M15, ook gekend als NGC 7078, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Pegasus met een werkelijke diameter van ongeveer 87 lichtjaar. Over de afstand bestaat nog enige discussie, waarschijnlijk ongeveer 15 kiloparsec (± 45 000 lichtjaar). Tot nu toe werden er meer dan 100 variabele sterren in de sterrenhoop ontdekt, meestal van het type RR Lyrae (enkel C centauri en M3 hebben er meer). In 1928 ontdekte FG Pease met de telescoop van de Mount Wilson sterrenwacht in de Verenigde Staten een planetaire nevel, Pease 1. Daarmee is M15 is één van een handvol bolvormige sterrenhopen die een planetaire nevel bevat.
M16, ook gekend als de 'Adelaarnevel' ('Star-Queen' in het engels) is een emissienevel op de grens van de sterrenbeelden Scutum, Serpens en Sagittarius. De schijnbare diameter van dit object is 35' x 30'. De open sterrenhoop binnenin bestaat voornamelijk uit blauwe en witte sterren. De vijf helderste sterren hebben ongeveer magnitude 8. De leeftijd van deze sterrenhoop wordt geschat op ongeveer één miljoen jaar, maar de oudste sterren hebben een leeftijd van maar 50 000 jaar. De diameter van de nevel zelf is ongeveer 70 lichtjaar. Over de afstand is nog enige onzekerheid maar men neemt aan dat het rond de 8 100 lichtjaar ligt. De Adelaarnevel is eveneens het onderwerp van misschien de bekendste foto van de bekende Hubble Space Telescope. De afbeelding met de zogenaamde 'zuilen van creatie' is wereldwijd bekend. De 'zuilen van creatie' (of 'pilars of creation' in het engels) zijn kolommen van koel waterstofgas en stof waar volop nieuwe sterren worden gevormd.
M17 is een prachtige emissienevel in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) die qua schoonheid zeker niet moet onderdoen voor de bekende Orionnevel (M42). Indien hij in onze streken hoger aan de hemel mocht komen, was dit object minstens even bekend als de Orionnevel. De nevel M17 is vooral bekend onder de naam 'Omeganevel', vanwege de grote gelijkenis met de Griekse brief Omega. Ook in de nevel van M17 vindt men een open sterrenhoop van een 30tal leden, maar deze zijn minder opvallend dan bij M16. De nevel bevat in totaal zo'n 800 keer zo veel massa dan de Zon en in de Omeganevel worden er nog steeds massaal nieuwe sterren gevormd.
M18 is een mooie, maar sterarme, open sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Deze cluster bestaat uit een 40-tal sterren met een leeftijd van ongeveer dertig miljoen jaar. Hiermee is M18 één van de jongste sterrenhopen. De afstand tot de sterrenhoop werd bepaald op 4 900 lichtjaar. Op deze afstand komt de schijnbare diameter van 9' overeen met 17 lichtjaar.
M19, ook gekend als NGC 6273, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus. Opvallend is dat deze bolhoop zich, in tegenstelling tot de meeste anderen, zich heel dicht bij de Melkweg bevindt, op ongeveer 4 600 lichtjaar. Er bevinden zich opvallend weinig variabele sterren in de sterrenhoop. Momenteel zijn er nog maar een viertal ontdekt. M19 heeft een werkelijke diameter van 19 lichtjaar en de cluster bevat 1 100 000 maal de massa van de Zon.
Messier 20 is een bekende emissienevel in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) en staat ook bekend als de 'Trifidnevel'. Het object dankt zijn naam aan de stofbanden die de nevel doorkruisen. De Trifidnevel bestaat uit een hete rode nevel die opgelicht wordt door sterren in de zelf nevel, omringd door een blauwe reflectienevel. Door zijn prachtige kleuren is de Trifinevel onder amateur-astronomen dan ook een zeer geliefd deep-sky object om waar te nemen en te fotograferen. De nevel bevindt zich op ongeveer 5 000 lichtjaar van de aarde en heeft een visuele helderheid van magnitude 9.0. De centrale ster die deze nevel doet oplichten is een drievoudig systeem en alle drie deze sterren zijn extreem heet. De belangrijkste ster behoort tot spectraalklasse O5
M21 is een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) van ongeveer 4,6 miljoen jaar oud. Deze cluster bevat een 60-tal sterren en het object bevindt zich in de buurt van de bekende Trifidnevel (M20). De afstand tot M21 wordt geschat op 4 250 lichtjaar.
M22 is de derde helderste bolvormige sterrenhoop aan de sterrenhemel en is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Deze prachtige bolhoop zou nog een stuk helderder zijn, mocht deze niet zo hard worden verduisterd door het interstellair stof. Met zijn 10 400 lichtjaar is dit ook één van de dichtstbijzijnde bolvormige sterrenhopen. De werkelijke diameter van M22 werd bepaald op 97 lichtjaar. De bolhoop zou een 70 000-tal sterren tellen waarvan 36 variabele. Opvallend is een kleine planetaire nevel in M22 die enkel zichtbaar is met grote telescopen.
M23, ook gekend als NGC 6494, is een mooie open sterrenhoop in het zomersterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Op een afstand van 2 150 lichtjaar komt de schijnbare diameter van 27' overeen met een werkelijke doormeter van ongeveer 15 lichtjaar. Binnen dit gebied bevinden zich 150 sterren waarvan de helderste ster magnitude 9,2 heeft.
M24 is geen echt deep-sky object maar eerder een stellaire verdichting in de Melkweg. Dit object is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius. M24 is in werkelijkheid een deel van één van de spiraalarmen van ons eigen sterrenstelsel. Normaal wordt het meeste licht van de Melkweg verduisterd door interstellair stof maar om een of andere reden is er op die plaats een vermindering van stof, waardoor het licht niet gehinderd wordt. In M2' is er ook een open sterrenhoop, NGC 6603, te zien die door velen wordt beschouwd als het echte 'M24' object. M24 bevindt zich op een afstand tussen 10 000 en de 16 000 lichtjaar en bevat naast de open sterrenhoop ook enkele donkere stofwolken of nevels.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.