STS-88 zal ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als één van de meest historische Space Shuttle missies. Tijdens deze 11 dagen durende ruimtevlucht werd de eerste Amerikaanse module vastgehecht aan een Russische module. Later zouden deze twee woon- en werkmodules de basis vormen van het internationaal ruimtestation ISS. De zes ruimtevaarders aan boord van het ruimteveer Endeavour vertrokken op 4 december 1998 en voerden tijdens hun missie drie ruimtewandelingen uit. Aan boord van het ruimteveer Endeavour bevond zich ondermeer de 5,4 meter lange Unity (Node 1) koppelingsmodule die in opdracht van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA gebouwd werd door het lucht- en ruimtevaartbedrijf Boeing. Aan deze Unity koppelingsmodule zouden later nog verschillende andere modules vastgehecht worden. Dit was de eerste Space Shuttle missie in het kader van de assemblage van het internationaal ruimtestation.
Op 4 mei 1989 werd de Amerikaanse Magellan Venusverkenner in de ruimte gebracht. Deze 1 ton zware ruimtesonde was het eerste tuig voor planetair onderzoek dat gelanceerd werd door middel van een Space Shuttle. Dit was tevens ook de eerste Amerikaanse ruimtesonde richting Venus sinds 1978.
Het Satish Dhawan Space Sentre (SHAR) is het belangrijkste lanceercomplex van de Indian Space Research Organisation (ISRO). Dit complex bevindt zich nabij Sriharikota, 80 kilometer ten noorden van de stad Chennai. In oktober 1971 werd deze lanceerbasis voor het eerst gebruikt toen India voor het eerst sondeerraketten lanceerde. Vandaag de dag wordt deze basis gebruikt voor het lanceren van alle Indiase PSLV en GSLV raketten.
In december 1995 werd vanop de Amerikaanse Kennedy Space Center het ruimteveer Atlantis gelanceerd met aan boord de Mir Docking Module. Deze kleine module moest in de toekomst koppelingen tussen de Amerikaanse Space Shuttle en het ruimtestation Mir mogelijk maken. Voor deze belangrijke uitbreiding werd de Amerikaanse Space Shuttle al éénmaal gekoppeld aan het Mir ruimtestation maar toen werd speciaal hiervoor de Kristall module van plaats veranderd tijdens een ruimtewandeling.
De Japanese Experiment Module (JEM) is de grootste Japanse bijdrage tot het internationale ruimtestation ISS. In Japan wordt dit gedeelte van het ISS ook wel 'Kibo' genoemd wat in het Nederlands zoveel betekent als 'hoop'. Dit Japanse ruimtelaboratorium werd ontwikkeld door het Japanse ruimtevaartagentschap JAXA en bestaat uit verschillende grote onderdelen die tijdens drie verschillende Space Shuttle missies naar het ruimtestation werden gebracht. .
Op 12 september 1991 werd het Amerikaanse ruimteveer Discovery gelanceerd voor de STS-48 ruimtemissie. Aan boord bevonden zich vijf astronauten. Tijdens deze vijf dagen lange missie werd de Upper Atmosphere Research Satellite (UARS) kunstmaan uitgezet in een baan om de Aarde. Deze kunstmaan zou vele jaren lang de bovenste lagen van onze atmosfeer nauwkeurig onderzoeken dankzij de tien instrumenten die het tuig aan boord had. Op 18 september keerde het ruimteveer terug naar de Aarde. Dit was de 13de maal dat het ruimteveer Discovery gebruikt werd voor een bemande ruimtemissie.
De STS-40 Space Shuttle missie was de 11de bemande ruimtevlucht die werd uitgevoerd met het ruimteveer Columbia. Dit was eveneens de vijfde Spacelab missie. Aan boord van de Columbia bevonden zich zeven astronauten. Het ruimteveer werd op 5 juni 1991 gelanceerd vanop het Kennedy Space Center waarna het ruimtetuig 9 dagen in een baan om de Aarde verbleef. In het laadruim van de Columbia bevond zich meer dan 12 ton aan vracht met als belangrijkste onderdeel het Spacelab ruimtelabo waarin de astronauten konden leven en werken. Deze eerste “Spacelab Life Sciences” missie stond helemaal in het teken van wetenschappelijk biologisch onderzoek. Ze kan algemeen omschreven worden als een uiterst succesvolle ruimtemissie.
Na de twee Space Shuttles Columbia en Challenger, die inmiddels samen al 11 vluchten hadden uitgevoerd, was het de beurt aan het ruimteveer Discovery. Dit ruimteveer werd voor het eerst gelanceerd tijdens de STS-41-D missie die op 30 augustus 1984 van start ging. In vergelijking met de twee andere ruimteveren was de Discovery veel lichter omdat er gebruik werd gemaakt van lichtgewicht hittewerend materiaal. Een ander kenmerk van deze missie was dat de lancering slechts enkele seconden voordat de Solid Rocket Boosters (SRB’s) zouden tot ontbranding worden gebracht, werd geannuleerd. Hierdoor moesten de hoofdmotoren weer uitgeschakeld worden en dit was sinds de Gemini 6A missie niet meer gebeurd. Nadat het ruimteveer zich eindelijk in een baan rond de Aarde bevond, werden er met succes 3 communicatiesatellieten uitgezet. Op 5 september landde het ruimteveer Discovery terug op Aarde na een missie van 6 dagen en 3 uur.
De 33ste missie van een Amerikaans ruimteveer ging op 9 januari 1990 van start en werd uitgevoerd met het ruimteveer Columbia dat hierdoor zijn 9de ruimtevlucht maakte. Tijdens deze missie werd een Amerikaanse militaire communicatiesatelliet uigezet in een baan om de Aarde en werd de Long Duration Exposure Facility van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA terug mee naar huis genomen. Aan boord van het ruimteveer Columbia bevonden zich vijf Amerikaanse ruimtevaarders. In totaal duurde deze missie 10 dagen en 21 uur. Deze STS-32 missie wordt algemeen aanzien als één van de meest ingewikkelde ruimtevluchten ooit aangezien de vijf astronauten de 9,5 ton zware LDEF veilig terug naar de Aarde moesten brengen waarna wetenschappers de experimenten onderzochten nadat deze jarenlang werden blootgesteld aan de ruimtelijke omgeving.
De STS-35 ruimtemissie was de tiende bemande ruimtevlucht die uitgevoerd werd met het Amerikaanse ruimteveer Columbia. Deze missie stond helemaal in het teken van het ontplooien van de ASTRO-1 ruimtetelescoop. Aan boord van het ruimteveer bevonden zich 7 astronauten. De belangrijkste taak van deze ruimtevaarders was het uitvoeren van tal van astronomisch onderzoeken van het universum in zowel het röntgen- alsook het ultravioletgedeelte van spectrum met het ASTRO-1 ruimteobservatorium. Dit was de 38ste vlucht van een Amerikaans ruimteveer. In totaal maakte 7 bemanningsleden tijdens deze ruimtevlucht 144 omwentelingen om onze planeet.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.