Astronomen hebben met behulp van de Japanse 8,2 meter grote Subaru-telescoop een merkwaardig rechthoekig sterrenstelsel ontdekt. De vorm van dit sterrenstelsel vertoont veel gelijkenissen met de vorm van een smaragd. Op de bewerkte foto van het stelsel is te zien dat zich in de kern een schijfvormige verdeling van vooral jonge sterren bevindt.
Ons Melkwegstelsel bevindt zich samen met andere sterrenstelsels in een cluster die men de Lokale Groep noemt. Men is tot deze ontdekking gekomen doordat astronomen erachter kwamen dat bepaalde sterrenstelsels, zoals het Andromeda sterrenstelsel, zich veel dichter bij ons bevinden dan andere stelsels.
Starburst sterrenstelsels zijn stelsels die een blauwachtige kleur vertonen en opvallend helderder zijn in het infrarode gebied van het spectrum waardoor aangetoond wordt dat er uitzonderlijk veel nieuwe sterren gevormd worden in dergelijke stelsels. In normale sterrenstelsels worden doorgaans ook nieuwe sterren gevormd maar niet zo veel als bij een Starburst stelsel. De oorzaak voor deze grote hoeveelheid nieuwe en jonge sterren zou te wijten zijn aan botsingen tussen verschillende sterrenstelsels.
Seyfertsterrenstelsels zijn sterrenstelsels met een uitzonderlijk kleine en heldere kern. Deze kernen hebben een zeer kenmerkend emissiespectrum. Dit is heel vreemd want normaal zou een kern van een sterrenstelsel samengesteld moeten zijn uit het spectrum van alle sterren die er zich in bevinden. In 1943 ontdekte de Amerikaanse astronoom Carl Seyfert dat de oorsprong van deze kenmerkende emissiespectra wellicht aan het gas ligt dat zich in de kern van deze sterrenstelsels bevindt en dat dit gas ook zeer veel energie bezit.
Ongeveer 40% van alle sterrenstelsels hebben een elliptische vorm (bolvormig of lensvormig) en beschikken over een zeer heldere kern. In deze elliptische sterrenstelsels bevinden zich vooral oudere sterren omdat er zich te weinig gas in bevindt voor het ontstaan van nieuwe sterren. De helderheid van deze stelsels neemt naar de rand toe meer af. Elliptische sterrenstelsels zijn eveneens de grootste uit ons heelal.
NGC 5907, ook gekend als de 'Splinter Galaxy' of de 'Knife Edge', is een mooi, naaldvormig, spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Draak (Draco). Dit zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel bevindt zich in de buurt van een andermooi sterrenstelsel, NGC 5866 (Messier 102). Zowel NGC 5907 alsook NGC 5866 (Messier 102) maken dan ook deel uit van dezelfde groep. Een opvallend kenmerk aan het deep-sky object NGC 5907 is dat de 'schijf' zeer dun is. Zo meet NGC 5907 aan de sterrenhemel 14’ bij 1.4’. De helderheid van dit sterrenstelsel wordt geschat op 11. De afstand tot het sterrenstelsel NGC 5907 wordt geschat op 50 miljoen lichtjaar. Doordat dit stelsel een diameter heeft van ongeveer 130 000 lichtjaar is dit ietsje groter dan het Melkwegstelsel. NGC 5907 werd in 1788, samen met het sterrenstelsel NGC 5866, ontdekt door William Herschel. Op 16 februari 1940 ontdekte men in NGC 5907 ook de supernova SN1940A. Deze bereikte een maximale helderheid van magnitude 14.3. Volgens de Saguaro Astronomy Club in Phoenix (USA) en de Royal Astronomical Society of Canada (RASC) behoort NGC 5907 tot één van de mooiste NGC objecten. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen storend maanlicht) is dit sterrenstelsel al mooi waar te nemen met een 15 centimeter telescoop.
Sterrenbeeld: Draak (Draco)
Magnitude: 11
Coördinaten:

NGC 2841 is een helder spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). In kleine telescopen lijkt dit deep-sky object op een elliptisch sterrenstelsel maar in grotere telescopen is te zien dat de spiraalarmen vlak tegen de kern aan liggen. De grootte van dit stelsel aan de hemel bedraagt 8.1’ bij 3.5’ en dit sterrenstelsel heeft een helderheid van magnitude 10.1. De werkelijke diameter van NGC 2841 wordt geschat op 150 000 lichtjaar (tegenover 100 000 lichtjaar voor ons sterrenstelsel) en het object bevindt zich op een afstand van 46 miljoen lichtjaar van de Aarde. Dit sterrenstelsel bezit opvallend veel jonge blauwe sterren en ook enkele H-II gebieden waarin sterren worden gevormd. NGC 2841 werd op 9 maart 1788 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 4214 is een onregelmatig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) van magnitude 9.6. Het deep-sky object is 13 miljoen lichtjaar van ons verwijderd en is zowel helderder alsook groter dan de Kleine Magelhaense Wolk. Hoewel het gecatalogeerd staat als een onregelmatig stelsel zijn er op foto’s toch aanwijzingen van balkspiraalstructuur terug te vinden. In deze balk zijn vele clusters en gaswolken (relatief veel zelfs voor dit type sterrenstelsel) waarin sterren geboren worden. Rond de centrale balk hangt een wolk van gas met daarin oudere sterren dat, gemeten aan de hemel, een grootte heeft van 15 boogminuten. NGC 4214 werd op 28 april 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 3184 is een zogeheten 'face-on' sterrenstelsel en bevindt zich in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major). Dit spiraalvormig sterrenstelsel staat op een afstand van 40 miljoen lichtjaar van de Aarde. Ondanks zijn mooie vorm is dit deep-sky object niet echt bekend of populair doordat het een vrij lage oppervlaktehelderheid heeft. De helderheid van NGC 3184 bedraagt magnitude 10,4 terwijl je voor de twee armen al met magnitude 14 rekening moet houden. In de armen van dit spiraalstelsel werden ook H-II-gebieden ontdekt waarin stervorming plaatsvindt. De grootte van dit stelsel wordt geschat op 7,4 x 6,9 boogminuten. De diameter van dit spiraalvormig sterrenstelsel wordt geschat op 50 000 lichtjaar. NGC 3184 kan één graad ten oosten van de ster Mu Ursae Majoris worden terugevonden. Dit hemelobject werd op 18 maart 1787 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. In 1999 ontdekte de Japanse amateur-astronomen Reiki Kushida supernova 1999gi in dit sterrenstelsel.
Sterrenbeeld: Grote Beer (Ursa Major)
Magnitude: 10,4
Coördinaten:

Het prachtige balkspiraalstelsel NGC 1300 bevindt zich op een afstand van 61 miljoen lichtjaar van de Aarde en kan worden teruggevonden in het sterrenbeeld Eridanus. De magnitude van dit stelsel bedraagt 10.4. De zogeheten 'balk' in dit stelsel heeft een grootte van 50 000 lichtjaar en het totale sterrenstelsel heeft een omvang van 115 000 lichtjaar. Hierdoor is het net iets groter dan ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg. De kern van NGC 1300 is dan weer omgeven door een kleinere spiraalstructuur met een grootte van enkele duizenden lichtjaren. De Hubble Space Telescope maakte in september 2004 een prachtige detailopname van dit sterrenstelsel. NGC 1300 werd op 11 december 1835 ontdekt door de Britse astronoom John Herschel.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.