M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld Leo (Leeuw) die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het bekende 'Leo Triplet'. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50 000 en 70 000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot op heden zijn er nog geen supernovae ontdekt in M95.
M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld de Leo (Leeuw) die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het zogeheten 'Leo Triplet'. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50 000 en 70 000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot nu toe zijn er reeds drie supernovae ontdekt in het sterrenstelsel, waarvan de laatste in 1997. De helderste supernova haalde magnitude 12,2.
M68, ook gekend als NGC 4590, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hydra (Waterslang) dat zich op een afstand van ongeveer 33 000 lichtjaar bevindt. Deze cluster heeft een diameter van 106 lichtjaar. Tot nu toe zijn er een 30-tal variabele sterren ontdekt in M68, allemaal van het type RR Lyrae. In de nabije omgeving van het object werd er eveneens een variabele ontdekt, van het type mira (die geen deel uit maakt van de cluster zelf). De bolhoop nadert ons aan een snelheid van 112 km/s en helderste individuele ster in Messier 68 heeft een magnitude van 12,6.
M73, ook gekend als NGC 6994, is één van de vreemdste objecten uit de bekende Messiercatalogus. Dit object, gelegen in het sterrenbeeld Aquarius (Waterman) bestaat uit een groep van vier sterren welke een Y-vormig patroon vormen. De helderheid van deze sterren bedraagt magnitude 10,5, 10,5, 11 en 12. Het is niet bekend of deze sterren fysisch verbonden zijn.
Het sterrenbeeld Orion bestaat voor een groot deel uit een gigantisch nevelcomplex waarvan de bekende Orionnevel (M42) een opvallende verheldering is. Ook de reflectienevel M78 maakt echter deel uit van deze enorme nevel. De afstand tot de verheldering werd bepaald op 1 630 lichtjaar en het object heeft een werkelijke diameter van drie lichtjaar. De nevel zelf wordt verlicht door een zeer nauwe dubbelster met de naam ADS 4374. M78 bevat twee bijbehorende nevels, NGC 2067 en NGC 2071, en er werden in deze nevel ook al 45 veranderlijke sterren ontdekt van het type T Tauri.
M79 is een bolvormige sterrenhoop in het verwaarloosde en minder bekende sterrenbeeld Lepus (Haas). Doordat de meeste waarnemers de nabijgelegen bekende Orionnevel verkennen, hebben slechts weinigen deze bolhoop ooit gezien. Er werden tot op heden nog maar een vijftal variabele sterren in M79 ontdekt, wat relatief weinig is voor een bolhoop. Het object is eveneens de 'tweede snelste' bolvormige sterrenhoop (v= +231 km/s). Enkel NGC 1851 heeft een hogere radiële snelheid.
Messier 81, ook gekend als het 'Bodestelsel', is het helderste lid van een cluster van sterrenstelsels waartoe ook Messier 82, NGC 2976, NGC 3077, NGC 2366 en IC 2574 behoren. Deze cluster van sterrenstelsels, de Messier 81 Cluster, bevindt zich in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major) en is één van de meest nabijgelegen clusters tot de Lokale Groep. Zowel Messier 81 alsook Messier 82 zijn spiraalvormige sterrenstelsels maar Messier 81 bekijken we vanaf de aarde vanuit bovenaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren geleden kwam de grotere, en tienmaal massievere, Messier 81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in Messier 82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. Vandaag de dag bevinden beide stelsels zich op een afstand van 'slechts' 150 000 lichtjaar van elkaar. Messier 81 is een sterrenstelsel van het type Sb, gelijkend aan onze Melkweg en heeft een diameter van ongeveer 90 000 lichtjaar. Dit prachtige sterrenstelsel bevindt zich op een afstand van ongeveer 12 miljoen lichtjaar van de Aarde en tot op heden werd nog maar één supernova gedetecteerd in Messier 81 (SN 1993J). Op gedetailleerde foto's van het stelsel is een compacte kern te zien en twee spiraalarmen met daarin grote gebieden waar massale stervorming plaatsvindt.
M82, ook gekend als het 'Sigaarstelsel', is samen met M81 wellicht het bekendste paar sterrenstelsels aan de nachtelijke hemel. Beide objecten zijn in eenzelfde beeldveld zichtbaar bij lage vergrotingen. Zowel M81 alsook M82 zijn spiraalstelsels. Het eerste sterrenstelsel bekijken we vanuit bovenaanzicht en het andere vanuit zijaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren gelden kwam de grotere (en tien maal massievere) M81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in M82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. De kernen van de twee stelsels liggen momenteel slechts 150 000 lichtjaar van elkaar af. De massa van het M82 wordt geschat op ongeveer 70 miljard zonnemassa's. In 1961 werd M82 herontdekt, deze keer als radiobron (3C231).
M83 is een sterrenstelsel in het sterrenbeeld Hydra (Waterslang) dat deels een spiraal en deels een balkspiraalstelsel is. Doordat we het sterrenstelsel langs boven bekijken, zijn de spiraalarmen duidelijk zichtbaar. Op fotografische opnames is de spiraalstructuur dan ook duidelijk zichtbaar samen met talrijke rode en blauwe nevels waarin massaal nieuwe sterren ontstaan. M83 is ook bekend onder de naam 'Zuidelijk Windmolenstelsel' vanwege de opvallende gelijkenis met M33 in Triangulum. Het sterrenstelsel maakt deel uit van de Centaurus-groep van sterrenstelsels dat gedomineerd wordt door Centaurus A (NGC 5128). Momenteel zijn er reeds een zestal supernovae ontdekt in M83. Dit stelsel bevindt zich op een afstand van 15 miljoen kilometer van de Aarde.
M84 is een elliptisch sterrenstelsel dat gelegen is in het hart van de Virgocluster, vlak naast M86. Niet zo ver van dit koppel ligt ook NGC 4388, een iets zwakker stelsel. M84 is reeds lang bekend als een mooi voorbeeld van een elliptisch sterrenstelsel. Dit stelsel is van het type E1. Op 18 mei 1957 werd in het M84sterrenstelsel supernovae 1957B ontdekt die magnitude 14 bereikte. Ook in 1991 werd een supernovae (sn1991bg ) ontdekt die eveneens een maximale magnitude van 14 bereikte. De Hubble Space Telescope heeft daarnaast ook nog een massief centraal object ontdekt in M84 van 300 miljoen zonnemassa's dat een dubbele jet veroorzaakt weg van kern van het stelsel.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.