De planetaire nevel NGC 6818 in het sterrenbeeld Sagittarius (Boogschutter) heeft magnitude 9.3 en is ook bekend onder de naam 'The Little Gem'. Het uiterlijk van dit deep-sky object is vrij eenvoudig. Zo zien we NGC 6818 als een kleine ovale schijf zonder veel details dat een blauw-groene kleur heeft. In het centrum is er een lichte verdonkering merkbaar. NGC 6818 bevindt zich op een afstand van 6 500 lichtjaar van de Aarde en de centrale ster, die deze nevel heeft veroorzaakt, heeft magnitude 17. Het hemelobject is 6 000 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 8 augustus 1787 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De prachtige planetaire nevel NGC 6781 in het sterrenbeeld Aquila (Arend) is van magnitude 12 en heeft vanaf Aarde gezien een grootte van 1,8 boogminuten. Het bijna perfect ronde deep-sky object van gas wordt verstoord in het noorden door nabij gelegen sterren waardoor deze regio vrij diffuus lijkt. De centrale ster, die deze nevel heeft veroorzaakt, is van magnitude 16. Het hemelobject werd op 30 juli 1788 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Om deze planetaire nevel te kunnen waarnemen, heb je minstens een 20 cm telescoop nodig en zeer goede omstandigheden (geen lichtpollutie).
NGC 7662 is een prachtige planetaire nevel in het sterrenbeeld Andromeda van magnitude 8.6. De bijnaam van deze planetaire nevel is de 'Blauwe Sneeuwbal', een naam die het object niet ten onrechte gegeven is. De helderheid is niet egaal verdeeld over de hele nevel. De binnenste ring vertoond relatief veel details bij hoge vergrotingen. Het gebruik van de gepaste filters is ook noodzakelijk om dit object goed te kunnen waarnemen. Het is een relatief kleine nevel, slechts 2 boogminuten groot als je de halo meetelt. NGC 7662 ligt 1 800 lichtjaar van de Aarde en werd op 6 oktober 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 6210 in het sterrenbeeld Hercules is van magnitude 9.7. De bijnaam van deze planetaire nevel is de 'Schildpadnevel'. Deze nevel lijkt echter op geen enkel vlak op een schildpad. Deze nevel is 6 500 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd in 1825 ontdekt door de Duits-Russische astronoom Friedrich Georg Wilhelm Struve. Het centrum van deze planetaire nevel wordt gekenmerkt door een zogeheten 'witte dwerg' ster met een magnitude van 12,9.
De planetaire nevel NGC 2440 kan men terugvinden in het sterrenbeeld Puppis (Achtersteven) en is van magnitude 9.4. De vorm van de binnenste ring is ovaal maar het buitenste en het wat lichtzwakkere gedeelte is zeer grillig van vorm. In grote instrumenten heeft de nevel een neongroene kleur. De centrale ster in de planetaire nevel, een witte dwerg ster, is van magnitude 16 en is veel te zwak om waar te nemen met klassieke amateur-telescopen. Deze witte dwerg heeft een temperatuur van ongeveer 200 000 graden Celsius. NGC 2440 werd op 4 maart 1790 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 1535 in het sterrenbeeld Eridanus is van magnitude 9.6. Deze nevel is opgebouwd uit een heldere kleine ring met daarrond een halo. In grote instrumenten heeft de nevel een neongroene kleur. Vlakbij de eerste ring ligt in het noordoosten een klein sterretje van magnitude 15. De centrale ster zou een magnitude van 14 hebben. NGC 1535 werd op 1 februari 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Dit deep-sky object bevindt zich op 1 500 lihctjaar van de Aarde.
NGC 6826 is een kleine planetaire nevel in het sterrenbeeld Cygnus (Zwaan) die ook wel de 'Knippernevel' wordt genoemd. Deze bijnaam werd aan het object gegeven omdat, wanneer je wisselt tussen perifeer en direct kijken, je de nevel precies ziet aan en uit knipperen waardoor je de ene keer de centrale ster (direct) kan zien en de andere keer de nevel (perifeer) ziet. De nevel straalt met een magnitude van 8.8 terwijl de centrale ster een magnitude heeft van 10.2 heeft. Dit prachtig deep-sky object is 2 200 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 6 september 1793 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 2438 in het sterrenbeeld Puppis (Achtersteven) heeft een schijnbare helderheid van magnitude van 10.8. Deze mooie nevel ligt vlakbij het Messierobject M46 maar de ster die NGC 2438 veroorzaakt heeft was geen lid van deze cluster. NGC 2438 is, vanaf de Aarde gezien, 1.1 boogminuut groot en staat ongeveer 2 900 lichtjaar van ons vandaan. De centrale ster, een witte dwerg, heeft een magnitude van 17.5 en heeft een temperatuur van 74 700 graden Celsius. Waarnemers hebben baat bij het gebruik van een UHC of OIII-filter bij lage en hoge vergrotingen om dit object goed te kunnen waarnemen. Deze planetaire nevel werd op 19 maart 1768 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 246, ook bekend als de 'Skull Nebula', is een planetaire nevel in het sterrenbeeld Cetus (Walvis) met een magnitude van 10.9. De nevel bevindt zich 6° ten noordoosten van de ster Beta Ceti. Deze planetaire nevel bevindt zich op een afstand van 1 600 lichtjaar van de Aarde en werd op 27 november 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. De centrale ster die zich in deze nevel bevindt en deze heeft veroorzaakt, is van magnitude 12 en is een zogeheten 'witte dwerg'. Ten zuiden van NGC 246, onder de star Beta Ceti, vinden we ook het spiraalvormig sterrenstelsel NGC 247 terug. De diameter van de planetaire nevel NGC 246 wordt geschat op drie tot vier lichtjaar. Onder goede omstandigheden (maanloze nacht en geen last van lichtvervuiling) moet het mogelijk zijn om NGC 246 al waar te nemen met een 20 cm telescoop. Dit deep-sky object wordt het best waargenomen met een OIII-filter.
NGC 2022 is een planetaire nevel die we kunnen terugvinden in het sterrenbeeld Orion. Deze zwakke nevel bevindt in het noordelijke gedeelte van het sterrenbeeld tussen de sterren Betelgeuse (α-Orionis) en Meissa (λ-Orionis). NGC 2022 staat op een afstand van 8 000 lichtjaar van de Aarde en werd in 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Deze planetaire nevel bestaat uit twee ringen van gas die werden uitgestoten door de centrale ster. De binnenste ring heeft een diameter van ongeveer 0,8 lichtjaar terwijl de buitenste, zwakkere ring een diameter heeft van 1,1 lichtjaar. De binnenste ring zet zich nog met een snelheid van 26 kilometer per seconde verder uit. Doordat deze planetaire nevel een helderheid heeft van magnitude 12,8 is deze waarneembaar met middelgrote of grote telescopen. De centrale ster in NGC 2022 heeft een helderheid van magnitude 16.
Sterrenbeeld: Orion
Magnitude: 12,8
Coördinaten:


Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.