Messier 44 is een prachtige open sterrenhoop die we kunnen terugvinden in het sterrenbeeld Kreeft (Cancer). Deze open sterrenhoop is ook bekend als de 'Bijenkorf' of 'Praesepe'. Doordat deze open sterrenhoop een helderheid heeft van magnitude 3,7 is dit een zeer geliefd deep-sky object bij amateur-astronomen en astrofotografen. Messier 44 bevat de eclipserende dubbelster TX Cancri, de metaalrijke ster Epsilon Cancri en verschillende variabele sterren, veelal van het type Delta Scuti. Daarnaast herbergt deze sterrenhoop ook verschillende rode reuzen en witte dwergen en komen er sterren in voor die lijken op onze ster, de Zon. Rond veel van de sterren die zich in deze cluster bevinden, zijn stofschijven ontdekt waardoor er mogelijks planeetvorming plaatsvindt. De Europese satelliet Hipparcos heeft de leeftijd van Messier 44 geschat op ongeveer 600 miljoen jaar. De afstand van deze open sterrenhoop wordt dan weer geschat op 577 lichtjaar waardoor dit één van de meest nabije en grootste open sterrenhopen is.
M53, of NGC 5024, is een kleine bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar). Deze bolhoop is één van de verst verwijderde die deel uitmaakt van de bekende Messiercatalogus. Het object bevindt zich op een afstand van zo'n 60 000 lichtjaar van de Aarde.
M54, ook gekend als NGC 6715, is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). In de bolvormige sterrenhoop M54 zijn er tot op heden 82 variabele sterren ontdekt, waarvan 55 van het type RR Lyrae zijn. Oorspronkelijk schatte men dat de afstand tot deze bolhoop ongeveer 60 000 lichtjaar bedroeg maar in 1994 ontdekte een team van astronomen dat M54 zich in werkelijkheid buiten de Melkweg bevindt. De bolhoop maakt deel uit van het sterrenstelsel 'Sagittarius dwarf elliptical galaxy' of SagDEG. Dit is een satellietstelsel van onze Melkweg. Hiermee is M54 de eerste bolvormige sterrenhoop ontdekt buiten onze Melkweg.
M67, ook gekend als NGC 2682, is een minder bekende (de meeste waarnemers bekijken namelijk M44) open sterrenhoop in het sterrenbeeld Cancer (Kreeft). Nochtans moet deze sterrenhoop weinig onderdoen voor M44. Deze sterrenhoop bevindt zich op een afstand van 2 500 lichtjaar van de Aarde een heeft een werkelijke diameter van ongeveer 25 lichtjaar. M67 is met zijn vier miljard jaar eveneens één van de oudste open sterrenhopen uit ons Melkwegstelsel. De sterrenhoop telt ruim 500 sterren tot magnitude 16 en in deze cluster bevinden zich 200 zogeheten 'witte dwergen'.
M68, ook gekend als NGC 4590, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hydra (Waterslang) dat zich op een afstand van ongeveer 33 000 lichtjaar bevindt. Deze cluster heeft een diameter van 106 lichtjaar. Tot nu toe zijn er een 30-tal variabele sterren ontdekt in M68, allemaal van het type RR Lyrae. In de nabije omgeving van het object werd er eveneens een variabele ontdekt, van het type mira (die geen deel uit maakt van de cluster zelf). De bolhoop nadert ons aan een snelheid van 112 km/s en helderste individuele ster in Messier 68 heeft een magnitude van 12,6.
M69 is één van de kleinere en armere bolvormige sterrenhopen die uitmaken van onze Melkweg. De bolhoop staat op een afstand van ongeveer 29 700 lichtjaar en heeft een werkelijke diameter van 61 lichtjaar. Opvallend aan dit object, dat zich in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) bevindt, is de grote concentratie aan metalen, wat er op wijst dat dit een relatief jonge bolhoop is (maar nog altijd ouder dan onze Zon). Een ander opmerkelijke eigenschap aan deze bolhoop is dat deze zich bijna tegenover het centrum van ons Melkwegstelsel aan de nachtelijke hemel bevindt. De meeste bolhopen concentreren zich in het gebied rond het centrum. Net als vele andere bolvormige sterrenhopen kent Messier 68 een aantal veranderlijke sterren. Hiervan zijn er tot nu toe 42 ontdekt waarvan 27 van het type RR Lyrae zijn.
M72, ook gekend als NGC 6981, is een prachtige bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Aquarius (Waterman). Vaak wordt dit object overschaduwd door de nabije gelegen bolhoop M2. De bolvormige sterrenhoop M72 ligt op een afstand van 53 000 lichtjaar van de Aarde en heeft een werkelijke diameter van ongeveer 106 lichtjaar. Tot op heden werden 42 veranderlijke sterren waargenomen in deze cluster waarvan de meeste van het type RR Lyrae zijn. De helderste individuele ster in Messier 72 heeft een magnitude van 14,2.
M75, ook gekend als NGC 6864, is een bolvormige sterrenhoop dat zich aan de rand van het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter) bevindt. Met zijn afstand van 67 500 lichtjaar is deze bolhoop één van de verst verwijderde in onze Melkweg. Hiermee is M75 ook het verst verwijderde Messierobject in onze Melkweg. De werkelijke diameter van de cluster is 130 lichtjaar, wat overeenkomt met 6.6' op Aarde. M75 is ook één van de meest compacte bolhopen. Dit object schijnt tot ons met een lichtkracht van 180 000 maal die van de Zon.
M79 is een bolvormige sterrenhoop in het verwaarloosde en minder bekende sterrenbeeld Lepus (Haas). Doordat de meeste waarnemers de nabijgelegen bekende Orionnevel verkennen, hebben slechts weinigen deze bolhoop ooit gezien. Er werden tot op heden nog maar een vijftal variabele sterren in M79 ontdekt, wat relatief weinig is voor een bolhoop. Het object is eveneens de 'tweede snelste' bolvormige sterrenhoop (v= +231 km/s). Enkel NGC 1851 heeft een hogere radiële snelheid.
M92 is een ondergewaardeerde bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hercules. Dit komt doordat de meeste waarnemers enkel op zoek gaan naar de grotere en meer bekende bolhoop M13. De helderste sterren in M92 hebben een schijnbare magnitude van 12 en zijn voornamelijk oude rode reuzen. Er werden eveneens een 15-tal veranderlijke sterren ontdekt in deze bolhoop waarvan de meeste van het type RR Lyrae zijn. M92 telt een 300 000-tal sterren en staat op een afstand van 33 000 lichtjaar van de Aarde. De werkelijke diameter van deze bolhoop bedraagt 90 lichtjaar.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.