NGC 2841 is een helder spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer). In kleine telescopen lijkt dit deep-sky object op een elliptisch sterrenstelsel maar in grotere telescopen is te zien dat de spiraalarmen vlak tegen de kern aan liggen. De grootte van dit stelsel aan de hemel bedraagt 8.1’ bij 3.5’ en dit sterrenstelsel heeft een helderheid van magnitude 10.1. De werkelijke diameter van NGC 2841 wordt geschat op 150 000 lichtjaar (tegenover 100 000 lichtjaar voor ons sterrenstelsel) en het object bevindt zich op een afstand van 46 miljoen lichtjaar van de Aarde. Dit sterrenstelsel bezit opvallend veel jonge blauwe sterren en ook enkele H-II gebieden waarin sterren worden gevormd. NGC 2841 werd op 9 maart 1788 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 2683 is een spiraalvormig sterrenstelsel dat in 1788 werd ontdekt door William Herschel. Het sterrenstelsel kreeg door het Astronaut Memorial Planetarium and Observatory ook de bijnaam 'UFO Galaxy' omwille van zijn gelijkenis met een vliegende schotel en is terug te vinden in het sterrenbeeld Lynx. Het is ongetwijfeld één van de mooiste deep-sky objecten in het sterrenbeeld Lynx en is terug te vinden ten oosten van de ster Alpha Lyncis. NGC 2683 bevindt zich op een afstand van 16 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een magnitude van 9.7. Dit stelsel beweegt zich met een snelheid van 410 kilometer per seconde van de Aarde weg. Opvallend aan dit sterrenstelsel is dat de centrale kern een heldere gele kleur heeft waarin zich oudere sterren bevinden. In de spiraalarmen bevinden zich dan weer stervormingsgebieden met daarin jonge, blauwe sterren.
De planetaire nevel NGC 7048 in het sterrenbeeld in Cygnus (Zwaan) heeft vanop Arde gezien een grootte van 60” x 62” en is hierdoor een redelijk groot deep-sky object. De helderheid bedraagt 12.1. Het hemelobject werd op 19 oktober 1878 ontdekt door de Franse astronoom Édouard Jean-Marie Stephan en bevindt zich op een afstand van 6 200 lichtjaar. Édouard Jean-Marie Stephan ontdekte deze planetaire nevel met behulp van een 80 centimeter reflector telescoop. De heldere, opvallende ster die zich ten zuiden van deze nevel bevindt, is van magnitude 10.5. In het midden van deze nevel bevindt zich de ster die deze nevel heeft veroorzaakt. Deze zwakke ster heeft een blauwe kleur. NGC 7048 bevindt zich niet zo ver van NGC 7000 en NGC 7027.
NGC 7026 is een planetaire nevel die we kunnen terugvinden in het sterrenbeeld Zwaan (Cygnus). Deze planetaire nevel heeft een opvallend uiterlijk aangezien één van de twee kanten helderder is dan de andere. Wanneer we NGC 7026 waarnemen met kleine telescopen zullen we dit deep-sky object zien als een zwak niet-stellair vlekje. Het object is 10 x 25 boogseconden groot en heeft een helderheid van magnitude 10,9. De omvang van deze planetaire nevel wordt geschat op 0,3 x 0,7 lichtjaar. De centrale ster is van magnitude 14.2 en is 2 100 maal helderder dan de Zon. Deze nevel zet nog steeds met een snelheid van 40 tot 50 kilometer per seconden uit. De afstand tot NGC 7026 bedraagt ongeveer 6 000 lichtjaar. Dit hemelobject, dat zich in het zogeheten 'hart van de Melkweg' bevindt, werd op 6 juli 1873 ontdekt door de Amerikaanse astronoom Sherburne Wesley Burnham. Waarnemers kunnen NGC 7026 vijf graden ten noordoosten van de ster Deneb terugvinden.
Sterrenbeeld: Zwaan (Cygnus)
Magnitude: 10,9
Coördinaten:

In 2012 maakte de Hubble Space Telescope deze opname van NGC 7026 - Foto: NASA / ESA
NGC 2024 is ongetwijfeld één van de mooiste deep-sky objecten. Deze prachtige emissienevel bevindt zich in het sterrenbeeld Orion en kreeg de bijnaam 'Vlamnevel'. NGC 2024 vinden we terug vlakbij de ster Alnitak (Zeta Orionis) en het is dan ook deze ster die de gaswolken van deze nevel doen oplichten. Alnitak is de linker ster van het opvallend rijtje van drie sterren die de 'gordel van Orion' vormen. De nevel bevindt zich op een afstand van 1 500 lichtjaar van de Aarde. Net als andere nevels in het sterrenbeeld Orion maakt NGC 2024 ook deel uit van het Orioncomplex. Deze verzameling van nevels is één van de actiefste stervormingsgebieden die te zien zijn aan de sterrenhemel. Doorheen NGC 2024 loopt op het eerst zicht een opvallend donker gebied maar eigenlijk is dit een stofbaan die zich voor deze nevel bevindt. Wellicht maakt deze stofbaan ook deel uit van de bekende Paardenkopnevel die zich vlakbij bevindt. Doordat NGC 2024 zich vlakbij de ster Alnitak bevindt, is deze dan ook makkelijk terug te vinden. Bij goede omstandigheden (donkere locatie en geen Maanlicht) moet NGC 2024 al zichtbaar zijn met een 25 centimeter telescoop. NGC 2024 werd in 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Sterrenbeeld: Orion
Magnitude: 12,5
Coördinaten:

NGC 3184 is een zogeheten 'face-on' sterrenstelsel en bevindt zich in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major). Dit spiraalvormig sterrenstelsel staat op een afstand van 40 miljoen lichtjaar van de Aarde. Ondanks zijn mooie vorm is dit deep-sky object niet echt bekend of populair doordat het een vrij lage oppervlaktehelderheid heeft. De helderheid van NGC 3184 bedraagt magnitude 10,4 terwijl je voor de twee armen al met magnitude 14 rekening moet houden. In de armen van dit spiraalstelsel werden ook H-II-gebieden ontdekt waarin stervorming plaatsvindt. De grootte van dit stelsel wordt geschat op 7,4 x 6,9 boogminuten. De diameter van dit spiraalvormig sterrenstelsel wordt geschat op 50 000 lichtjaar. NGC 3184 kan één graad ten oosten van de ster Mu Ursae Majoris worden terugevonden. Dit hemelobject werd op 18 maart 1787 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. In 1999 ontdekte de Japanse amateur-astronomen Reiki Kushida supernova 1999gi in dit sterrenstelsel.
Sterrenbeeld: Grote Beer (Ursa Major)
Magnitude: 10,4
Coördinaten:

Het prachtige balkspiraalstelsel NGC 1300 bevindt zich op een afstand van 61 miljoen lichtjaar van de Aarde en kan worden teruggevonden in het sterrenbeeld Eridanus. De magnitude van dit stelsel bedraagt 10.4. De zogeheten 'balk' in dit stelsel heeft een grootte van 50 000 lichtjaar en het totale sterrenstelsel heeft een omvang van 115 000 lichtjaar. Hierdoor is het net iets groter dan ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg. De kern van NGC 1300 is dan weer omgeven door een kleinere spiraalstructuur met een grootte van enkele duizenden lichtjaren. De Hubble Space Telescope maakte in september 2004 een prachtige detailopname van dit sterrenstelsel. NGC 1300 werd op 11 december 1835 ontdekt door de Britse astronoom John Herschel.
NGC 772 is een prachtig spiraalvormig sterrenstelsel van magnitude 10,3 dat terug te vinden in het sterrenbeeld Aries (Ram). Dit deep-sky object ligt op ongeveer 100 miljoen lichtjaar van ons vandaan en de diameter van dit stelsel wordt geschat op 200 000 lichtjaar. Dit is aanzienlijk groter dan andere sterrenstelsels aangezien ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg, maar de helft zo groot is. NGC 772 ligt dicht bij het elliptisch sterrenstelsel NGC 770 en beide stelsels beïnvloeden elkaar. De diameter van dit stelsel wordt geschat op ongeveer 40 000 lichttjaar. NGC 772 werd op 29 november 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. In dit sterrenstelsel werden ook al twee supernova waargenomen (SN 2003 hl & SN 2003 iq).
Deze bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Canes Venatici (Jachthonden) bevat meer dan een half miljoen sterren. De werkelijke diameter van het object is ongeveer 220 lichtjaar, en hij staat op 33 900 lichtjaar van de Aarde. De leeftijd van M3 wordt geschat op zeven miljard jaar. De absolute magnitude is -8,2. De helderste ster in de sterrenhoop is een rode reus van schijnbare magnitude 12,6 en absolute magnitude -3,5. Volgens de astronoom Allen Sandage zou 10% van deze bolhoop uit witte dwergen bestaan. Zo’n 5 000 sterren zijn helderder dan magnitude 17 en ongeveer 45 000 sterren zijn helderder dan magnitude 22. M3 bevat bijna 200 veranderlijke sterren, waarvan de meesten van het type RR Lyrae zijn.
Met zijn dertien miljard jaar is dit één van de oudste bolvormige sterrenhopen die we tot op heden kennen. M5 bestaat uit ruim een half miljoen sterren die verspreid zijn over 130 lichtjaar. De vijf helderste sterren hebben een schijnbare magnitude van 11,5. Een honderdtal andere zijn helderder dan 13,2. In deze sterrenhoop heeft men al meer dan 90 variabele sterren gevonden, waarvan de meeste van het RR Lyrae type. Men heeft ook twee cepheïden gevonden in M5, die het mogelijk hebben gemaakt om de afstand tot het object te bepalen (28 000 lichtjaar). De schijnbare diameter varieert van 10’ tot 30’ naargelang de kijkeropening.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.