NGC 7000 is een prachtige emissienevel in het sterrenbeeld Cygnus (Zwaan). Deze nevel kreeg ook de bijnaam 'The North America Nebula'. Zijn bijnaam heeft het object te danken aan zijn sterke gelijkenis met het Noord-Amerikaanse continent. Het hele object is gigantisch groot. Zo beslaat NGC 7000 een gebied aan de nachtelijke hemel dat viermaal zo groot is als een Volle Maan. De nevel werd op 24 oktober 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 6445, ook gekend onder de naam 'Box Nebula', is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Boogschutter) en heeft magnitude 11.2. Zijn vorm is uiterst grillig en bij lage vergrotingen kan je duidelijk twee filamenten zien. Bij hogere vergrotingen (en gebruik van filters) wordt duidelijk dat ieder filament nog eens is opgebouwd uit meerdere, kleinere filamenten. De afstand tot NGC 6445 wordt geschat op 4 500 lichtjaar en het heldere gedeelte van deze nevel heeft, vanaf de Aarde gezien, de grootte van de planeet Jupiter. Het hemelobject werd op 28 mei 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 6818 in het sterrenbeeld Sagittarius (Boogschutter) heeft magnitude 9.3 en is ook bekend onder de naam 'The Little Gem'. Het uiterlijk van dit deep-sky object is vrij eenvoudig. Zo zien we NGC 6818 als een kleine ovale schijf zonder veel details dat een blauw-groene kleur heeft. In het centrum is er een lichte verdonkering merkbaar. NGC 6818 bevindt zich op een afstand van 6 500 lichtjaar van de Aarde en de centrale ster, die deze nevel heeft veroorzaakt, heeft magnitude 17. Het hemelobject is 6 000 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 8 augustus 1787 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De prachtige planetaire nevel NGC 6781 in het sterrenbeeld Aquila (Arend) is van magnitude 12 en heeft vanaf Aarde gezien een grootte van 1,8 boogminuten. Het bijna perfect ronde deep-sky object van gas wordt verstoord in het noorden door nabij gelegen sterren waardoor deze regio vrij diffuus lijkt. De centrale ster, die deze nevel heeft veroorzaakt, is van magnitude 16. Het hemelobject werd op 30 juli 1788 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Om deze planetaire nevel te kunnen waarnemen, heb je minstens een 20 cm telescoop nodig en zeer goede omstandigheden (geen lichtpollutie).
NGC 7662 is een prachtige planetaire nevel in het sterrenbeeld Andromeda van magnitude 8.6. De bijnaam van deze planetaire nevel is de 'Blauwe Sneeuwbal', een naam die het object niet ten onrechte gegeven is. De helderheid is niet egaal verdeeld over de hele nevel. De binnenste ring vertoond relatief veel details bij hoge vergrotingen. Het gebruik van de gepaste filters is ook noodzakelijk om dit object goed te kunnen waarnemen. Het is een relatief kleine nevel, slechts 2 boogminuten groot als je de halo meetelt. NGC 7662 ligt 1 800 lichtjaar van de Aarde en werd op 6 oktober 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 6210 in het sterrenbeeld Hercules is van magnitude 9.7. De bijnaam van deze planetaire nevel is de 'Schildpadnevel'. Deze nevel lijkt echter op geen enkel vlak op een schildpad. Deze nevel is 6 500 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd in 1825 ontdekt door de Duits-Russische astronoom Friedrich Georg Wilhelm Struve. Het centrum van deze planetaire nevel wordt gekenmerkt door een zogeheten 'witte dwerg' ster met een magnitude van 12,9.
De planetaire nevel NGC 2440 kan men terugvinden in het sterrenbeeld Puppis (Achtersteven) en is van magnitude 9.4. De vorm van de binnenste ring is ovaal maar het buitenste en het wat lichtzwakkere gedeelte is zeer grillig van vorm. In grote instrumenten heeft de nevel een neongroene kleur. De centrale ster in de planetaire nevel, een witte dwerg ster, is van magnitude 16 en is veel te zwak om waar te nemen met klassieke amateur-telescopen. Deze witte dwerg heeft een temperatuur van ongeveer 200 000 graden Celsius. NGC 2440 werd op 4 maart 1790 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 1535 in het sterrenbeeld Eridanus is van magnitude 9.6. Deze nevel is opgebouwd uit een heldere kleine ring met daarrond een halo. In grote instrumenten heeft de nevel een neongroene kleur. Vlakbij de eerste ring ligt in het noordoosten een klein sterretje van magnitude 15. De centrale ster zou een magnitude van 14 hebben. NGC 1535 werd op 1 februari 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Dit deep-sky object bevindt zich op 1 500 lihctjaar van de Aarde.
NGC 6826 is een kleine planetaire nevel in het sterrenbeeld Cygnus (Zwaan) die ook wel de 'Knippernevel' wordt genoemd. Deze bijnaam werd aan het object gegeven omdat, wanneer je wisselt tussen perifeer en direct kijken, je de nevel precies ziet aan en uit knipperen waardoor je de ene keer de centrale ster (direct) kan zien en de andere keer de nevel (perifeer) ziet. De nevel straalt met een magnitude van 8.8 terwijl de centrale ster een magnitude heeft van 10.2 heeft. Dit prachtig deep-sky object is 2 200 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 6 september 1793 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
De planetaire nevel NGC 2438 in het sterrenbeeld Puppis (Achtersteven) heeft een schijnbare helderheid van magnitude van 10.8. Deze mooie nevel ligt vlakbij het Messierobject M46 maar de ster die NGC 2438 veroorzaakt heeft was geen lid van deze cluster. NGC 2438 is, vanaf de Aarde gezien, 1.1 boogminuut groot en staat ongeveer 2 900 lichtjaar van ons vandaan. De centrale ster, een witte dwerg, heeft een magnitude van 17.5 en heeft een temperatuur van 74 700 graden Celsius. Waarnemers hebben baat bij het gebruik van een UHC of OIII-filter bij lage en hoge vergrotingen om dit object goed te kunnen waarnemen. Deze planetaire nevel werd op 19 maart 1768 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.