Het probleem van de meeste lanceerplatvormen is hun onhandigheid. Je moet het hele ding schuin houden om de waterraket op de gewenste positie te krijgen. Eén verkeerde beweging en je mag opnieuw beginnen omdat het meeste water uit de raket gelopen is. Andere problemen kunnen zijn: het vollopen van de compressor met water. Zeer desastreus voor de motor van de compressor (water is niet samendrukbaar).
Er zijn uiteraard veel denkbare en onderling evengoede oplossingen mogelijk. Maar Karel Dewaele heeft er één van de vele gevonden die we hier gaan bespreken
Een naakte raket kan goed gelanceerd worden, echter zal deze in de lucht beginnen tuimelen met als gevolg dat de raket belemmert wordt om nog hoger te kunnen gaan. Als een raket recht de lucht ingaat zonder dat deze tuimelt zal de raket veel stabieler en hoger gaan. Het gebruik van vinnen en het voorzien van een kleine massa aan de neus van de raket kan meer aërodynamische stabiele raketten maken die recht de lucht ingaan zonder te tuimelen en in een goede richting vliegen.
Het Amerikaanse Manned Orbital Laboratory programma (kortweg MOL genoemd) was een onderdeel van het US Air Force Manned Spaceflight programma dat officieel als doel had de rol van militaire astronauten in de ruimte te gaan bestuderen. Het werd bekend gemaakt aan het grote publiek door Secretary of Defense McNamara dezelfde dag dat het X-20 Dyna-Sour programma werd geannuleerd (X-20 Dyna-Sour was een ruimteveer ontworpen door de US Air Force) op 10 december 1963.
De belangrijkste Amerikaanse militaire lanceerbasis bevindt zich in de staat Californië aan de Stille Oceaan op ongeveer vijftien kilometer van de stad Lompoc. Vandenberg Air Force Base is zowel een belangrijke militaire luchtmachtbasis alsook een lanceercomplex voor tal van militaire en civiele satellieten. De basis werd in 1941 opgezet als Camp Cooke door het Amerikaanse leger en werd in 1957 overgedragen aan de Amerikaanse luchtmacht. Vanaf dan werd dit terrein vooral gebruikt voor het testen en lanceren van verschillende soorten raketten.
Sinds de evolutie halverwege de twintigste eeuw in de ontwikkeling van lanceermiddelen voor militaire doeleinden zochten meer en meer grootmachten naar manieren om raketten te kunnen lanceren vanop zee. Landen als Amerika, Rusland, China en Frankrijk beschikten over een vloot onderzeers die militaire raketten konden lanceren van op gelijk welke plaats op Aarde. Raketten bestemd voor de ruimtevaartdoeleinden werden enkel gelanceerd vanop vaste lanceerbasissen verspreid over de verschillende continenten.
Het Tanegashima Space Center (TNSC) is de grootste en belangrijkste lanceerbasis van Japan. Het complex bevindt zich op het eiland Tanegashima en werd in 1969 opgericht door het toenmalige National Space Development Agency of Japan (NASDA). De lanceerbasis wordt vandaag de dag gebruikt voor het lanceren van zowel sondeerraketten alsook zwaardere raketten.
Het Centre Spatial Guyanais nabij Kourou in Frans-Guyana, Zuid-Amerika, is het belangrijkste lanceercentrum van het Europese ruimtevaartagentschap ESA. Vanop deze plaats worden alle Europese Ariane raketten gelanceerd. Het complex ligt slechts 500 kilometer van de evenaar waardoor dit momenteel de meest gunstige lanceerbasis ter wereld is. Door de aardrotatie krijgt een raket bij zijn lancering vanop Kourou een extra versnelling van 500 meter per seconde.
De Plesetsk Cosmodrome bevindt zich 800 kilometer ten noorden van de Russische hoofdstad Moskou en is een belangrijke Russische militaire lanceerbasis. De Sovjet-Unie startte in 1957 met de bouw van de lanceerbasis die oorspronkelijk gebruikt werd voor het testen en lanceren van R-7 raketten. Een dorpje in de buurt van de lanceerbasis kreeg de naam Mirny en deed vooral dienst als verblijf voor de vele ingenieurs en militairen.
De meeste raketten verbranden hun brandstof door zuurstof uit de lucht te halen. Raketten halen hun zuurstof echter uit een oxidatiemiddel, dat naast de brandstof wordt meegevoerd. Daarom kunnen raketten hoog in de atmosfeer en in de ruimte vliegen want in de ruimte is er geen zuurstof.
Het is mogelijk om op een eenvoudige manier kleine raketjes te bouwen. De raketjes zijn ongevaarlijk, milieuvriendelijk en halen om en bij de 15 meter zonder uitbreidingen en optimalisaties. Als je de raket uitbreid kan deze veel hoger gaan en hoogtes bereiken van 30 tot 70 meter!
Als je een raket wil bouwen, lees dan eerst de onderstaande handleiding zeer aandachtig en let op de details. Onder de eenvoudige handleiding van de raket gaan we iets dieper in op uitbreidingen van onze waterraket.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.