In januari 1986 vond de 24ste Space Shuttle missie plaats. Het was meer dan 2 jaar geleden dat het ruimteveer Columbia nog eens de ruimte inging. Deze STS-61-C ruimtevlucht werd na de missie door de pers omschreven als "Mission Impossible" aangezien er acht pogingen nodig waren om de Columbia in de ruimte te krijgen. Aan boord bevonden zich zeven bemanningsleden, waaronder de eerste ruimtevaarder van Costa Rica evenals de tweede Amerikaanse senator. In het vrachtruim van het ruimteveer bevond zich een communicatiesatelliet die in een baan om de Aarde moest uitgezet worden. Nadat de lancering enkele malen was uitgesteld, werd de Columbia uiteindelijk op 12 januari 1986 gelanceerd vanop het Kennedy Space Center. Tien dagen nadat de Columbia opnieuw geland was op de Edwards Air Force Base explodeerde het ruimteveer Challenger tijdens de lancering waarbij zeven astronauten om het leven kwamen. Hierdoor zou het twee en een half jaar duren voordat er weer een Space Shuttle de ruimte zou ingaan.
De Amerikaanse Ranger 8 missie maakte deel uit van het onbemande Ranger programma en had als doel een ruimtetuig te laten neerstorten op het oppervlak van de Maan. Op 17 februari 1965 werd Ranger 8 in de ruimte gebracht vanop de Cape Canaveral lanceerbasis waarna deze Maanverkenner drie dagen later aankwam bij onze trouwe buur.
Surveyor 1 was de eerste lander uit het Amerikaanse Surveyor ruimteprogramma dat als belangrijkste doel had een zachte landing te maken op het maanoppervlak. De Rangers hadden de Maan van dichtbij gefotografeerd en nu was het de taak aan de Suveyors om het oppervlak van de Maan te fotograferen vanop de Maan zelf. Op 30 mei 1966 werd de eerste Surveyor lander in de ruimte gebracht vanop de Cape Canaveral lanceerbasis waarna het tuig op 2 juni 1966 een zachte landing maakte op het oppervlak van onze trouwe buur.
De Amerikaanse Mariner 9 ruimtesonde maakte deel uit van het Mariner ruimteprogramma en werd op 30 mei 1971 gelanceerd vanop Cape Canaveral. Aan boord beschikte Mariner 9 over instrumenten die eerder ook al gebruikt werden bij de Mariner 6 en 7 missies. Het tuig kwam na een reis van bijna 400 miljoen kilometer op 14 november 1971 aan bij Mars. Na enkele maanden uitstel, wegens een onverwachte stofstorm, stuurde Mariner 9 duizenden foto's terug naar de Aarde waarop wetenschappers voor het eerst de reusachtige vulkanen, ravijnen en poolkappen te zien kregen.
SA-5 (Saturn Apollo-5) was de vijfde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Tijdens deze belangrijke testvlucht zou de raket voor het eerst uitgerust worden met een tweede S-IV rakettrap die beschikte over zes raketmotoren. Daarnaast werd de Saturn I raket voor het eerst ook gevuld met 340 000 kilogram brandstof. De S-I onderste rakettrap zou beschikken over vernieuwde raketmotoren die elk een kracht konden leveren van 836 kN. De toenmalige Amerikaanse president Kennedy omschreef de SA-5 test als één van de belangrijkste testvluchten in de ontwikkeling van de Apollo maanraket.
SA-4 (Saturn Apollo-4) was de vierde en laatste lancering van een Saturn I raket waarbij enkel de S-I rakettrap getest werd. Deze testvlucht maakte, net als de vorige SA testvluchten, deel uit van het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Opnieuw zou het gaan om een suborbitale vlucht waarbij ingenieurs vooral de structurele karakteristieken van de rakettrap zouden bestuderen. In tegenstelling tot de vorige SA tesvluchten zou men tijdens deze lancering één van de raketmotoren 100 seconden na de lancering uitzetten waardoor de brandstof voor deze raketmotor zou omgeleid worden naar de andere nog operationele raketmotoren.
SA-3 (Saturn Apollo-2) was de derde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net als bij de vorige twee testvluchten zou ook dit maal een S-1 rakettrap gelanceerd worden maar dit was de eerste maal dat de S-1 rakettrap 100% gevuld werd met brandstof. Net als bij de SA-2 missie maakte ook deze testvlucht deel uit van het Project Highwater waarbij men op grote hoogte een grote hoeveelheid water in de atmosfeer van de Aarde zou brengen om op deze manier wolkenvorming en het gedrag van waterdamp te bestuderen.
SA-2 (Saturn Apollo-2) was de tweede testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net zoals bij de vorige testvlucht was men vooral benieuwd naar de vluchtgegevens van de raket en de prestaties van zijn krachtige raketmotoren. Deze SA-2 missie maakte ook deel uit van het Project Highwater waarmee men het effect wou bestuderen van een grote hoeveelheid water in de bovenste lagen van de atmosfeer. Om dit te realiseren, werd het bovenste gedeelte van de Saturn I raket gevuld met 109 000 liter water. Eenmaal de raket een bepaalde hoogte zou bereiken, zou men deze laten exploderen waardoor het water zou vrijkomen. Op deze manier konden meteorologen de evolutie van waterdamp en de vorming van wolken bestuderen in de atmosfeer van onze planeet.
De Palmachim Air Force Base is niet enkel een Israëlische militaire luchtmachtbasis maar het is ook de thuishaven van de Israëlische Shavit draagraket. Deze raketten werden in het verleden gebruikt om Israëlische militaire satellieten met in de ruimte te brengen. Daarnaast kan men vanop deze basis ook militaire Arrow raketten lanceren. Het complex bevindt zich nabij de stad Rishon LeZion en de basis werd genoemd naar de Palmachim kibboets.
Begin de jaren '80 begon men in Brazilië aan een project om eigen sondeerraketten te gaan lanceren voor wetenschappelijke doeleinden. Alcantara werd uitgekozen lanceerbasis voor dit project en tegen 1990 werd meer dan 470 miljoen dollar uitgegeven om van dit moerassig landschap een multifunctionele lanceerbasis te maken met allerlei faciliteiten. Alcantara ligt van alle lanceerbasissen in de wereld het dichtst bij de evenaar waardoor de Braziliaanse regering hoopt op de komst van commerciële bedrijven die van hieruit hun geostationaire satellieten willen lanceren.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.