M73, ook gekend als NGC 6994, is één van de vreemdste objecten uit de bekende Messiercatalogus. Dit object, gelegen in het sterrenbeeld Aquarius (Waterman) bestaat uit een groep van vier sterren welke een Y-vormig patroon vormen. De helderheid van deze sterren bedraagt magnitude 10,5, 10,5, 11 en 12. Het is niet bekend of deze sterren fysisch verbonden zijn.
M74, ook gekend als NGC 628, is een spectaculair spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Pisces (Vissen) dat we vanuit bovenaanzicht bekijken (ook wel 'face-on' genaamd in het Engels). Op langbelichte foto's (of in grote telescopen) is de spiraalstructuur van het sterrenstelsel, dat van het type Sc is, zeer duidelijk herkenbaar. De diameter van M74 bedraagt ongeveer 95 000 lichtjaar, wat iets kleiner is dan onze eigen Melkweg. Het sterrenstelsel is eveneens de helderste van een kleine cluster waartoe ook NGC 660, UGC 891, UGC 1176, UGC 1195 en UGCA 20 behoren. Tot nu toe zijn er twee supernovae ontdekt in M74, sn2002ap en sn2003gd. In dit sterrenstelsel bevinden zich ook vrij veel HII gebieden wat erop wijst dat er stervorming plaats vindt.
M75, ook gekend als NGC 6864, is een bolvormige sterrenhoop dat zich aan de rand van het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) bevindt. Met zijn afstand van 67 500 lichtjaar is deze bolhoop één van de verst verwijderde in onze Melkweg. Hiermee is M75 ook het verst verwijderde Messierobject in onze Melkweg. De werkelijke diameter van de cluster is 130 lichtjaar, wat overeenkomt met 6.6' op Aarde. M75 is ook één van de meest compacte bolhopen. Dit object schijnt tot ons met een lichtkracht van 180 000 maal die van de Zon.
M76 is een planetaire nevel in het sterrenbeeld Perseus. Dit object is ook bekend onder de naam 'Kleine Halternevel' ('Little Dumbbell Nebulae' in het Engels) of 'Kleine Zandlopernevel' omdat dit veel gelijkenissen vertoond met bekende 'Halternevel' (M27). De centrale ster van M76 heeft een magnitude van 16 en is dus moeilijk waarneembaar met amateurtelescopen. De afstand tot de nevel werd bepaald op 1 750 lichtjaar. M76 heeft een diameter van ongeveer één lichtjaar en de centrale ster, wiens buitenste lagen de nevel vormen, heeft een oppervlakte temperatuur van 60 000 kelvin.
M77, ook gekend als NGC 1086, is een opvallend Seyfertsterrenstelsel in het sterrenbeeld Cetus (Walvis). Seyfertsterrenstelsels zijn spiraalstelsels met een heel heldere kern. M77 is het enigste Seyfertstelsel dat werd opgenomen in de bekende Messiercatalogus. Het object is een zeer compact sterrenstelsel. De kern heeft een diameter van 20 000 lichtjaar en de buitenste grenzen van M77 liggen slechts 50 000 lichtjaar van de kern verwijderd. De afstand tot M77 wordt tussen de 47 miljoen en 60 miljoen lichtjaar geschat. M77, ook bekend als 3C71, is eveneens een krachtige radiobron. In het spiraalstelsel, dat van het type Sb is, werd een massief zwart gat ontdekt van vele miljoenen zonnemassa's.
Het sterrenbeeld Orion bestaat voor een groot deel uit een gigantisch nevelcomplex waarvan de bekende Orionnevel (M42) een opvallende verheldering is. Ook de reflectienevel M78 maakt echter deel uit van deze enorme nevel. De afstand tot de verheldering werd bepaald op 1 630 lichtjaar en het object heeft een werkelijke diameter van drie lichtjaar. De nevel zelf wordt verlicht door een zeer nauwe dubbelster met de naam ADS 4374. M78 bevat twee bijbehorende nevels, NGC 2067 en NGC 2071, en er werden in deze nevel ook al 45 veranderlijke sterren ontdekt van het type T Tauri.
M79 is een bolvormige sterrenhoop in het verwaarloosde en minder bekende sterrenbeeld Lepus (Haas). Doordat de meeste waarnemers de nabijgelegen bekende Orionnevel verkennen, hebben slechts weinigen deze bolhoop ooit gezien. Er werden tot op heden nog maar een vijftal variabele sterren in M79 ontdekt, wat relatief weinig is voor een bolhoop. Het object is eveneens de 'tweede snelste' bolvormige sterrenhoop (v= +231 km/s). Enkel NGC 1851 heeft een hogere radiële snelheid.
Messier 81, ook gekend als het 'Bodestelsel', is het helderste lid van een cluster van sterrenstelsels waartoe ook Messier 82, NGC 2976, NGC 3077, NGC 2366 en IC 2574 behoren. Deze cluster van sterrenstelsels, de Messier 81 Cluster, bevindt zich in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major) en is één van de meest nabijgelegen clusters tot de Lokale Groep. Zowel Messier 81 alsook Messier 82 zijn spiraalvormige sterrenstelsels maar Messier 81 bekijken we vanaf de aarde vanuit bovenaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren geleden kwam de grotere, en tienmaal massievere, Messier 81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in Messier 82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. Vandaag de dag bevinden beide stelsels zich op een afstand van 'slechts' 150 000 lichtjaar van elkaar. Messier 81 is een sterrenstelsel van het type Sb, gelijkend aan onze Melkweg en heeft een diameter van ongeveer 90 000 lichtjaar. Dit prachtige sterrenstelsel bevindt zich op een afstand van ongeveer 12 miljoen lichtjaar van de Aarde en tot op heden werd nog maar één supernova gedetecteerd in Messier 81 (SN 1993J). Op gedetailleerde foto's van het stelsel is een compacte kern te zien en twee spiraalarmen met daarin grote gebieden waar massale stervorming plaatsvindt.
M82, ook gekend als het 'Sigaarstelsel', is samen met M81 wellicht het bekendste paar sterrenstelsels aan de nachtelijke hemel. Beide objecten zijn in eenzelfde beeldveld zichtbaar bij lage vergrotingen. Zowel M81 alsook M82 zijn spiraalstelsels. Het eerste sterrenstelsel bekijken we vanuit bovenaanzicht en het andere vanuit zijaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren gelden kwam de grotere (en tien maal massievere) M81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in M82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. De kernen van de twee stelsels liggen momenteel slechts 150 000 lichtjaar van elkaar af. De massa van het M82 wordt geschat op ongeveer 70 miljard zonnemassa's. In 1961 werd M82 herontdekt, deze keer als radiobron (3C231).
M83 is een sterrenstelsel in het sterrenbeeld Hydra (Waterslang) dat deels een spiraal en deels een balkspiraalstelsel is. Doordat we het sterrenstelsel langs boven bekijken, zijn de spiraalarmen duidelijk zichtbaar. Op fotografische opnames is de spiraalstructuur dan ook duidelijk zichtbaar samen met talrijke rode en blauwe nevels waarin massaal nieuwe sterren ontstaan. M83 is ook bekend onder de naam 'Zuidelijk Windmolenstelsel' vanwege de opvallende gelijkenis met M33 in Triangulum. Het sterrenstelsel maakt deel uit van de Centaurus-groep van sterrenstelsels dat gedomineerd wordt door Centaurus A (NGC 5128). Momenteel zijn er reeds een zestal supernovae ontdekt in M83. Dit stelsel bevindt zich op een afstand van 15 miljoen kilometer van de Aarde.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.