Een reisgids voor beginnende amateur-astronomen. Sla linksaf bij Orion biedt alle informatie die u nodig heeft over de Maan, de planeten en een hele reeks van hemellichamen. Groot formaat diagrammen tonen deze objecten precies zoals deze worden weergegeven in een kleine telescoop en voor elk object is er informatie over de huidige stand van onze astronomische kennis.
Welke interessante deep sky objecten zijn er zoal te zien in de maand december? Elke maand zoekt Spacepage het voor jou uit. Aan de hand van een overzichtelijke sterrenkaart en verschillende tabellen kan je via dit artikel opzoeken welke deep sky objecten je in december zoal kan waarnemen. Om het de gebruiker gemakkelijk te maken, werden de tabellen ook opgesplitst afhankelijk van de gebruikte telescoop.
Welke interessante deep sky objecten zijn er zoal te zien in de maand februari? Elke maand zoekt Spacepage het voor jou uit. Aan de hand van een overzichtelijke sterrenkaart en verschillende tabellen kan je via dit artikel opzoeken welke deep sky objecten je in februari zoal kan waarnemen. Om het de gebruiker gemakkelijk te maken, werden de tabellen ook opgesplitst afhankelijk van de gebruikte telescoop.
Wie op zoek is naar een kwalitatieve telescoop waar je haast alles mee kan zien dan is deze telescoop echt wel de moeite. Naast de goede optiek en de 30cm spiegel staat het garant om ook de zwakke deep-sky objecten aan te kunnen. Dankzij de handige intelliscope kan je door middel van push-to elk gewenst object in een mum van tijd in het beeldveld toveren.
NGC 2024 is ongetwijfeld één van de mooiste deep-sky objecten. Deze prachtige emissienevel bevindt zich in het sterrenbeeld Orion en kreeg de bijnaam 'Vlamnevel'. NGC 2024 vinden we terug vlakbij de ster Alnitak (Zeta Orionis) en het is dan ook deze ster die de gaswolken van deze nevel doen oplichten. Alnitak is de linker ster van het opvallend rijtje van drie sterren die de 'gordel van Orion' vormen. De nevel bevindt zich op een afstand van 1 500 lichtjaar van de Aarde. Net als andere nevels in het sterrenbeeld Orion maakt NGC 2024 ook deel uit van het Orioncomplex. Deze verzameling van nevels is één van de actiefste stervormingsgebieden die te zien zijn aan de sterrenhemel. Doorheen NGC 2024 loopt op het eerst zicht een opvallend donker gebied maar eigenlijk is dit een stofbaan die zich voor deze nevel bevindt. Wellicht maakt deze stofbaan ook deel uit van de bekende Paardenkopnevel die zich vlakbij bevindt. Doordat NGC 2024 zich vlakbij de ster Alnitak bevindt, is deze dan ook makkelijk terug te vinden. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen Maanlicht) moet NGC 2024 al zichtbaar zijn met een 25 centimeter telescoop. NGC 2024 werd in 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Sterrenbeeld: Orion
Magnitude: 12,5
Coördinaten:

Begin mei 2005, net thuis gekomen met 2 dozen waar in het vet Celestron op stond. Nog geen uur later waren de dozen leeg en stond er een heuse 12” (303mm) reflector op een dobsonmontering in de veranda. Een echt monster is dit ding. De hoogte van de focusser is ongeveer 1.5 meter. De telescoop weegt in totaal ongeveer 85 pond, grofweg 38kg dus.
Messier 42 is een prachtige, heldere nevel in het wintersterrenbeeld Orion dat elk jaar opnieuw wordt waargenomen door vele amateur-astronomen en astrofotografen. Deze nevel, ook bekend als de 'Orionnevel', is eigenlijk een verheldering van een gigantisch nevelcomplex dat een groot deel van het sterrenbeeld inneemt. Het hoofdbestanddeel van deze nevel is waterstof en in mindere mate ook helium, koolstof, zuurstof, stikstof, zwavel, neon, chloor, argon en fluor. Het geïoniseerd gas van deze nevel heeft een totale massa van ongeveer 24 zonmassa's. Messier 42 verwijderd zich van ons, aan een snelheid van 17,5 km/s en het centrale deel van deze nevel heeft een doorsnede van 5 tot 6 lichtjaar. Zo is deze enorme gaswolk maar liefst 20 000 maal groter dan ons zonnestelsel. Centraal in de nevel bevindt zich er een sterrenhoop waarvan de helderste sterren in de vorm van een trapezium staan. Deze sterrenhoop kreeg dan ook de naam 'Trapeziumcluster' en de vijf helderste sterren hiervan hebben een massa van 15 tot 30 maal de massa van de Zon. De ouderdom van deze sterren wordt geschat op 300 000 jaar. De Orionenevel is voor astronomen en wetenschappers een zeer interessant object aangezien er nog steeds stervorming in voorkomt. Daarnaast werden in Messier 42 ook verschillende gasplaneten ontdekt die ongeveer even groot zijn als de planeet Jupiter en vooral uit waterstof en helium bestaan. In het totale nevelcomplex in het sterrenbeeld Orion, dat het 'Orion Molecular Cloud Complex' heet, bevinden zich ook de bekende Paardenkopnevel (Bernard 33), de Mairans nevel (Messier 43) en Messier 78. Van alle Messierobjecten is de Orionnevel ongetwijfeld één van de mooiste en meest bekende deep-sky objecten.
M43 maakt deel uit van de bekende Orionnevel (M42) maar wordt er visueel van gescheiden door enkele donkere nevels. Deze nevel omringd de jonge veranderlijke ster NU Orionis, dat M43 doet oplichten.
Het sterrenbeeld Orion bestaat voor een groot deel uit een gigantisch nevelcomplex waarvan de bekende Orionnevel (M42) een opvallende verheldering is. Ook de reflectienevel M78 maakt echter deel uit van deze enorme nevel. De afstand tot de verheldering werd bepaald op 1 630 lichtjaar en het object heeft een werkelijke diameter van drie lichtjaar. De nevel zelf wordt verlicht door een zeer nauwe dubbelster met de naam ADS 4374. M78 bevat twee bijbehorende nevels, NGC 2067 en NGC 2071, en er werden in deze nevel ook al 45 veranderlijke sterren ontdekt van het type T Tauri.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.