Titania werd in 1787 ontdekt door de Britse astronoom William Herschel en werd vernoemd naar de koningin uit William Shakespeare’s werd 'A Midsummer Night's Dream'. Met een diameter van 1 578 kilometer is Titania de grootste maan van Uranus en deze bevindt zich op een afstand van 436 270 kilometer van deze planeet. In 1986 bracht de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 en deze maakte op dat moment foto’s van het zuidelijk halfrond van Titania. Tot op heden is al onze kennis over deze natuurlijke satelliet van Uranus gebaseerd op de foto’s van de Voyager 2 en kunnen we vaststellen dat Titania voor 50% bestaat uit waterijs, 30% gesteenten en 20% methaanverbindingen.
Ariel is de twaalfde maan van Uranus en werd in 1851 ontdekt door de Britse astronoom William Lassell. De naam “Ariel” is afkomstig uit William Shakespeare’s werk 'The Tempest' waar het de naam van een gevaarlijke geest was. Deze Uranus maan heeft een diameter van 1 158 kilometer en werd in 1986 bezocht door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 die tot op heden nog steeds de enigste gedetailleerde foto’s maakte van dit hemellichaam.
Oberon werd in 1787 ontdekt door de Britse sterrenkundige William Herschel en werd genoemd naar de elfenkoning uit William Shakespeare’s 'A Midsummer Night's Dream'. Deze maan is de buitenste satelliet van Uranus en met een diameter van 1.523 kilometer ook de tweede grootste maan van Uranus. Net als bij de meeste manen van Uranus bestaat ook Oberon voor 50% uit waterijs en kan de rest verdeeld worden in 30% gesteente en 20% methaanverbindingen.
Deze onregelmatig gevormde kleine maan van Saturnus was gedurende honderd jaar lang de verst verwijderde maan van Saturnus tot men in 2000 opnieuw enkele kleine maantjes ontdekte rondom deze prachtige planeet. Phoebe heeft een gemiddelde diameter van 213 kilometer en bevindt op een afstand van 12 952 000 kilometer van Saturnus.
Het meest herkenbare kenmerk van de planeet Jupiter is wellicht de grote rode vlek in de atmosfeer van deze planeet die zich 22° ten zuiden van de evenaar bevindt en voor het eerst werd waargenomen rond het jaar 1665. Deze grote rode ovale vlek in de atmosfeer van Jupiter heeft een grootte van 12 000 op 25 000 kilometer en is ongetwijfeld één van de meest krachtige stormen uit ons zonnestelsel.
De aardatmosfeer is de atmosfeer of dampkring die zich rondom de aarde bevindt en die bestaat uit verschillende stoffen. Bij het ontstaan van onze planeet zag deze atmosfeer er helemaal anders uit dan vandaag de dag en bevond er zich veel meer kooldioxide in de lucht dan nu. De oorzaak hiervan was doordat de uitstoot van vulkanische gassen veel hoger lag dan nu maar naarmate er meer planeten op aarde verschenen werd de hoeveelheid kooldioxide in de lucht vermindert door middel van fotosynthese die deze gassen omzette in zuurstof.
De aarde heeft een vrij simpele samenstelling en deze kan verdeeld worden in drie belangrijke delen, de kern die zich in het midden bevind met daar rond de mantel en als buitenste gedeelte de aardkorst. De kern is ongetwijfeld het belangrijkste gedeelte uit de aarde want deze zorgt voor het ontstaan van het magnetisch veld van de aarde en stuwt hete magma via de aardmantel naar het oppervlak van de aarde die voor nieuwe continenten en gebergtes zorgen.
Ceres werd in augustus 2006 uitgeroepen tot één van de dwergplaneten uit ons zonnestelsel en is tot op heden de enigste dwergplaneet dat zich in de asteroïdengordel bevindt (het gebied met brokstukken tussen de planeten Mars en Jupiter). Het hemelobject werd op 1 januari 1801 ontdekt door de Italiaanse astronoom Giuseppe Piazzi toen hij op zoek was naar een nieuwe ster.
Eris is de naam van de grootste dwergplaneet uit ons zonnestelsel en wordt onder sterrenkundigen ook 136199 Eris genoemd. Dit object bevindt zich net voorbij de Kuipergordel in de buitenste regionene van ons zonnewtelsel en wordt vergezeld door minstens één maan die de naam Dysnomia kreeg. Eris is niet enkel een dwergplaneet maar is ook bekend als een 'transneptunisch' (TNO) hemelobject.
Kometen zijn één van de meest fascinerende objecten uit de sterrenkunde. Sinds mensenheugenis worden kometen al waargenomen en met de komst van de moderne technologie is de wetenschap er in geslaagd veel meer te leren over deze wonderbaarlijke hemelverschijnselen. De kern van een komeet is niet groter dan vijftig kilometer en hun oorsprong is te zoeken in de buitenste regionen van ons zonnestelsel. Wanneer dergelijke objecten te dicht bij de zon komen, ontstaat een prachtige staart die kometen kenmerken. In dit artikel wordt een overzicht gegeven van de meest gekende, historische en spectaculaire kometen die doorheen de geschiedenis onze nachtelijke sterrenhemel hebben beïnvloed.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.