NGC 7026 is een planetaire nevel die we kunnen terugvinden in het sterrenbeeld Zwaan (Cygnus). Deze planetaire nevel heeft een opvallend uiterlijk aangezien één van de twee kanten helderder is dan de andere. Wanneer we NGC 7026 waarnemen met kleine telescopen zullen we dit deep-sky object zien als een zwak niet-stellair vlekje. Het object is 10 x 25 boogseconden groot en heeft een helderheid van magnitude 10,9. De omvang van deze planetaire nevel wordt geschat op 0,3 x 0,7 lichtjaar. De centrale ster is van magnitude 14.2 en is 2 100 maal helderder dan de Zon. Deze nevel zet nog steeds met een snelheid van 40 tot 50 kilometer per seconden uit. De afstand tot NGC 7026 bedraagt ongeveer 6 000 lichtjaar. Dit hemelobject, dat zich in het zogeheten 'hart van de Melkweg' bevindt, werd op 6 juli 1873 ontdekt door de Amerikaanse astronoom Sherburne Wesley Burnham. Waarnemers kunnen NGC 7026 vijf graden ten noordoosten van de ster Deneb terugvinden.
Sterrenbeeld: Zwaan (Cygnus)
Magnitude: 10,9
Coördinaten:

In 2012 maakte de Hubble Space Telescope deze opname van NGC 7026 - Foto: NASA / ESA
NGC 2024 is ongetwijfeld één van de mooiste deep-sky objecten. Deze prachtige emissienevel bevindt zich in het sterrenbeeld Orion en kreeg de bijnaam 'Vlamnevel'. NGC 2024 vinden we terug vlakbij de ster Alnitak (Zeta Orionis) en het is dan ook deze ster die de gaswolken van deze nevel doen oplichten. Alnitak is de linker ster van het opvallend rijtje van drie sterren die de 'gordel van Orion' vormen. De nevel bevindt zich op een afstand van 1 500 lichtjaar van de Aarde. Net als andere nevels in het sterrenbeeld Orion maakt NGC 2024 ook deel uit van het Orioncomplex. Deze verzameling van nevels is één van de actiefste stervormingsgebieden die te zien zijn aan de sterrenhemel. Doorheen NGC 2024 loopt op het eerst zicht een opvallend donker gebied maar eigenlijk is dit een stofbaan die zich voor deze nevel bevindt. Wellicht maakt deze stofbaan ook deel uit van de bekende Paardenkopnevel die zich vlakbij bevindt. Doordat NGC 2024 zich vlakbij de ster Alnitak bevindt, is deze dan ook makkelijk terug te vinden. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen Maanlicht) moet NGC 2024 al zichtbaar zijn met een 25 centimeter telescoop. NGC 2024 werd in 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Sterrenbeeld: Orion
Magnitude: 12,5
Coördinaten:

NGC 1931 is een emissie- en reflectienevel met daarin een open cluster die samen gelegen zijn in het sterrenbeeld Auriga. Dit deep-sky object is 4’ x 4’ groot en heeft een helderheid van magnitude 11,6. NGC 1931 wordt vaak omschreven als een miniatuurversie van de bekende Orionnevel door de vele gelijkenissen. In het centrum van deze nevel vinden we vier sterren terug in de vorm van een trapezium die te vergelijken zijn met de sterren van de bekende 'Trapezium Cluster' in de Orionnevel. Aangezien NGC 1931 een klein object is, is het nodig om een zo hoog mogelijke vergroting te gebruiken wanneer men dit object wil waarnemen. De nevel zelf is ook in de Sharpless cataloog terug te vinden onder 'Sh 2-237'. NGC 1931 werd op 4 februari 1793 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel en bevindt zich op een afstand van ongeveer 7 000 lichtjaar..
NGC 3184 is een zogeheten 'face-on' sterrenstelsel en bevindt zich in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major). Dit spiraalvormig sterrenstelsel staat op een afstand van 40 miljoen lichtjaar van de Aarde. Ondanks zijn mooie vorm is dit deep-sky object niet echt bekend of populair doordat het een vrij lage oppervlaktehelderheid heeft. De helderheid van NGC 3184 bedraagt magnitude 10,4 terwijl je voor de twee armen al met magnitude 14 rekening moet houden. In de armen van dit spiraalstelsel werden ook H-II-gebieden ontdekt waarin stervorming plaatsvindt. De grootte van dit stelsel wordt geschat op 7,4 x 6,9 boogminuten. De diameter van dit spiraalvormig sterrenstelsel wordt geschat op 50 000 lichtjaar. NGC 3184 kan één graad ten oosten van de ster Mu Ursae Majoris worden terugevonden. Dit hemelobject werd op 18 maart 1787 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. In 1999 ontdekte de Japanse amateur-astronomen Reiki Kushida supernova 1999gi in dit sterrenstelsel.
Sterrenbeeld: Grote Beer (Ursa Major)
Magnitude: 10,4
Coördinaten:

Het prachtige balkspiraalstelsel NGC 1300 bevindt zich op een afstand van 61 miljoen lichtjaar van de Aarde en kan worden teruggevonden in het sterrenbeeld Eridanus. De magnitude van dit stelsel bedraagt 10.4. De zogeheten 'balk' in dit stelsel heeft een grootte van 50 000 lichtjaar en het totale sterrenstelsel heeft een omvang van 115 000 lichtjaar. Hierdoor is het net iets groter dan ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg. De kern van NGC 1300 is dan weer omgeven door een kleinere spiraalstructuur met een grootte van enkele duizenden lichtjaren. De Hubble Space Telescope maakte in september 2004 een prachtige detailopname van dit sterrenstelsel. NGC 1300 werd op 11 december 1835 ontdekt door de Britse astronoom John Herschel.
NGC 925 is een balkspiraalstelsel dat zich twee graden ten oosten bevindt van de ster gamma Tri in het sterrenbeeld Triangulum (Driehoek). Dit sterrenstelsel heeft magnitude 9.9 en staat 28,1 miljoen lichtjaar van ons vandaan. De armen die rond het stelsel liggen, bevatten relatief veel HII-gebieden. Dit zijn plaatsen waar veel sterren worden geboren. Opvallend aan dit sterrenstelsel is dat één van de twee spiraalarmen duidelijker zichtbaar is dan de andere. NGC 925 is één van de sterrenstelsels uit de NGC 1023 Groep, een cluster van vijf sterrenstelsels op ongeveer 20,3 miljoen lichtjaar afstand. NGC 925 werd op 13 september 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 891 is een klein spiraalvormig sterrenstelsel dat ook gekend is als 'Caldwell 23' en te zien in het sterrenbeeld Andromeda. Dit deep-sky object heeft een helderheid van 11,5. NGC 891 is een mooi voorbeeld van een zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel. De grootte aan de hemel bedraagt 13' x 3' en de afstand tot ons bedraagt ongeveer 30 miljoen lichtjaar. NGC 891, dat ontdekt werd door Caroline Herschel in Augustus 1783 en gecatalogeerd werd door haar broer William als H.V.19, is tevens lid van een kleine groep van stelsels dat ook wel de NGC 1023 groep wordt genoemd. Deze cluster bestaat uit vijf sterrenstelsels. Infraroodwaarnemingen gemaakt door Gilbert A. Esquerdo and John C. Barentine laten uitschijnen dat NGC 891 een balkspiraalstelsel zou zijn van het type SBb. In 1986 werd ook een supernova waargenomen in NGC891, namelijk SN1986J. De maximale helderheid ervan bedroeg magnitude 14. NGC 891 staat 4 graden ten oosten van de ster Gamma Andromedae (Almach) en is ingesloten in een driehoek opgebouwd uit sterren van magnitude 10. In 2005 werd NGC 891 gebruikt als testobject toen men de Large Binocular Telescope voor het eerst naar de sterren richtte.
NGC 772 is een prachtig spiraalvormig sterrenstelsel van magnitude 10,3 dat terug te vinden in het sterrenbeeld Aries (Ram). Dit deep-sky object ligt op ongeveer 100 miljoen lichtjaar van ons vandaan en de diameter van dit stelsel wordt geschat op 200 000 lichtjaar. Dit is aanzienlijk groter dan andere sterrenstelsels aangezien ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg, maar de helft zo groot is. NGC 772 ligt dicht bij het elliptisch sterrenstelsel NGC 770 en beide stelsels beïnvloeden elkaar. De diameter van dit stelsel wordt geschat op ongeveer 40 000 lichttjaar. NGC 772 werd op 29 november 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. In dit sterrenstelsel werden ook al twee supernova waargenomen (SN 2003 hl & SN 2003 iq).
M2, ook gekend als NGC 7089, is een bolvormige sterrenhoop, ver weg van de Melkweg, in een regio met weinig heldere sterren. M2, gelegen in het sterrenbeeld Aquarius (Waterman) bevat ongeveer 100 000 sterren en is 13 miljard jaar oud. De absolute magnitude van het object is -10. M2 is het 'showbeest' in het sterrenbeeld Aquarius en is gemakkelijk zichtbaar met een binoculair. Onder een goed donkere hemel kan het object zelfs zichtbaar zijn met het blote oog maar de kans is klein in het sterk lichtvervuilde België en Nederland. Zoek naar een helder centrum met een lichtere buitenste grens. In het centrum kan je geen sterren onderscheiden, maar bij een grote vergroting kan het misschien enkele sterren tonen aan de randen.
Deze bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) bevat meer dan een half miljoen sterren. De werkelijke diameter van het object is ongeveer 220 lichtjaar, en hij staat op 33 900 lichtjaar van de Aarde. De leeftijd van M3 wordt geschat op zeven miljard jaar. De absolute magnitude is -8,2. De helderste ster in de sterrenhoop is een rode reus van schijnbare magnitude 12,6 en absolute magnitude -3,5. Volgens de astronoom Allen Sandage zou 10% van deze bolhoop uit witte dwergen bestaan. Zo’n 5 000 sterren zijn helderder dan magnitude 17 en ongeveer 45 000 sterren zijn helderder dan magnitude 22. M3 bevat bijna 200 veranderlijke sterren, waarvan de meesten van het type RR Lyrae zijn.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.