M86 is een elliptisch sterrenstelsel in het hart van de bekende Virgocluster. Het object ligt op slechts 20' van M84, een ander helder lid dat deel uitmaakt van de Virgocluster. Ook NGC 4402, een zwakker sterrenstelsel van magnitude 11, ligt niet zo ver van deze twee reuzen. Recente berekeningen tonen aan dat de onderlinge afstand tussen M86 en M84 slechts 300 000 lichtjaar bedraagd. M86 is een sterrenstelsel van het type E3. Het object telt veel bolvormige sterrenhopen maar wel heel wat minder dan zijn tegenhanger M87. Het sterrenstelsel M86 is ook het Messierobject met de grootste blauwverschuiving. Dit sterrenstelsel beweegt naar ons toe met een snelheid van 419 km/s. Aangezien de Virgocluster zich zelf verwijderd aan een snelheid van 1 100 km/s betekend dit dat M86 een snelheid heeft van meer dan 1 500 km/s!
M87 is een gigantisch elliptisch sterrenstelsel dat deel uit maakt van de bekende Virgocluster. Het sterrenstelsel is van het type E0-E1, zo goed als bolvormig. M87 is waarschijnlijk het grootste sterrenstelsel in het Coma-Virgocluster en ligt op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar. Op deze afstand komt de schijnbare diameter van 7' overeen met 120 000 lichtjaar in werkelijkheid. Dit is minder dan het Andromedasterrenstelsel of onze Melkweg maar doordat het object bijna bolvormig (de Melkweg en M31 zijn spiraalstelsels en hebben dus de vorm van een platte schijf) bevat het enorm veel massa.
M88 is een spiraalsterrenstelsel in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar) dat deel uitmaakt van de bekende Virgocluster. Dit sterrenstelsel is gelijkaardig aan M31 in het sterrenbeeld Andromeda. Het sterrenstelsel beweegt zich van ons vandaan met een snelheid van 2 000 km /s. Het deep-sky object staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een werkelijke diameter van 130 000 lichtjaar. Op 28 mei 1999 werd er een supernova van het type Ia ontdekt in M88. Sn1999cl behaalde een maximale helderheid van 13,6.
M89, ook gekend als NGC 4552, is een elliptisch sterrenstelsel in het sterrenbeeld Virgo (Maagd) dat behoord tot de bekende Virgocluster van sterrenstelsels. Op slechts 40' van het sterrenstelsel vind men M90, een ander lid van de Virgocluster. M89 is van het type E0. Dit zijn elliptische sterrenstelsels maar zijn bijna volledig bolvormig. Het stelsel M89 is ook bekend als een zwakke radiobron.
M90 is één van de grotere sterrenstelsels dat deel uitmaakt van de bekende Virgocluster. Opvallend is dat er in de spiraalarmen van M90 geen nieuwe sterren meer worden gevormd. Hierdoor is M90 een soort fossiel sterrenstelsel. Enkel in het centraal gedeelte van M90 worden er nog nieuwe sterren gevormd. Sommige astronomen vermoeden dat het sterrenstelsel verder zal evolueren tot een van het type S0 (zoals M64). Ook de totale massa van dit spiraalvormig sterrenstelsel is (relatief) laag wat op een zeer lage sterrenconcentratie wijst. Een derde (en laatste) opmerkelijk feit aan M90 is de hoge snelheid. Metingen wijzen uit dat M90 ons nadert aan een snelheid van bijna 400 km /s. Aangezien de Virgocluster zich aan een snelheid van 1 100 km /s verwijderd betekend dit dat M90 ons nadert aan 1 400 km /s. Enkel M86 heeft een hogere snelheid ten opzichte van onze Melkweg.
M91, ook gekend als NGC 4548, is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar) dat deel uit maakt van de bekende Virgocluster van sterrenstelsels. Dit sterrenstelsel is van het type SBb en het object beweegt zich aan een (relatieve) snelheid van 400 km/s van ons vandaan. Aangezien de Virgocluster zich verwijderd met een snelheid van 1 100 km/s betekent dat M91 naar ons toe beweegt aan 700 km/s. M91 heeft een helderheid van magnitude 10,2 en staat op een afstand van 60 miljoen lichtjaar van de Aarde.
M92 is een ondergewaardeerde bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hercules. Dit komt doordat de meeste waarnemers enkel op zoek gaan naar de grotere en meer bekende bolhoop M13. De helderste sterren in M92 hebben een schijnbare magnitude van 12 en zijn voornamelijk oude rode reuzen. Er werden eveneens een 15-tal veranderlijke sterren ontdekt in deze bolhoop waarvan de meeste van het type RR Lyrae zijn. M92 telt een 300 000-tal sterren en staat op een afstand van 33 000 lichtjaar van de Aarde. De werkelijke diameter van deze bolhoop bedraagt 90 lichtjaar.
M93, ook gekend als NGC 2447, is een kleine maar heldere open sterrenhoop in het sterrenbeeld Puppis (Achtersteven). De helderste sterren zijn blauwe reuzen van het spectraaltype B9. De tachtig clusterleden zijn verspreid over een afstand van ongeveer 23 lichtjaar wat op een afstand van 3 600 lichtjaar overeenkomt met een schijnbare diameter van 22'.
M94 is een prachtig en helder spiraalstelsel in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden). Opvallend aan dit deep-sky object is een ring van heldere jonge sterren die duidelijk zichtbaar is op belichtingsfoto's. Dit is mogelijk het resultaat van een botsing. Over de afstand tot M94 bestaat nog enige discussie. Verschillende metingen spreken van een afstand tussen de 15 en 30 miljoen lichtjaar. M94 is het helderste lid van de Canes Venatici-groep. Dit is een groep van sterrenstelsels die deel uitmaakt van de grotere en meer bekende Virgocluster. In de binnenste ring van M94 vindt nog steeds stervorming plaats terwijl de buitenste ring bestaat uit oudere sterren.
M95, ook gekend als NGC 3351, behoort samen met M96 en M105 tot de Leo-1 groep van sterrenstelsels. De onderlinge afstand tussen de twee eerste bedraagt slechts 42' waardoor ze in hetzelfde beeldveld makkelijk zichtbaar zijn in een binoculair. De afstand tot M95, bepaald door cepheïdewaarnemingen met de Hubble Space Telescope, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. M95 is een balkspiraalstelsel van het type SBb en heeft opvallende spiraalarmen. Doordat de drie objecten, M95, M96 en M105 dicht bij elkaar liggen, zijn zij een zeer geliefd trio bij amateur-astronomen en astrofotografen.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.