Messier 20 is een bekende emissienevel in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) en staat ook bekend als de 'Trifidnevel'. Het object dankt zijn naam aan de stofbanden die de nevel doorkruisen. De Trifidnevel bestaat uit een hete rode nevel die opgelicht wordt door sterren in de zelf nevel, omringd door een blauwe reflectienevel. Door zijn prachtige kleuren is de Trifinevel onder amateur-astronomen dan ook een zeer geliefd deep-sky object om waar te nemen en te fotograferen. De nevel bevindt zich op ongeveer 5 000 lichtjaar van de aarde en heeft een visuele helderheid van magnitude 9.0. De centrale ster die deze nevel doet oplichten is een drievoudig systeem en alle drie deze sterren zijn extreem heet. De belangrijkste ster behoort tot spectraalklasse O5
M21 is een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) van ongeveer 4,6 miljoen jaar oud. Deze cluster bevat een 60-tal sterren en het object bevindt zich in de buurt van de bekende Trifidnevel (M20). De afstand tot M21 wordt geschat op 4 250 lichtjaar.
M22 is de derde helderste bolvormige sterrenhoop aan de sterrenhemel en is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Deze prachtige bolhoop zou nog een stuk helderder zijn, mocht deze niet zo hard worden verduisterd door het interstellair stof. Met zijn 10 400 lichtjaar is dit ook één van de dichtstbijzijnde bolvormige sterrenhopen. De werkelijke diameter van M22 werd bepaald op 97 lichtjaar. De bolhoop zou een 70 000-tal sterren tellen waarvan 36 variabele. Opvallend is een kleine planetaire nevel in M22 die enkel zichtbaar is met grote telescopen.
M23, ook gekend als NGC 6494, is een mooie open sterrenhoop in het zomersterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Op een afstand van 2 150 lichtjaar komt de schijnbare diameter van 27' overeen met een werkelijke doormeter van ongeveer 15 lichtjaar. Binnen dit gebied bevinden zich 150 sterren waarvan de helderste ster magnitude 9,2 heeft.
M24 is geen echt deep-sky object maar eerder een stellaire verdichting in de Melkweg. Dit object is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius. M24 is in werkelijkheid een deel van één van de spiraalarmen van ons eigen sterrenstelsel. Normaal wordt het meeste licht van de Melkweg verduisterd door interstellair stof maar om een of andere reden is er op die plaats een vermindering van stof, waardoor het licht niet gehinderd wordt. In M2' is er ook een open sterrenhoop, NGC 6603, te zien die door velen wordt beschouwd als het echte 'M24' object. M24 bevindt zich op een afstand tussen 10 000 en de 16 000 lichtjaar en bevat naast de open sterrenhoop ook enkele donkere stofwolken of nevels.
M25 is een relatief jonge open sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius met naar schatting een 600-tal leden. De schijnbare diameter van 32' komt, op een afstand van 2 300 lichtjaar, overeen met een werkelijke doormeter van ongeveer 17 lichtjaar.
M26 is een redelijk compacte maar rijke open sterrenhoop in het sterrenbeeld Scutum (Schild). Het is één van de minst spectaculaire clusters uit de Messiercatalogus omdat het object grotendeels wordt verduisterd door interstellair stof. Op Aarde meet de cluster slechts 15' wat op een afstand van ongeveer 5 000 lichtjaar overeenkomt met 22 lichtjaar. Astronomen vermoeden dat deze groep van sterren zich ongeveer 89 miljoen jaar geleden heeft gevormd. De helderste ster van M26 heeft een magnitude van 11,9.
Messier 27 is een prachtig deep-sky object en is één van de helderste planetaire nevels aan de nachtelijke hemel. Deze nevel, gelegen in het sterrenbeeld Vulpecula (Vosje), is ook bekend onder de naam 'Halternevel' vanwege zijn opvallende zandlopervorm. De Halternevel bevat meerdere gasschillen die zich weg van de centrale ster bewegen aan verschillende snelheden. Een zuurstofschil beweegt zich aan een snelheid van ongeveer 15 km/sec terwijl een snellere stikstofschil zich verplaatst aan een snelheid van ongeveer 30 km/sec. Vanaf de Aarde kijken op de zijkant van deze nevel aan. Hierdoor zien we Messier 27 niet als een mooie ronde planetaire nevel zoals de bekende Ringnevel (Messier 57). Aangezien Messier 27 zich uitbreidt met een snelheid van 6,8 boogseconden per eeuw, wordt zijn leeftijd geschat op 3 000 tot 4 000 jaar. Toch is hier nog steeds veel discussie over aangezien sommigen er van uitgaan dat deze nevel met een snelheid van 1,0 boogseconde per eeuw uitdijt waardoor de leeftijd dan 48 000 jaar zou bedragen. De centrale ster van Messier 27 heeft een helderheid van magnitude 13,5 en is hierdoor nog net zichtbaar met een amateur telescoop. De ster zelf is een blauwachtige witte dwerg die enorme hoeveelheid hoogenergetische straling uitstoot en die voor het blote oog onzichtbaar is. Deze straling komt in contact met het gas van de nevel. Aangezien deze straling een golflengte heeft van voornamelijk 500 nm (dubbel geïoniseerd zuurstof) krijgt deze planetaire nevel op foto's dan ook zijn karakteristieke groene kleur.
M28 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) en is redelijk onbekend aangezien de meeste waarnemers de grotere bolhoop M22 observeren. De bolhoop ligt op een afstand van ongeveer 19 000 lichtjaar van de Aarde. Met zijn werkelijke diameter van 60 lichtjaar is hij compacter dan zijn naaste buur, M22. Tot op heden zijn er reeds acttien variabele sterren ontdekt in M28, meestal van het type RR Lyrae. In 1987 werd er een millipulsar ontdekt in deze bolhoop. De pulsar, met de naam 1620-26, draait één keer om zijn as elke 11 milliseconden.
M29, ook gekend als NGC 6913, is een open sterrenhoop gelegen in het sterrenbeeld Cygnus (Zwaan). Indien deze sterrenhoop niet in ons sterrenstelsel zou liggen, zou hij een stuk spectaculairder zijn geweest. Het interstellaire stof dimt immers het licht met zo'n 3 magnitudes. M29 staat op een afstand van 24 000 lichtjaar tot de Aarde en meet 11 lichtjaar in diameter. De helderste van de 80 sterren zijn van het spectraaltype B.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.