Ariel is de twaalfde maan van Uranus en werd in 1851 ontdekt door de Britse astronoom William Lassell. De naam “Ariel” is afkomstig uit William Shakespeare’s werk 'The Tempest' waar het de naam van een gevaarlijke geest was. Deze Uranus maan heeft een diameter van 1 158 kilometer en werd in 1986 bezocht door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 die tot op heden nog steeds de enigste gedetailleerde foto’s maakte van dit hemellichaam.
Oberon werd in 1787 ontdekt door de Britse sterrenkundige William Herschel en werd genoemd naar de elfenkoning uit William Shakespeare’s 'A Midsummer Night's Dream'. Deze maan is de buitenste satelliet van Uranus en met een diameter van 1.523 kilometer ook de tweede grootste maan van Uranus. Net als bij de meeste manen van Uranus bestaat ook Oberon voor 50% uit waterijs en kan de rest verdeeld worden in 30% gesteente en 20% methaanverbindingen.
Deze onregelmatig gevormde kleine maan van Saturnus was gedurende honderd jaar lang de verst verwijderde maan van Saturnus tot men in 2000 opnieuw enkele kleine maantjes ontdekte rondom deze prachtige planeet. Phoebe heeft een gemiddelde diameter van 213 kilometer en bevindt op een afstand van 12 952 000 kilometer van Saturnus.
Indien er geen zwarte gaten of sterren in de buurt van het zonnestelsel komen, wordt verwacht dat het zonnestelsel zoals we dit nu kennen nog meer dan een miljard jaar lang zal bestaan tot het moment dat de Zon haar eerste slachtoffer opeist: de Aarde. De zon zal dan 10% feller schijnen dan ze nu doet, de straling zal verhogen en op Aarde zal het broeiheet en onleefbaar worden. Enkel in de diepste gebieden van de oceaan kan dan nog wel wat leven zijn.
Een impactkrater of inslagkrater is een cirkelvormige of ovale verzakking dat in de bodem van een oppervlak achterblijft na een inslagproces van een ander hemellichaam. Deze bevinden zich meestal op het oppervlak een planeet, een maan of een planetoïde. De bekendste en meest indrukwekkende impactkrater op Aarde is ongetwijfeld de Barringerkrater in de Amerikaanse staat Arizona.
De meeste meteoroïden verdampen wanneer ze in de atmosfeer komen maar een 500-tal meteorieten die variëren in grootte van knikkers tot basketballen of nog groter kunnen elk jaar op het aardoppervlak vallen. Slechts 5 à 6 van deze gevallen meteorieten worden gevonden en zijn door wetenschappers gekend. Slechts enkele meteorieten zijn groot genoeg om impactkraters te kunnen veroorzaken. In de meeste gevallen belanden deze aan een snelheid die gelijk is aan een vrije val en zelden gebeurt het dat ze een kleine put maken. Meteorieten van deze aard richten dus geen schade aan en verwonden geen mensen.
Ceres werd in augustus 2006 uitgeroepen tot één van de dwergplaneten uit ons zonnestelsel en is tot op heden de enigste dwergplaneet dat zich in de asteroïdengordel bevindt (het gebied met brokstukken tussen de planeten Mars en Jupiter). Het hemelobject werd op 1 januari 1801 ontdekt door de Italiaanse astronoom Giuseppe Piazzi toen hij op zoek was naar een nieuwe ster.
De Apollo 16 missie was de tiende bemande ruimtevlucht uit het Apollo Maanprogramma en zou de vijfde ruimtevlucht worden waarbij men een landing op het oppervlak van de Maan zou maken. Gezagvoerder gedurende deze missie was John W. Young die op dat moment één van de meest ervaren astronauten was. Hij had eerder al drie ruimtevluchten gemaakt (Gemini 3, Gemini 10 en Apollo 10) en zou later de eerste ruimtevlucht uitvoeren met een Amerikaanse Space Shuttle. Young werd bijgestaan door Thomas Mattingly die piloot van de Apollo commando module was en Charles Duke die piloot van de maanlander was. Op 16 april 1972 werd vanop het Kennedy Space Center in Florida de krachtige Saturn V raket gelanceerd met bovenop de Apollo 16 capsule en Maanlander die een gewicht hadden van 30 ton en 16 ton.
Tot op heden zijn er minstens 27 satellieten rond Uranus waargenomen. Allemaal zijn ze genoemd naar personages uit de werken van Shakespeare of Alexander Pope. De bekendste zijn Titania, umbriel, oberon, miranda en ariel.
Begin de jaren '60, toen men het bemande Amerikaanse Apollo maanprogramma aan het uitteken was, was één van de grootste uitdagingen voor de ingenieurs het ontwerpen van een systeem waarmee men een zachte landing zou kunnen maken op het oppervlak van de maan en later ermee zou kunnen terugkeren naar de Aarde. Verschillende ideeën en ontwerpen werden voorgelegd aan de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA maar uiteindelijk kwam het Lunar Excursion Module project er uit als winnaar waarna men van start ging met de bouw en ontwikkeling van de Lunar Excursion Module of kortweg 'LEM'.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.