M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld Leo (Leeuw) die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het bekende 'Leo Triplet'. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50 000 en 70 000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot op heden zijn er nog geen supernovae ontdekt in M95.
M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld de Leo (Leeuw) die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het zogeheten 'Leo Triplet'. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50 000 en 70 000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot nu toe zijn er reeds drie supernovae ontdekt in het sterrenstelsel, waarvan de laatste in 1997. De helderste supernova haalde magnitude 12,2.
M68, ook gekend als NGC 4590, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hydra (Waterslang) dat zich op een afstand van ongeveer 33 000 lichtjaar bevindt. Deze cluster heeft een diameter van 106 lichtjaar. Tot nu toe zijn er een 30-tal variabele sterren ontdekt in M68, allemaal van het type RR Lyrae. In de nabije omgeving van het object werd er eveneens een variabele ontdekt, van het type mira (die geen deel uit maakt van de cluster zelf). De bolhoop nadert ons aan een snelheid van 112 km/s en helderste individuele ster in Messier 68 heeft een magnitude van 12,6.
M69 is één van de kleinere en armere bolvormige sterrenhopen die uitmaken van onze Melkweg. De bolhoop staat op een afstand van ongeveer 29 700 lichtjaar en heeft een werkelijke diameter van 61 lichtjaar. Opvallend aan dit object, dat zich in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) bevindt, is de grote concentratie aan metalen, wat er op wijst dat dit een relatief jonge bolhoop is (maar nog altijd ouder dan onze Zon). Een ander opmerkelijke eigenschap aan deze bolhoop is dat deze zich bijna tegenover het centrum van ons Melkwegstelsel aan de nachtelijke hemel bevindt. De meeste bolhopen concentreren zich in het gebied rond het centrum. Net als vele andere bolvormige sterrenhopen kent Messier 68 een aantal veranderlijke sterren. Hiervan zijn er tot nu toe 42 ontdekt waarvan 27 van het type RR Lyrae zijn.
M70 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) dat zich op een afstand bevindt van 29 300 lichtjaar. Opvallend aan dit object is dat er slechts twee variabele sterren in de cluster werden ontdekt. In juli 1995 werd de bolhoop bekend toen Alan Hale en Thomas Bopp de komeet Hale-Bopp ontdekten terwijl ze M70 aan het waarnemen waren. De cluster heeft een extreem dichte kern dat wellicht door een kerninstorting komt.
M72, ook gekend als NGC 6981, is een prachtige bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Aquarius (Waterman). Vaak wordt dit object overschaduwd door de nabije gelegen bolhoop M2. De bolvormige sterrenhoop M72 ligt op een afstand van 53 000 lichtjaar van de Aarde en heeft een werkelijke diameter van ongeveer 106 lichtjaar. Tot op heden werden 42 veranderlijke sterren waargenomen in deze cluster waarvan de meeste van het type RR Lyrae zijn. De helderste individuele ster in Messier 72 heeft een magnitude van 14,2.
M74, ook gekend als NGC 628, is een spectaculair spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Pisces (Vissen) dat we vanuit bovenaanzicht bekijken (ook wel 'face-on' genaamd in het Engels). Op langbelichte foto's (of in grote telescopen) is de spiraalstructuur van het sterrenstelsel, dat van het type Sc is, zeer duidelijk herkenbaar. De diameter van M74 bedraagt ongeveer 95 000 lichtjaar, wat iets kleiner is dan onze eigen Melkweg. Het sterrenstelsel is eveneens de helderste van een kleine cluster waartoe ook NGC 660, UGC 891, UGC 1176, UGC 1195 en UGCA 20 behoren. Tot nu toe zijn er twee supernovae ontdekt in M74, sn2002ap en sn2003gd. In dit sterrenstelsel bevinden zich ook vrij veel HII gebieden wat erop wijst dat er stervorming plaats vindt.
M84 is een elliptisch sterrenstelsel dat gelegen is in het hart van de Virgocluster, vlak naast M86. Niet zo ver van dit koppel ligt ook NGC 4388, een iets zwakker stelsel. M84 is reeds lang bekend als een mooi voorbeeld van een elliptisch sterrenstelsel. Dit stelsel is van het type E1. Op 18 mei 1957 werd in het M84sterrenstelsel supernovae 1957B ontdekt die magnitude 14 bereikte. Ook in 1991 werd een supernovae (sn1991bg ) ontdekt die eveneens een maximale magnitude van 14 bereikte. De Hubble Space Telescope heeft daarnaast ook nog een massief centraal object ontdekt in M84 van 300 miljoen zonnemassa's dat een dubbele jet veroorzaakt weg van kern van het stelsel.
M85 is het meest noordelijke lid uit de bekende Virgocluster van sterrenstelsels. Dit object is een lenticulair sterrenstelsel van het type S0 en lijkt hard op M84. Opvallend is dat M85 enkel uit een oude populatie van gele sterren lijkt te bestaan. De diameter van het object is ongeveer 125 000 lichtjaar. Het sterrenstelsel bevindt zich in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar) en bevindt zich op een afstand van 60 miljoen lichtjaar van de Aarde. In 1960 werd in M85 een supernova waargenomen die een helderheid van magnitude 11,7 bereikte.
M95, ook gekend als NGC 3351, behoort samen met M96 en M105 tot de Leo-1 groep van sterrenstelsels. De onderlinge afstand tussen de twee eerste bedraagt slechts 42' waardoor ze in hetzelfde beeldveld makkelijk zichtbaar zijn in een binoculair. De afstand tot M95, bepaald door cepheïdewaarnemingen met de Hubble Space Telescope, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. M95 is een balkspiraalstelsel van het type SBb en heeft opvallende spiraalarmen. Doordat de drie objecten, M95, M96 en M105 dicht bij elkaar liggen, zijn zij een zeer geliefd trio bij amateur-astronomen en astrofotografen.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.