TAL telescopen zijn al sinds hun intrede op de markt bijzonder populair vanwege hun uitstekende optische eigenschappen. Daarbij komt nog dat zij ondanks de productie die geschied door hooggespecialiseerde Russische telescoopbouwers zeer gunstig van prijs zijn. De nog vrij nieuwe TAL-125R is een refractor van uitstekende klasse omdat zijn chromatische aberratie (kleurschifting) heel minimaal is. Daarom ook dat de fabrikant besloot geen apochromatische versie te bouwen van deze 125mm versie zoals eerst voorzien was.
Meer dan twee jaar was ik al in het bezit van een 200 mm Newton op een EQ2-3, welke in het begin zeker voldoende was voor visuele waarnemingen. Het probleem van die montering was het ontbreken van een volgmoter en de nodige stabiliteit. Wanneer men objecten in detail wil waarnemen, met hoge vergrotingen dus, is een volgmoter een zeer handige bijkomstigheid aangezien men dan niet steeds moet bijsturen.
Wie op zoek is naar een kwalitatieve telescoop waar je haast alles mee kan zien dan is deze telescoop echt wel de moeite. Naast de goede optiek en de 30cm spiegel staat het garant om ook de zwakke deep-sky objecten aan te kunnen. Dankzij de handige intelliscope kan je door middel van push-to elk gewenst object in een mum van tijd in het beeldveld toveren.
Reeds jarenlang is het Amerikaanse bedrijf Meade bekend om zijn kwalitatieve, maar dure telescopen. Om het imago van duur merk tegen te gaan bracht men de ETX-70 en 60 uit, kleinere en goedkopere versies van de ETX-90, 105 en 125 uit. De ETX-60 wordt ondertussen niet meer geproduceerd, zijn grote broertje momenteel nog wel...
Begin mei 2005, net thuis gekomen met 2 dozen waar in het vet Celestron op stond. Nog geen uur later waren de dozen leeg en stond er een heuse 12” (303mm) reflector op een dobsonmontering in de veranda. Een echt monster is dit ding. De hoogte van de focusser is ongeveer 1.5 meter. De telescoop weegt in totaal ongeveer 85 pond, grofweg 38kg dus.
De laatste vijftien jaar gebruiken, meer gevorderde, astrofotografen voornamelijk CCD-camera's voor het maken van prachtige deep-sky opnamen. Deze hebben het voordeel van één (of meer) lichtgevoelige chip(s) en een sterke koeling, om de ruis te verminderen. Zo kan men zeer lang belichten zonder telkens zogenaamde 'dark frames' (opnames met de lenskap op) te moeten maken. Grote en dure versies van de CCD-camera's werden oorspronkelijk enkel gebruikt bij de professionele telescopen, maar zijn de laatste jaren ook verkrijgbaar voor amateur-fotografen.
Astrofotografie met de telescoop hoeft zich niet te beperken tot enkel de Zon, Maan en planeten. Wie over een montering met volgmoter beschikt kan ook proberen om sterrenstelsels, nevels, kometen en andere deep-sky objecten vast te leggen op foto.
Wanneer we meer willen doen met de sterrenhemel dan enkel de Melkweg fotograferen met een digitaal fototoestel kunnen we ons ook toeleggen op astrofotografie met behulp van een webcam. Deze vorm van astrofotografie is minder bekend en populair maar biedt daarom niet minder mogelijkheden. Zo kan je met een webcam die gekoppeld wordt aan een telescoop mooie opnamen maken van het maanoppervlak en de planeten. Vaak is dit voor velen de eerste stap in de richting van semi- en professionele astrofotografie. Leer via dit artikel alles over astrofotografie met behulp van een webcam.
De meeste amateur-astronomen die in het bezit zijn van een camera willen wel eens proberen om aan astrofotografie te doen. Meestal beginnen ze met samenstanden van planeten, de schijngestalten van de Maan en andere opnames zonder telescoop. Wanneer men ook een telescoop heeft kan men de schijngestalten van Venus, wolkenbanden op Jupiter, de ringen van Saturnus en talloze maankraters op de gevoelige plaat (letterlijk of figuurlijk) vastleggen.
Elke telescoop heeft een montering, maar welke is nu het best geschikt voor u en wat zijn de grote verschillen? Spacepage zocht het even voor u uit en noteerde de voor- en nadelen van een equatoriale en een azimuthale opstelling.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.