M49 is een helder elliptisch sterrenstelsel dicht bij het centrum van de bekende Virgocluster. De Virgocluster is een cluster van ongeveer 2 000 sterrenstelsels in het noordelijk deel van het sterrenbeeld Virgo (Maagd). Het stelsel M49 is één van de grotere die deel uitmaken van de Virgocluster (enkel M60 en M87 zijn groter) en is van het type E4. De lengte van de lange as van M49 meet 160 000 lichtjaar wat overeenkomt met 9' op Aarde. Het sterrenstelsel heeft ook een begeleider, NGC 4470. In 1969 werd er in M49 een supernova waargenomen (1969Q). M49 bevindt zich op een afstand van 60 miljoen lichtjaar.
Messier 51, ook bekend onder de naam 'Draaikolknevel', is een opvallend sterrenstelsel dat zich iets ten zuiden van de 'steel' van het sterrenbeeld Grote Beer bevindt. Dit prachtige sterrenstelsel, dat zich in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) bevindt, dankt zijn naam aan de indrukwekkende spiraalstructuur dat zichtbaar is op fotografische opnames. We bekijken het sterrenstelsel dan ook langs bovenaanzicht, of 'face-on'. Een ander kenmerk van dit prachtige sterrenstelsel is zijn begeleidend stelsel NGC 5195 dat verbonden is met Messier 51. De afstand tot het sterrenstelsel Messier 51 bedraagt ongeveer 31 miljoen lichtjaar en Messier 51 heeft een werkelijke diameter van 124 000 lichtjaar. De schijnbare omvang van het object is, op langbelichte opnamen, bijna zo groot als de schijnbare diameter van de Maan. Het kleinere sterrenstelsel NGC 5195 lijkt verstrengeld te zijn met Messier 51 maar recente onderzoeken hebben uitgewezen dat dit gezichtsbedrog is. NGC 5195 beweegt zich namelijk achter Messier 51 door. De Draaikolknevel is het grootste lid van een kleine groep melkwegstelsels waarvan ook Messier 63 deel uit maakt. Tot deze groep behoren ook de sterrenstelsels NGC 5195, NGC 5023 en NGC 5229.
M52, ook gekend als NGC 7654, is een mooie open sterrenhoop in het sterrenbeeld Cassiopeia. Samen met M103 zijn dit de meest noordelijk gelegen Messierobjecten. In onze streken is dit object het hele jaar door zichtbaar. Volgens recente metingen heeft deze cluster een leeftijd van ongeveer 35 miljoen jaar. De afstand tot M52 is niet nauwkeurig bekend maar ligt ergens tussen 3 000 en 7 000 lichtjaar. Indien we van een afstand van 5 000 lichtjaar uitgaan, is de werkelijke diameter van het object 19 lichtjaar.
M54, ook gekend als NGC 6715, is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). In de bolvormige sterrenhoop M54 zijn er tot op heden 82 variabele sterren ontdekt, waarvan 55 van het type RR Lyrae zijn. Oorspronkelijk schatte men dat de afstand tot deze bolhoop ongeveer 60 000 lichtjaar bedroeg maar in 1994 ontdekte een team van astronomen dat M54 zich in werkelijkheid buiten de Melkweg bevindt. De bolhoop maakt deel uit van het sterrenstelsel 'Sagittarius dwarf elliptical galaxy' of SagDEG. Dit is een satellietstelsel van onze Melkweg. Hiermee is M54 de eerste bolvormige sterrenhoop ontdekt buiten onze Melkweg.
M56, ook gekend als NGC 6779, is een kleine onregelmatige bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Lier. Deze bolhoop staat op een afstand van 32 900 lichtjaar en meet slechts 85 lichtjaar in diameter. Tot nu toe werd er nog maar één variabele ster ontdekt in M56. Dit is opvallend weinig voor een bolvormige sterrenhoop.
M58 is één van de vier balkspiraalstelsels in de bekende catalogus van de Franse kometenjager Charles Messier. Dit sterrenstelsel is ook lid van de bekene Virgocluster waarin zich tal van sterrenstelsels bevinden. Dit sterrenstelsel bevindt zich op een afstand van ongeveer 62 miljoen lichtjaar en heeft vanaf de Aarde gezien een grootte van 5′,9 × 4′,7. Tot op heden zijn er in M58 twee supernovae ontdekt.
M60, ook gekend als NGC 4649, is een gigantisch elliptisch sterrenstelsel dat deel uitmaakt van de bekende 'Virgocluster'. Dit sterrenstelsel bevindt zich nabij M59 en M58. De schijnbare afstand tussen deze eerste bedraagt slechts 24'. M60 is eveneens het meest oostelijke lid van het Virgocluster. Langbelichte foto's tonen talrijke bolhopen in de halo van het stelsel. In totaal zijn er wellicht zo'n 5 100. In 2004 werd er een supernovae ontdekt in M60 maar deze was op dat moment al volop aan het verzwakken. M60 staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar en in het midden van dit sterrenstelsel bevindt zich een zwart gat dat een massa heeft dat 4,5 miljard keer de massa heeft van de Zon.
M61 is een van de grotere sterrenstelsels dat deel uitmaakt van de bekende 'Virgocluster'. Dit spiraalvormig sterrenstelsel heeft een schijnbare diameter van 6' wat op een afstand van 60 miljoen lichtjaar overeenkomt met een werkelijke diameter van 100 000 lichtjaar (gelijkaardig aan onze Melkweg). Tot nu toe werden er in M61 reeds 4 supernovae ontdekt, waarvan de laatste in 1999.
M62, ook gekend als NGC 6266, is één van de helderste bolvormige sterrenhopen in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) en heeft een opvallend onregelmatige vorm. Deze bolhoop bevindt zich ook dicht bij de kern van onze Melkweg, op slechts 6 100 lichtjaar. Wellicht wordt de ongewone vorm veroorzaakt van dit object door gravitationele invloeden vanuit de kern van ons sterrenstelsel. M62 ligt op 22 500 lichtjaar van onze Zon en heeft een werkelijke diameter van ongeveer 100 lichtjaar. In 1973 werden er al reeds een 90-tal veranderlijke sterren ontdekt in deze cluster, waarvan de meeste van het type RR Lyrae. M62 kent ook een aantal röntgenbronnen, wellicht dubbelsterren die zeer dichtbij elkaar staan.
Messier 63, ook gekend als NGC 5055, is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) en draagt ook de naam 'Zonnebloemstelsel' (Sunflowergalaxy' in het Engels). Dit sterrenstelsel maakt deel uit van een cluster waartoe ook het sterrenstelsel Messier 51 (Draaikolknevel) behoord. Het stelsel bevindt zich op een afstand van ongeveer 37 miljoen lichtjaar van de aarde en heeft een visuele helderheid van magnitude 8.6. Op 25 mei 1971 werd er een supernovae van het type Ia ontdekt in Messier 63 die magnitude 11.8 bereikte. De cluster waartoe Messier 63 behoort, bevindt zich op een afstand van 37 miljoen lichtjaar van de Aarde.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.