Het idee 'multiversum' is een veronderstelling dat er mogelijk meerdere universa zijn, inclusief ons eigen universum. De structuur van het multiversum, de natuur van elk universum erin en de relatie tussen de verscheidene universa, hangt af van de theorie die je gebruikt. Multiversa zijn ideeën in de fysica, filosofie en fictie. In deze context kunnen termen als parallel universum, parallelle werelden of alternatieve universa gebruikt worden.
De meeste meteoroïden verdampen wanneer ze in de atmosfeer komen maar een 500-tal meteorieten die variëren in grootte van knikkers tot basketballen of nog groter kunnen elk jaar op het aardoppervlak vallen. Slechts 5 à 6 van deze gevallen meteorieten worden gevonden en zijn door wetenschappers gekend. Slechts enkele meteorieten zijn groot genoeg om impactkraters te kunnen veroorzaken. In de meeste gevallen belanden deze aan een snelheid die gelijk is aan een vrije val en zelden gebeurt het dat ze een kleine put maken. Meteorieten van deze aard richten dus geen schade aan en verwonden geen mensen.
Iedereen kent wellicht wel de planeten uit ons zonnestelsel of kan vertellen wat ons zonnestelsel is maar tot waar bevind ons zonnestelsel zich en wat bevind er zich net voorbij ons zonnestelsel? De “heliosfeer” is het gebied rondom en in het zonnestelsel waarin de zonnewind en het interplanetair magnetisch veld regeren maar wanneer de afstand tot de zon te ver wordt en we ons ver van de buitenste planeten zouden begeven zouden we merken dat deze zonnewind snel in kracht en snelheid zal afnemen en hier ons zonnestelsel en zijn invloed eindigt.
Wanneer we met de SOHO ruimtesonde naar de zon kijken op een golflengte van 28,4 nanometer toont het de buitenste hete lagen van de atmosfeer van de zon, meer bepaald de corona. Het magnetische veld van de zon speelt hierin een grote rol hoe de afbeelding eruit zal zien. De heldere gebieden tonen heet, dicht gas aan dat gevangen is door het magnetische veld van de zon.
De eerste vaststelling dat de zon een wind uitstootte, kwam van de staart van kometen die zich altijd weg van de zon richten. Kepler dacht in de jaren 1600 dat deze staarten er kwamen door de druk van zonlicht. Inmiddels weten we dat kometen ook ionenstaarten hebben die in hun eigen spectraallijnen schijnen, niet enkel in gebroken zonlicht.
De luchtweerstand die een raket doorstaat, is de kracht van de lucht die de beweging van de raket tegenhoud. Elke fietser zal wel de lastige wind in zijn of haar gezicht voelen wanneer ze hun snelheid opvoeren en lijkt sterk op dit effect. Om een waterraket goed te doen werken, dient de luchtweerstand zo klein mogelijk te zijn. Leer aan de hand van dit artikel alles over de luchtweerstand en gestroomlijnde vorm van een raket.
Wat is er zoal te zien op het zonneopervlak? In dit artikel leren we meer over 'fakkelvelden', 'granulatie', 'supergranulen' en zonnevlekken'.
Messier 27 is een prachtig deep-sky object en is één van de helderste planetaire nevels aan de nachtelijke hemel. Deze nevel, gelegen in het sterrenbeeld Vulpecula (Vosje), is ook bekend onder de naam 'Halternevel' vanwege zijn opvallende zandlopervorm. De Halternevel bevat meerdere gasschillen die zich weg van de centrale ster bewegen aan verschillende snelheden. Een zuurstofschil beweegt zich aan een snelheid van ongeveer 15 km/sec terwijl een snellere stikstofschil zich verplaatst aan een snelheid van ongeveer 30 km/sec. Vanaf de Aarde kijken op de zijkant van deze nevel aan. Hierdoor zien we Messier 27 niet als een mooie ronde planetaire nevel zoals de bekende Ringnevel (Messier 57). Aangezien Messier 27 zich uitbreidt met een snelheid van 6,8 boogseconden per eeuw, wordt zijn leeftijd geschat op 3 000 tot 4 000 jaar. Toch is hier nog steeds veel discussie over aangezien sommigen er van uitgaan dat deze nevel met een snelheid van 1,0 boogseconde per eeuw uitdijt waardoor de leeftijd dan 48 000 jaar zou bedragen. De centrale ster van Messier 27 heeft een helderheid van magnitude 13,5 en is hierdoor nog net zichtbaar met een amateur telescoop. De ster zelf is een blauwachtige witte dwerg die enorme hoeveelheid hoogenergetische straling uitstoot en die voor het blote oog onzichtbaar is. Deze straling komt in contact met het gas van de nevel. Aangezien deze straling een golflengte heeft van voornamelijk 500 nm (dubbel geïoniseerd zuurstof) krijgt deze planetaire nevel op foto's dan ook zijn karakteristieke groene kleur.
M86 is een elliptisch sterrenstelsel in het hart van de bekende Virgocluster. Het object ligt op slechts 20' van M84, een ander helder lid dat deel uitmaakt van de Virgocluster. Ook NGC 4402, een zwakker sterrenstelsel van magnitude 11, ligt niet zo ver van deze twee reuzen. Recente berekeningen tonen aan dat de onderlinge afstand tussen M86 en M84 slechts 300 000 lichtjaar bedraagd. M86 is een sterrenstelsel van het type E3. Het object telt veel bolvormige sterrenhopen maar wel heel wat minder dan zijn tegenhanger M87. Het sterrenstelsel M86 is ook het Messierobject met de grootste blauwverschuiving. Dit sterrenstelsel beweegt naar ons toe met een snelheid van 419 km/s. Aangezien de Virgocluster zich zelf verwijderd aan een snelheid van 1 100 km/s betekend dit dat M86 een snelheid heeft van meer dan 1 500 km/s!
M90 is één van de grotere sterrenstelsels dat deel uitmaakt van de bekende Virgocluster. Opvallend is dat er in de spiraalarmen van M90 geen nieuwe sterren meer worden gevormd. Hierdoor is M90 een soort fossiel sterrenstelsel. Enkel in het centraal gedeelte van M90 worden er nog nieuwe sterren gevormd. Sommige astronomen vermoeden dat het sterrenstelsel verder zal evolueren tot een van het type S0 (zoals M64). Ook de totale massa van dit spiraalvormig sterrenstelsel is (relatief) laag wat op een zeer lage sterrenconcentratie wijst. Een derde (en laatste) opmerkelijk feit aan M90 is de hoge snelheid. Metingen wijzen uit dat M90 ons nadert aan een snelheid van bijna 400 km /s. Aangezien de Virgocluster zich aan een snelheid van 1 100 km /s verwijderd betekend dit dat M90 ons nadert aan 1 400 km /s. Enkel M86 heeft een hogere snelheid ten opzichte van onze Melkweg.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.