De rijkste mens op Aarde, Jeff Bezos, heeft op donderdag 9 mei bekend gemaakt dat zijn ruimtevaartbedrijf, Blue Origin, plannen heeft om naar de maan te gaan. Zo maakte de oprichter van Amazon tijdens een speciale persconferentie in Washington het ontwerp bekend van een zelf ontwikkelde maanlander die de naam 'Blue Moon' kreeg. Deze grote maanlander moet tot 6,5 ton aan vracht naar het oppervlak van de maan kunnen brengen en moet tegen 2024 ook mensen naar de maan kunnen brengen.
In het noorden van Groenland, onder de Hiawatha-gletsjer, hebben wetenschappers een grote inslagkrater ontdekt die verscholen zit onder een ijslaag van ongeveer 800 meter dik. De krater is ongeveer 31 kilometer breed en hoort hierdoor bij de 25 grootste inslagkraters op Aarde. Volgens wetenschappers zou een ijzermeteoriet van ongeveer één kilometer groot deze inslagkrater hebben gevormd. Deze belangrijke ontdekking werd bekend gemaakt via het wetenschappelijke vakblad Science Advances.
Een Spaanse astronoom is op 11 september 2013 getuige geweest van een uniek fenomeen. Zo zag José Madiedo van de universiteit van Huelva op die dag een rotsblok inslaan op het oppervlak van de Maan. De inslag vond plaats in het Mare Nubium gebied op de Maan en werd gefilmd door een videocamera.
Dankzij NASA's Lunar Impact Monitoring Program (LIMP) hebben wetenschappers kunnen vaststellen dat er op zondag 17 maart 2013 een nieuwe krater is ontstaan op het oppervlak van de Maan. Deze nieuwe krater is ontstaan door de inslag van een zogeheten 'meteoroïde' die een diameter had van ongeveer 40 centimeter. De inslag was zo helder als een ster van de vierde magnitude.
Wetenschappers hebben met behulp van een Amerikaans instrument aan boord van de Indiase Maanverkenner Chandrayaan-1 zogeheten 'magmatisch water' ontdekt aan het oppervlak van de Maan. De ontdekking vond plaats in gesteenten van de centrale berg van de krater Bullialdus die zich in de buurt van de evenaar van de Maan bevindt.
Op maandag 17 december 2012 gaan twee Amerikaanse ruimtesondes neerstorten op het oppervlak van de Maan. De twee sondes maken deel uit van NASA’s Gravity Recovery and Interior Laboratory (GRAIL) missie en hebben sinds 1 januari 2012 de interne structuur en samenstelling van de Maan onderzocht wat uiteindelijk leidde tot de beste zwaartekrachtskaart van de Maan tot nu toe.
Ieder jaar opnieuw sieren verschillende hemelfenomenen de nachthemel. Alles aan de hemel is voortdurend in verandering: de planeten bewegen tussen de sterrenbeelden door terwijl deze sterrenbeelden op hun beurt doorheen de tijd verdwijnen, en na enkele maanden weer verschijnen aan de hemel. De maan vertoont fasen, en het kan wel eens gebeuren dat de maan belandt in de aardschaduw, waardoor wij vanaf de aarde de maan verduisterd zien. In dit artikel zullen we het hebben over wat er allemaal aan de sterrenhemel te zien is in 2013.
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft reden tot feest. Het is inmiddels al acht jaar geleden dat de Mars Exploration Rover Opportunity landde op het oppervlak van de planeet Mars. Nadat Opportunity op 28 juni 2003 gelanceerd werd, landde het 180 kilogram zware robotwagentje op 25 januari 2004 in de Eaglekrater op de Meridiani Planum vlakte van de 'rode planeet'.
Een Maankaart is handig voor je waarnemingen om de verschillende kraters te kunnen benoemen, de Maria aan te duiden en nog veel meer. Hieronder vind je een gedetailleerde maankaart met de verschillende Maria, kraters en Montes op vermeldt.
Dat de Aarde een kwetsbare plaats is, bewijst dit artikel. Zo zijn er doorheen de geschiedenis van onze planeet al verschillende grote planetoïden ingeslaan op de Aarde die grote inslagkraters hebben nagelaten. Volgens de Earth Impact Database van de Universiteit of New Brunswick in Canada zouden er zich op Aarde meer dan 180 inslagstructuren bevinden die zijn ontstaan door meteorieten. In dit artikel bespreken we de bekendste en meest indrukwekkende inslagkraters die we op Aarde kunnen terugvinden.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.