De bolvormige sterrenhoop Messier 4 in het sterrenbeeld Scorpius (Schorpioen) vertoond veel gelijkenissen met Messier 13 in het sterrenbeeld Hercules maar staat in onze streken altijd laag aan de horizon en is daarom minder bekend. Messier 4 is ongeveer tien miljard jaar oud en staat zo’n 7 200 lichtjaar van ons verwijderd. Daarmee is Messier 4 één van de dichtstbijzijnde bolhopen. In de jaren '40 van de vorige eeuw ontdekte de Duitse astronoom Walter Baade 37 variabele sterren in Messier 4. Sindsdien zijn er nog een vijftal ontdekt. De meeste variabelen zijn van het RR Lyrae type. De 25 helderste sterren van dit object hebben (schijnbare) magnitude 13,1. Meer dan duizend sterren zijn helderder dan magnitude 17,5 en 10 300 sterren zijn helderder dan 19,0. De centrale kern van deze bolhoop heeft een doorsnede van ongeveer 8 lichtjaar. In Messier 4 is een pulsar ontdekt (PSR B1620-26) die een periode heeft van slechts 3 milliseconden. Ook zijn er witte dwergen in deze bolhoop ontdekt die tot de oudste behoren die ooit waargenomen zijn.
Met zijn dertien miljard jaar is dit één van de oudste bolvormige sterrenhopen die we tot op heden kennen. M5 bestaat uit ruim een half miljoen sterren die verspreid zijn over 130 lichtjaar. De vijf helderste sterren hebben een schijnbare magnitude van 11,5. Een honderdtal andere zijn helderder dan 13,2. In deze sterrenhoop heeft men al meer dan 90 variabele sterren gevonden, waarvan de meeste van het RR Lyrae type. Men heeft ook twee cepheïden gevonden in M5, die het mogelijk hebben gemaakt om de afstand tot het object te bepalen (28 000 lichtjaar). De schijnbare diameter varieert van 10’ tot 30’ naargelang de kijkeropening.
M9 is een zeer geconcentreerde en heldere bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) gevuld met zwakke sterren. Doordat dit object zich dicht bij de Melkweg bevindt, wordt het gedeeltelijk verduisterd door interstellair stof. De afstand van M9 wordt geschat op 25 800 lichtjaar van de Aarde en het object is 'slechts' 5500 lichtjaar verwijderd van het centrum van ons Melkwegstelsel. M9 meet ongeveer 90 lichtjaar in diameter.
M10 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus op een afstand van 163 000 lichtjaar van de Aarde. De schijnbare afmetingen van dit object is 8', wat op een werkelijke diameter van 85 lichtjaar neerkomt. Walter Baade ontdekte een drietal variabele sterren in de cluster, wat opvallend weinig is. Eénmaal om de 140 miljoen jaar maakt M10 een omwenteling om ons Melkwegstelsel.
De bolvormige sterrenhoop M12 in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) bevindt zich op een afstand van 190 000 lichtjaar van de Aarde. De werkelijke diameter van dit object is ongeveer 80 lichtjaar. Allen Sandage ontdekte een dozijn variabelen in deze bolhoop.
M14 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager). In tegenstelling tot andere bolhopen wordt M14 niet helderder naar het centrum toe. In 1964 werd op foto's van de bolvormige sterrenhoop een novae ontdekt van magnitude 16. In de sterrenhoop zijn ook tal van variabele sterren gevonden, in het totaal een 70tal.
M15, ook gekend als NGC 7078, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Pegasus met een werkelijke diameter van ongeveer 87 lichtjaar. Over de afstand bestaat nog enige discussie, waarschijnlijk ongeveer 15 kiloparsec (± 45 000 lichtjaar). Tot nu toe werden er meer dan 100 variabele sterren in de sterrenhoop ontdekt, meestal van het type RR Lyrae (enkel C centauri en M3 hebben er meer). In 1928 ontdekte FG Pease met de telescoop van de Mount Wilson sterrenwacht in de Verenigde Staten een planetaire nevel, Pease 1. Daarmee is M15 is één van een handvol bolvormige sterrenhopen die een planetaire nevel bevat.
M17 is een prachtige emissienevel in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) die qua schoonheid zeker niet moet onderdoen voor de bekende Orionnevel (M42). Indien hij in onze streken hoger aan de hemel mocht komen, was dit object minstens even bekend als de Orionnevel. De nevel M17 is vooral bekend onder de naam 'Omeganevel', vanwege de grote gelijkenis met de Griekse brief Omega. Ook in de nevel van M17 vindt men een open sterrenhoop van een 30tal leden, maar deze zijn minder opvallend dan bij M16. De nevel bevat in totaal zo'n 800 keer zo veel massa dan de Zon en in de Omeganevel worden er nog steeds massaal nieuwe sterren gevormd.
Messier 20 is een bekende emissienevel in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) en staat ook bekend als de 'Trifidnevel'. Het object dankt zijn naam aan de stofbanden die de nevel doorkruisen. De Trifidnevel bestaat uit een hete rode nevel die opgelicht wordt door sterren in de zelf nevel, omringd door een blauwe reflectienevel. Door zijn prachtige kleuren is de Trifinevel onder amateur-astronomen dan ook een zeer geliefd deep-sky object om waar te nemen en te fotograferen. De nevel bevindt zich op ongeveer 5 000 lichtjaar van de aarde en heeft een visuele helderheid van magnitude 9.0. De centrale ster die deze nevel doet oplichten is een drievoudig systeem en alle drie deze sterren zijn extreem heet. De belangrijkste ster behoort tot spectraalklasse O5
Messier 27 is een prachtig deep-sky object en is één van de helderste planetaire nevels aan de nachtelijke hemel. Deze nevel, gelegen in het sterrenbeeld Vulpecula (Vosje), is ook bekend onder de naam 'Halternevel' vanwege zijn opvallende zandlopervorm. De Halternevel bevat meerdere gasschillen die zich weg van de centrale ster bewegen aan verschillende snelheden. Een zuurstofschil beweegt zich aan een snelheid van ongeveer 15 km/sec terwijl een snellere stikstofschil zich verplaatst aan een snelheid van ongeveer 30 km/sec. Vanaf de Aarde kijken op de zijkant van deze nevel aan. Hierdoor zien we Messier 27 niet als een mooie ronde planetaire nevel zoals de bekende Ringnevel (Messier 57). Aangezien Messier 27 zich uitbreidt met een snelheid van 6,8 boogseconden per eeuw, wordt zijn leeftijd geschat op 3 000 tot 4 000 jaar. Toch is hier nog steeds veel discussie over aangezien sommigen er van uitgaan dat deze nevel met een snelheid van 1,0 boogseconde per eeuw uitdijt waardoor de leeftijd dan 48 000 jaar zou bedragen. De centrale ster van Messier 27 heeft een helderheid van magnitude 13,5 en is hierdoor nog net zichtbaar met een amateur telescoop. De ster zelf is een blauwachtige witte dwerg die enorme hoeveelheid hoogenergetische straling uitstoot en die voor het blote oog onzichtbaar is. Deze straling komt in contact met het gas van de nevel. Aangezien deze straling een golflengte heeft van voornamelijk 500 nm (dubbel geïoniseerd zuurstof) krijgt deze planetaire nevel op foto's dan ook zijn karakteristieke groene kleur.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.