NGC 5907, ook gekend als de 'Splinter Galaxy' of de 'Knife Edge', is een mooi, naaldvormig, spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Draak (Draco). Dit zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel bevindt zich in de buurt van een andermooi sterrenstelsel, NGC 5866 (Messier 102). Zowel NGC 5907 alsook NGC 5866 (Messier 102) maken dan ook deel uit van dezelfde groep. Een opvallend kenmerk aan het deep-sky object NGC 5907 is dat de 'schijf' zeer dun is. Zo meet NGC 5907 aan de sterrenhemel 14’ bij 1.4’. De helderheid van dit sterrenstelsel wordt geschat op 11. De afstand tot het sterrenstelsel NGC 5907 wordt geschat op 50 miljoen lichtjaar. Doordat dit stelsel een diameter heeft van ongeveer 130 000 lichtjaar is dit ietsje groter dan het Melkwegstelsel. NGC 5907 werd in 1788, samen met het sterrenstelsel NGC 5866, ontdekt door William Herschel. Op 16 februari 1940 ontdekte men in NGC 5907 ook de supernova SN1940A. Deze bereikte een maximale helderheid van magnitude 14.3. Volgens de Saguaro Astronomy Club in Phoenix (USA) en de Royal Astronomical Society of Canada (RASC) behoort NGC 5907 tot één van de mooiste NGC objecten. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen storend maanlicht) is dit sterrenstelsel al mooi waar te nemen met een 15 centimeter telescoop.
Sterrenbeeld: Draak (Draco)
Magnitude: 11
Coördinaten:

NGC 3079 is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). Het is een zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel waardoor we, gezien vanop Aarde, van opzij kijken naar dit deep-sky object. De grootte van NGC 3079 aan de hemelboog bedraagt 8’ bij 1.4’ en de helderheid bedraagt magnitude 11.4. In het centrum van dit sterrenstelsel bevindt zich een ronde structuur die ongeveer 3 000 lichtjaar groot is tot 3 500 lichtjaar boven het stelsel uitsteekt. Astronomen vermoeden dat deze structuur wordt veroorzaakt door deeltjes die met zeer hoge snelheden de ruimte worden ingeslingerd. Het hemelobject ligt 56,4 miljoen lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 1 april 1790 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 2841 is een helder spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). In kleine telescopen lijkt dit deep-sky object op een elliptisch sterrenstelsel maar in grotere telescopen is te zien dat de spiraalarmen vlak tegen de kern aan liggen. De grootte van dit stelsel aan de hemel bedraagt 8.1’ bij 3.5’ en dit sterrenstelsel heeft een helderheid van magnitude 10.1. De werkelijke diameter van NGC 2841 wordt geschat op 150 000 lichtjaar (tegenover 100 000 lichtjaar voor ons sterrenstelsel) en het object bevindt zich op een afstand van 46 miljoen lichtjaar van de Aarde. Dit sterrenstelsel bezit opvallend veel jonge blauwe sterren en ook enkele H-II gebieden waarin sterren worden gevormd. NGC 2841 werd op 9 maart 1788 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 2683 is een spiraalvormig sterrenstelsel dat in 1788 werd ontdekt door William Herschel. Het sterrenstelsel kreeg door het Astronaut Memorial Planetarium and Observatory ook de bijnaam 'UFO Galaxy' omwille van zijn gelijkenis met een vliegende schotel en is terug te vinden in het sterrenbeeld Lynx. Het is ongetwijfeld één van de mooiste deep-sky objecten in het sterrenbeeld Lynx en is terug te vinden ten oosten van de ster Alpha Lyncis. NGC 2683 bevindt zich op een afstand van 16 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een magnitude van 9.7. Dit stelsel beweegt zich met een snelheid van 410 kilometer per seconde van de Aarde weg. Opvallend aan dit sterrenstelsel is dat de centrale kern een heldere gele kleur heeft waarin zich oudere sterren bevinden. In de spiraalarmen bevinden zich dan weer stervormingsgebieden met daarin jonge, blauwe sterren.
NGC 4214 is een onregelmatig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) van magnitude 9.6. Het deep-sky object is 13 miljoen lichtjaar van ons verwijderd en is zowel helderder alsook groter dan de Kleine Magelhaense Wolk. Hoewel het gecatalogeerd staat als een onregelmatig stelsel zijn er op foto’s toch aanwijzingen van balkspiraalstructuur terug te vinden. In deze balk zijn vele clusters en gaswolken (relatief veel zelfs voor dit type sterrenstelsel) waarin sterren geboren worden. Rond de centrale balk hangt een wolk van gas met daarin oudere sterren dat, gemeten aan de hemel, een grootte heeft van 15 boogminuten. NGC 4214 werd op 28 april 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Regelmatig wordt er in de media melding gemaakt van een planetoïde, ook wel 'asteroïde' genoemd, die in de toekomst gevaarlijk dicht in de buurt van de Aarde zal komen. Om het gevaar en inslagrisico van dergelijke gebeurtenissen te kunnen inschatten, werd een specifieke schaal opgesteld. Deze schaal wordt de 'schaal van Torino' genoemd en dient als hulpmiddel voor astronomen en andere wetenschappers.
In de vroege jaren dertig van de vorige eeuw ontdekten astronomen een nieuw object dat zich verder van de Zon bevindt dan Neptunus. Aangezien men nog niets wist over de werkelijke grootte van het object, dat al vlug de naam Pluto kreeg, ging men ervan uit dat het opnieuw een gasreus zou zijn zoals Uranus en Neptunus. Pluto werd dan ook gekroond tot de negende planeet van ons zonnestelsel.
Zwarte gaten vereisen het algemene relativistische concept van een vervormbare ruimte-tijd. Hun meest indrukwekkende verschijnselen steunen op een vervorming van de ruimte rondom hen.
Algemene relativiteit zegt niet alleen dat zwarte gaten kunnen bestaan, maar voorspelt in feite ook dat ze gevormd zullen worden in de ruimte wanneer een groot genoege hoeveelheid massa bij elkaar getrokken wordt, in een proces dat gravitationele instorting wordt genoemd. Als men bijvoorbeeld de zon zou samen duwen totdat ze een doorsnede heeft van 6 kilometer (een viermiljoenste van haar huidige grootte), zou ze een zwart gat worden.
De planetaire nevel NGC 7048 in het sterrenbeeld in Cygnus (Zwaan) heeft vanop Arde gezien een grootte van 60” x 62” en is hierdoor een redelijk groot deep-sky object. De helderheid bedraagt 12.1. Het hemelobject werd op 19 oktober 1878 ontdekt door de Franse astronoom Édouard Jean-Marie Stephan en bevindt zich op een afstand van 6 200 lichtjaar. Édouard Jean-Marie Stephan ontdekte deze planetaire nevel met behulp van een 80 centimeter reflector telescoop. De heldere, opvallende ster die zich ten zuiden van deze nevel bevindt, is van magnitude 10.5. In het midden van deze nevel bevindt zich de ster die deze nevel heeft veroorzaakt. Deze zwakke ster heeft een blauwe kleur. NGC 7048 bevindt zich niet zo ver van NGC 7000 en NGC 7027.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.