M89, ook gekend als NGC 4552, is een elliptisch sterrenstelsel in het sterrenbeeld Virgo (Maagd) dat behoord tot de bekende Virgocluster van sterrenstelsels. Op slechts 40' van het sterrenstelsel vind men M90, een ander lid van de Virgocluster. M89 is van het type E0. Dit zijn elliptische sterrenstelsels maar zijn bijna volledig bolvormig. Het stelsel M89 is ook bekend als een zwakke radiobron.
M91, ook gekend als NGC 4548, is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar) dat deel uit maakt van de bekende Virgocluster van sterrenstelsels. Dit sterrenstelsel is van het type SBb en het object beweegt zich aan een (relatieve) snelheid van 400 km/s van ons vandaan. Aangezien de Virgocluster zich verwijderd met een snelheid van 1 100 km/s betekent dat M91 naar ons toe beweegt aan 700 km/s. M91 heeft een helderheid van magnitude 10,2 en staat op een afstand van 60 miljoen lichtjaar van de Aarde.
M95, ook gekend als NGC 3351, behoort samen met M96 en M105 tot de Leo-1 groep van sterrenstelsels. De onderlinge afstand tussen de twee eerste bedraagt slechts 42' waardoor ze in hetzelfde beeldveld makkelijk zichtbaar zijn in een binoculair. De afstand tot M95, bepaald door cepheïdewaarnemingen met de Hubble Space Telescope, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. M95 is een balkspiraalstelsel van het type SBb en heeft opvallende spiraalarmen. Doordat de drie objecten, M95, M96 en M105 dicht bij elkaar liggen, zijn zij een zeer geliefd trio bij amateur-astronomen en astrofotografen.
M96 is de helderste van een kleine groep sterrenstelsels die samen de Leo-1 groep vormen in het sterrenbeeld Leo (Leeuw). Ook M95 en M105 behoren tot dezelfde cluster. Het spiraalvormig sterrenstelsel M96 staat op een afstand van ongeveer 41 miljoen lichtjaar (afstand bepaald door Cepheïdemetingen met de Hubble Space Telescope) van de Aarde. De afstand tot M95, de naaste buur van M96, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. Het sterrenstelsel heeft een absolute magnitude van -21,2 en heeft een diameter van ongeveer 100 000 lichtjaar.
M102 is een missend object in de bekende catalogus van Charles Messier. Er zijn twee mogelijke scenario's. Een eerste is dat Charles Messier een dubbele observatie heeft gedaan van M101 en dus nooit het sterrenstelsel heeft gezien dat wij nu kennen als M102. Een tweede scenario, en wellicht de meest waarschijnlijke, is dat M102 eigenlijk NGC 5866 is, een sterrenstelsel in het sterrenbeeld Draco (Draak). Ook andere, minder waarschijnlijke kandidaatstelsels, zijn door diverse astronomen naar voren geschoven.
De eerste waarneming van een gamma-ray burst werd per ongeluk gedaan in de jaren ‘60 door de Vela satellieten van het Amerikaanse leger, die waren bedoeld om in de gaten te houden of de toenmalige Sovjet-Unie geen kernproeven in de ruimte deed, bijvoorbeeld achter de Maan. In plaats daarvan werden stralingspieken gemeten die niet vanuit de buurt van de Aarde konden komen. In 1973 concludeerden astronomen dat er sprake was van een nieuw fenomeen, maar tot 1991 kon men slechts raden naar de oorsprong ervan. In april van dat jaar werd met de space-shuttle Atlantis het Compton gamma-ray Observatory gelanceerd, een satelliet met aan boord het Bursts and Transient Source Experiment (BATSE). Uit de BATSE bleek meteen dat de verdeling van de gamma-ray bursts niet samenhing met ons Melkwegstelsel, noch met nabije sterrenstelsels of clusters van sterren.
Het prachtige spiraalvormige sterrenstelsel NGC 4535 is terug te vinden in het sterrenbeeld Virgo (Maagd) en heeft magnitude 9.8. Dit sterrenstelsel maakt deel uit van de gigantische Virgocluster dat uit ongeveer 2 000 sterrenstelsel bestaat en zich op ongeveer 50 miljoen lichtjaar van ons bevindt. NGC 4535 is een mooi voorbeeld van een zogeheten 'face-on' sterrenstelsel. Dit wil zeggen dat wij, vanaf de Aarde gezien, recht bovenop dit sterrenstelsel kijken waardoor we mooi de spiraalvormige 'armen' kunnen waarnemen. De afstand tussen dit stelsel en de Aarde wordt geschat op ongeveer 52 miljoen lichtjaar. De blauwe kleur van de spiraalarmen wijst op de aanwezigheid van een groot aantal hete jonge sterren. De oudere en koelere sterren geven het gebolde centrum een meer gele kleur. Het hemelobject werd op 28 december 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Dit sterrenstelsel is in een kleine telescoop zichtbaar als een wazige verschijning.
NGC 404 is een klein lensvormig sterrenstelseltje in het sterrenbeeld Andromeda van magnitude 10.3. Hoewel NGC 404 4.3 bij 3.9' meet, krijgt het sterrenstelsel niet de aandacht die het verdient. De belangrijkste reden daarvoor is dat de ster Beta Andromedae (Mirach), die op 6.7' van NGC 404 ligt, deze overstraalt. Door zijn korte afstand tot de ster Mirach kreeg NGC 404 ook de bijnaam 'Mirach's Ghost'. NGC 404 is eigenlijk een spiraalvormig sterrenstelsel waarvan de armen nauw rond de kern gewikkeld zijn. Dit en het feit dat wij in de rotatieas van dit stelsel liggen, zorgen ervoor dat wij dit deep-sky object zien als een 'ronde vlek'. Het hemelobject is ongeveer 11 miljoen lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 13 september 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Een sterrenbeeld is een verzameling sterren die ogenschijnlijk een figuur vormen wanneer we deze sterren met denkbeeldige lijnen verbinden. Vanop aarde lijken deze sterren die een sterrenbeeld vormen dicht bij elkaar te staan maar in het heelal bevinden deze sterren zich vele licthjaren van elkaar. Sterrenbeelden hebben een rijke geschiedenis en hebben veelal namen gekregen die afkomstig zijn uit de Griekse of Romeinse mythologie of van dieren. de huidige indeling van de sterrenbeelden is voornamelijk gebaseerd op de sterrenatlas die in 1603 werd uitgegeven door de Duitse sterrenkundige Johannes Bayer. In dit artikel bespreken we het minder bekende sterrenbeeld Antlia (Luchtpomp).
Een sterrenbeeld is een verzameling sterren die ogenschijnlijk een figuur vormen wanneer we deze sterren met denkbeeldige lijnen verbinden. Vanop aarde lijken deze sterren die een sterrenbeeld vormen dicht bij elkaar te staan maar in het heelal bevinden deze sterren zich vele licthjaren van elkaar. Sterrenbeelden hebben een rijke geschiedenis en hebben veelal namen gekregen die afkomstig zijn uit de Griekse of Romeinse mythologie of van dieren. de huidige indeling van de sterrenbeelden is voornamelijk gebaseerd op de sterrenatlas die in 1603 werd uitgegeven door de Duitse sterrenkundige Johannes Bayer. In dit artikel bespreken we het sterrenbeeld Ram (Aries).

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.