Deze lijst met bolvormige sterrenhopen kunnen als referentie worden gebruikt voor waarnemers die zich op het noordelijk halfrond bevinden. In dit artikel geven we een lijst van bolvormige sterrenhopen helderder dan magnitude 9 en noordelijker dan -40° declinatie.
Bolvormige sterrenhopen zijn groeperingen van honderdduizenden oudere sterren en worden bij elkaar gehouden door een eigen zwaartekracht. Voor een amateur astronoom zijn deze objecten altijd een pareltje om waar te nemen, aan de hemel vinden we talloze fijne exemplaren terug van dit soort deep-sky object. Voor sommigen zijn lijken ze allemaal op elkaar, in dit artikel geven we de waarnemers enkele tips voor meer detail te zien en te doen zien dat ze niet allemaal hetzelfde zijn.
Dit is het gebied waar de amateurwaarnemers in kunnen bijdragen op wetenschappelijk vlak. Als je ervaring hebt in het waarnemen van variabele sterren dan zal de magnitudeschattingen van kometen normaal geen probleem mogen zijn. Voor een beginnend waarnemer kan het ingewikkeld lijken maar met een beetje oefening kan je in geen tijd wetenschappelijke gegevens bekomen. Er zijn diverse methodes zoals de in - uit methode, de uit - uit methode, gewijzigde uit methode en de Beyer of extrafocale uitstervingsmethode. In dit artikel gaan we 1 methode bespreken: de in - uit methode.
Vooreerst dienen we te weten of er kometen zichtbaar zijn vanaf uw locatie en waar deze te vinden zijn. Door middel van planetariumprogramma's kom je al een eind verder, meestal zijn in deze programma's functies voorzien welke de zichtbare kometen op het scherm kan aanduiden zodat je daar sterrenkaarten van kunt afdrukken voor de waarneming een stuk eenvoudiger te maken. Echter dien je de komeetlijst in het planetairumprogramma regelmatig bijwerken via het internet om een zo ook de recentste komeetgegevens op te halen. Ook op internet kan je handige sites vinden met zoekkaartjes en efemeriden van de zichtbare kometen.
Heldere kometen zijn vaak de mooiste objecten om op te zoeken aan de nachtelijke hemel. Heldere kometen zijn ook vaak erg spectaculair en kennen veel details. De beste kometen kunnen het sterpatroon verstoren met hun stofstaart die zich over een groot deel van de hemel uitstrekt.
Een zonsverduistering, ook wel 'eclips' genoemd, is een astronomische fenomeen dat zich voordoet wanneer de Aarde, de Maan en de Zon precies op een lijn staan. Deze samenstelling kan zich enkel voordoen bij nieuwe maan, wanneer de Zon en Maan in conjunctie zijn gezien vanaf de Aarde. Voor velen is dit een bijzonder schouwspel wanneer de Maan zich langzaam voor de Zon beweegt en het overdag steeds donkerder wordt tot de Maan uiteindelijk de zonneschijf volledig bedekt.
In deze tip gaan we leren hoe we kunnen starhoppen met enkel het oculair van je telescoop. Het geschikte oculair hiervoor heeft een beeldveld van één graad of meer. Zoals in een eerdere tip vermeld, dien je een overlegger te maken van het oculair om te gebruiken op een sterrenkaart. In deze tip gaan we leren starhoppen in het sterrenbeeld Scutum.
De lichtkracht van een ster verandert voortdurend. Dit kan gebeuren op lange periode, meestal afhankelijk van de ontwikkelingsfase waarin de ster zich bevindt, maar ook op korte periode, regelmatig of onregelmatig door pulsaties. Cepheïden zijn een speciale klasse van pulserende sterren die met regelmaat pulseren over een tijdspanne van een paar dagen. Ze zijn vernoemd naar de eerst ontdekte van deze klasse, Delta Cepheï, de op 3 na helderste ster in het sterrenbeeld Cepheus.
NGC 5128 is het beroemde lensvormige sterrenstelsel in het sterrenbeeld Centaurus (Centaur). Dit sterrenbeeld is gelegen aan de zuidelijke hemelkoepel. Vanaf de breedte van de Benelux is alleen het noordelijk deel van het sterrenbeeld te zien, en dan nog slecht omdat het maar net boven de zuidelijke horizon uitkomt. De grootte van NGC 5128 bedraagt 25.7’ bij 20’ en de helderheid van het deep-sky object bedraagt magnitude 6.6. NGC 5128 heeft een zeer herkenbare band van kosmisch stof dat zich rondom het stelsel bevindt. Het hemelobject werd op 29 april 1826 ontdekt door de Schotse astronoom James Dunlop. NGC 5128, ook wel 'Centaurus A' genoemd, bevindt zich op een afstand van ongeveer 12 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een massa van ongeveer 1 biljoen zonnemassa's. De vorm is eerder elliptisch en de afmetingen bedragen 150 000 × 120 000 lichtjaar.
NGC 5907, ook gekend als de 'Splinter Galaxy' of de 'Knife Edge', is een mooi, naaldvormig, spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Draak (Draco). Dit zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel bevindt zich in de buurt van een andermooi sterrenstelsel, NGC 5866 (Messier 102). Zowel NGC 5907 alsook NGC 5866 (Messier 102) maken dan ook deel uit van dezelfde groep. Een opvallend kenmerk aan het deep-sky object NGC 5907 is dat de 'schijf' zeer dun is. Zo meet NGC 5907 aan de sterrenhemel 14’ bij 1.4’. De helderheid van dit sterrenstelsel wordt geschat op 11. De afstand tot het sterrenstelsel NGC 5907 wordt geschat op 50 miljoen lichtjaar. Doordat dit stelsel een diameter heeft van ongeveer 130 000 lichtjaar is dit ietsje groter dan het Melkwegstelsel. NGC 5907 werd in 1788, samen met het sterrenstelsel NGC 5866, ontdekt door William Herschel. Op 16 februari 1940 ontdekte men in NGC 5907 ook de supernova SN1940A. Deze bereikte een maximale helderheid van magnitude 14.3. Volgens de Saguaro Astronomy Club in Phoenix (USA) en de Royal Astronomical Society of Canada (RASC) behoort NGC 5907 tot één van de mooiste NGC objecten. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen storend maanlicht) is dit sterrenstelsel al mooi waar te nemen met een 15 centimeter telescoop.
Sterrenbeeld: Draak (Draco)
Magnitude: 11
Coördinaten:


Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.