Het gaat goed met de Amerikaanse Marsrover Curiosity die op 6 augustus 2012 een zachte landing maakte op het Marsoppervlak. Het gaat zelfs zo goed met de rover dat de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een eerste bestemming voor Curiosity heeft gekozen. Het 'laboratorium op wielen' gaat voor zijn eerste trip een reis maken over het verlaten Marsoppervlak naar Glenelg. Deze plek bevindt zich ongeveer 400 meter van de landingsplaats van Curiosity en werd door wetenschappers gekozen omdat hier drie soorten geologisch terrein bij elkaar komen.
Na een reis van acht maanden landt de Amerikaanse Marsrover Curiosity op 6 augustus 2012 (Belgische tijd) succesvol op het oppervlak van de 'rode planeet'. NASA's Curiosity, ook wel het 'Mars Science Laboratory' genoemd, maakte een zachte landing in de 154 kilometer grote inslagkrater 'Gale' waar zich de vijf kilometer hoge berg Mount Sharp bevindt.
De Amerikaanse Marsrover Curiosity bevindt zich momenteel ergens tussen de Aarde en de planeet Mars en moet, indien alles goed verloopt, op 6 augustus 2012 landen nabij Mount Sharp in het midden van de Gale krater. Curiosity is ongeveer drie keer zo groot als de twee Mars Exploration Rovers en werd uitgerust met diverse wetenschappelijke instrumenten waarmee de onbemande rover enerzijds het klimaat en de bodem kan onderzoeken maar anderzijds ook moet vaststellen of er ooit leven mogelijk was op Mars.
In het kader van het Mariner ruimteprogramma lanceerde de Verenigde Staten in 1969 twee identieke Mariner ruimtesondes richting Mars. Mariner 6 en 7 werden op 24 februari en 27 maart 1969 in de ruimte gebracht en hadden als belangrijkste doel een scheervlucht uit te voeren over de evenaar en het Zuidpoolgebied van de rode planeet. Beide ruimtetuigen passeerden Mars in augustus 1969 op een afstand van minder van 4 000 kilometer. Hierdoor kregen de vluchtleiders en wetenschappers nieuwe, ongeziene foto's te zien van het Marsoppervlak dat steeds meer verschillen toonde met het oppervlak van onze maan.
Mars Global Surveyor (MSG) werd in 1996 gelanceerd richting Mars en was de eerste Amerikaanse Marsverkenner in meer dan tien jaar. Toen de Mars Global Surveyor in september 1997 aankwam bij de rode planeet, begaf de ruimtesonde zich na enige tijd in een cirkelvormige baan om Mars vanwaar het honderdduizenden foto's terugstuurde naar de Aarde. Deze ruimtesonde had dan ook als belangrijkste taak om het Marsoppervlak zoveel mogelijk in beeld te brengen zodat wetenschappers konden zoeken naar sporen van water. Uiteindelijk slaagde het tuig in zijn doel en werden er op foto's van de Mars Global Surveyor sporen van water aangetroffen in twee kraters. De Mars Global Surveyor bracht Amerika na meer dan tien jaar opnieuw naar Mars en was een zeer succesvol ruimteproject.
De Amerikaanse Mariner 9 ruimtesonde maakte deel uit van het Mariner ruimteprogramma en werd op 30 mei 1971 gelanceerd vanop Cape Canaveral. Aan boord beschikte Mariner 9 over instrumenten die eerder ook al gebruikt werden bij de Mariner 6 en 7 missies. Het tuig kwam na een reis van bijna 400 miljoen kilometer op 14 november 1971 aan bij Mars. Na enkele maanden uitstel, wegens een onverwachte stofstorm, stuurde Mariner 9 duizenden foto's terug naar de Aarde waarop wetenschappers voor het eerst de reusachtige vulkanen, ravijnen en poolkappen te zien kregen.
Begin de jaren '70 stuurde de Sovjet-Unie een reeks ruimtetuigen en landers naar Mars om deze planeet van nabij te bestuderen. De Mars 2 en Mars 3 missies waren twee identiek dezelfde ruimtetuigen die bestonden uit een orbiter en een lander. Beide tuigen hadden samen een gewicht van 4,6 ton. Mars 3 werd op 28 mei 1971 gelanceerd vanop de Baikonur lanceerbasis door middel van een krachtige Russische Proton-K raket en op 2 december 1971 bevond dit tuig met zijn lander zich in een baan om de rode planeet.
De Amerikaanse Viking 1 Marslander was de eerste van twee identieke ruimtetuigen die in 1975 gelanceerd werden vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. Beide ruimtetuigen maakten een zachte landing op het Marsoppervlak en stuurden hiervan tal van prachtige foto's terug naar de Aarde. Met deze dure ruimtemissies wou het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA meer leren over de samenstelling, het klimaat en het oppervlak van de planeet Mars. Uiteindelijk zouden beide projecten een zeer groot succes worden. Dit was de eerste maal dat een Amerikaans tuig landde op het oppervlak van Mars en dankzij deze ruimtetuigen zag men op Aarde nu voor het eerst het oppervlak van deze fascinerende planeet in kleur.
Phobos was de naam van een onbemand Russisch ruimteproject waarbij de Sovjet-Unie twee ruimtesondes lanceeerde die de planeet Mars en zijn twee maantjes van nabij moesten bestuderen. Beide tuigen werden in juli 1988 gelanceerd van op de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Dit hele project was in samenwerking met 14 andere landen waaronder Zweden, Zwitserland, Oostenrijk, Frankrijk, West Duitsland en Amerika die ondermeer wetenschappelijke instrumenten ontwikkelden voor deze ruimtetuigen. De twee Phobos Marsverkenners hadden als belangrijkste taken onze zon te observeren tijdens hun reis naar Mars alsook de atmosfeer en het oppervlak van de rode planeet te bestuderen. Beide ruimtetuigen werden geplaagd door technische problemen en slechts een van hen stuurde foto's terug naar de Aarde van het Marsoppervlak.
Naast de Mars Climate Orbiter maakte de Mars Polar Lander eveneens deel uit van het Amerikaanse Mars Surveyor '98 ruimteprogramma van de NASA. Deze missie had als belangrijkste doel een tuig te laten landen in het Zuidelijke poolgebied van de planeet Mars waar de lander tal van atmosferische en meteorlogische onderzoeken zou uitvoeren om op deze manier meer te leren over het klimaat op Mars. Net als de Mars Climate Orbiter ging ook de Mars Polar Lander verloren toen deze aankwam bij de rode planeet door een nog onbekende reden. Het verlies van beide ruimtetuigen zorgde ervoor dat het Marsprogramma van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA in een diepe crisis terechtkwam.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.