van planeten ter grootte van Neptunus en kleiner, met diameters van twee tot acht keer die van de aarde.
Tijdens mijn recente bezoek aan het Koninklijke Observatorium te Greenwich (ROG – Royal Observatory Greenwich) nabij London viel het me op dat het merendeel van de honderden toeristen weinig of geen oog hadden voor het ritueel van de rode tijdbal, dat zich elke middag om één uur lokale tijd voltrekt. Astronomen kozen voor het uur 01:00 omdat ze vanaf het middaguur bezig waren met hun doorgangsmetingen van de Zon.
Tijdens een recente vergadering heeft ESO’s belangrijkste bestuursorgaan, de Raad [1], groen licht gegeven voor de bouw, in twee fasen, van de European Extremely Large Telescope (E-ELT). Voor de eerste fase – de constructie van een volledig werkende telescoop en een reeks krachtige instrumenten die over tien jaar hun eerste licht moeten opvangen – is een bedrag van ongeveer een miljard euro beschikbaar gesteld. Het zal geweldige wetenschappelijke ontdekkingen op het gebied van exoplaneten, de stellaire samenstelling van nabije sterrenstelsels en het diepe heelal mogelijk maken.
De wortels van de moderne sterrenkunde in Andalusië, Spanje’s zuidelijkste autonome regio, liggen bij de samenwerking van Spaanse astronomen met hun collega’s van de Jesuït universiteit te Georgetown (JUG) nabij Washington D.C. in de VSA. In 1902 werd een sterrenwacht opgericht op de universiteitscampus van Cartuja ten noorden van Granada. Medio de jaren '50 bleek de urbanisatie en de ermee gepaard gaande lichtvervuiling een probleem en keken de astronomen uit naar een nieuwe donkere locatie in de nabij gelegen Sierra Nevada bergketen.
Afgelopen week is men op de top van de berg Mauna Kea op Hawaï gestart met de werkzaamheden voor de bouw van de Thirty Meter Telescope (TMT). De bouw van deze telescoop met een hoofdspiegel van dertig meter zal acht jaar duren en het project heeft een prijskaartje van ruim één miljard euro. Astronomen hopen met deze nieuwe telescoop ondermeer de eerste sterren uit het heelal terug te vinden.
In vergelijking met astronomische observatoria in het Noordelijke halfrond, lijkt de Siding Spring sterrenwacht een jonkie. Het fascinerende verhaal van de grootste optische telescoop in Australië begon echter veel eerder dan die ene nacht in april 1974, toen "first light" werd verkregen.
De indrukwekkende sterrenhemel en zijn bijhorende Melkweg is iets bijzonders fascinerends. Helaas kunnen we in België en Nederland dit prachtige natuurwonder nog zelden aanschouwen als gevolg van de storende lichtvervuiling. Dankzij het internet en getalenteerde fotografen en makers van zogeheten 'timelapse' video's kunnen we vandaag de dag wel nog zien hoe de sterrenhemel er uitziet op de meest afgelegen plaatsen ter wereld. Via onderstaande Vimeo-filmpjes willen we u dan ook mee laten genieten van iets wat wij nog zelden zien!

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.