De Amerikaanse bemande ruimtevlucht STS-7 was de zevende missie uit het Space Transportation System programma en werd uitgevoerd met het ruimteveer Challenger die voor de tweede maal de ruimte inging. Aan boord van dit ruimteveer bevonden zich voor het eerst vijf bemanningsleden waaronder de Amerikaanse astronaute Sally Ride die hierdoor de eerste Amerikaanse vrouw werd in een baan om de Aarde. In het vrachtruim van de Challenger bevonden zich twee communicatiesatellieten en voor het eerst werd ook de Shuttle Pallet Satellite (SPAS-1) meegenomen dat ontwikkeld werd door een ruimtevaartbedrijf in West Duitsland en tal van experimenten aan boord had. Deze missie duurde in totaal 6 dagen en 2 uur en net als de vorige STS missies bleek deze ruimtevlucht een groot succes te zijn.
Op 27 juni 1982 ging de vierde Amerikaanse Space Shuttle-missie van start toen de krachtige raketmotoren van het ruimteveer Columbia tot ontbranding werden gebracht op het lanceercomplex 39A van het Kennedy Space Center. Dit was de laatste testmissie van het Space Transportation System (STS) programma van de ruimtevaartorganisatie NASA. Aan boord van het ruimteveer Columbia bevonden zich twee astronauten die ondermeer medische experimenten uitvoerden op zichzelf in het kader van verschillende studentenprojecten. In het laadruim van het ruimteveer bevond zich voor het eerst een commerciële vracht alsook voor het eerst een geheime lading afkomstig van het Amerikaanse leger. Na deze vierde testmissie werd de Space Shuttle door de NASA officieel als operationeel verklaard.
De Amerikaanse Viking 1 Marslander was de eerste van twee identieke ruimtetuigen die in 1975 gelanceerd werden vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. Beide ruimtetuigen maakten een zachte landing op het Marsoppervlak en stuurden hiervan tal van prachtige foto's terug naar de Aarde. Met deze dure ruimtemissies wou het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA meer leren over de samenstelling, het klimaat en het oppervlak van de planeet Mars. Uiteindelijk zouden beide projecten een zeer groot succes worden. Dit was de eerste maal dat een Amerikaans tuig landde op het oppervlak van Mars en dankzij deze ruimtetuigen zag men op Aarde nu voor het eerst het oppervlak van deze fascinerende planeet in kleur.
Naast de Mars Climate Orbiter maakte de Mars Polar Lander eveneens deel uit van het Amerikaanse Mars Surveyor '98 ruimteprogramma van de NASA. Deze missie had als belangrijkste doel een tuig te laten landen in het Zuidelijke poolgebied van de planeet Mars waar de lander tal van atmosferische en meteorlogische onderzoeken zou uitvoeren om op deze manier meer te leren over het klimaat op Mars. Net als de Mars Climate Orbiter ging ook de Mars Polar Lander verloren toen deze aankwam bij de rode planeet door een nog onbekende reden. Het verlies van beide ruimtetuigen zorgde ervoor dat het Marsprogramma van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA in een diepe crisis terechtkwam.
In november 1961 was de Sovjet-Unie er al in geslaagd om twee mensen in de ruimte te brengen met hun Vostok ruimteprogramma terwijl Amerika nog niet eens een chimpansee in de ruimte had kunnen krijgen. Hierdoor werd de druk op het bemande Amerikaanse Mercury ruimteprogramma steeds groter en besliste de NASA om tijdens de eerstvolgende testvlucht een aapje te gebruiken als bemanningslid alvorens een mensenleven op het spel te zetten. Uiteindelijk ging de Mercury-Atlas 5 missie op 29 november 1961 van start en maakte de chimpansee Enos probleemloos twee omwentelingen om de Aarde waarna hij een zachte landing maakte voor de kust van Puerto Rico. Na deze geslaagde testvlucht besliste de NASA uiteindelijk om één van zijn 7 eerste astronauten in te zetten voor de volgende Mercury ruimtemissie waarbij de eerste Amerikaan de ruimte zou ingaan.
Na het succes van de Vostok 3 en Vostok 4 missies die de eerste dubbelvlucht uit de ruimtevaartgeschiedenis van de ruimtevaart maakten in augustus 1962, besloot de Sovjet-Unie opnieuw een dubbelvlucht te organiseren waarbij ditmaal voor het eerst een vrouw in een baan om de aarde zou gebracht worden. Propaganda was in die tijd een zeer machtig wapen die de Sovjetleiders gebruikten om de bevolking achter zich te krijgen. Door een vrouw in de ruimte te brengen, zou de toenmalige premier van de Sovjet-Unie, Nikita Khrushchev, zich zeer geliefd maken bij de Russen en zou dit opnieuw een slag in het gezicht zijn van de Verenigde Staten die op dat moment enkel mannen had opgeleid voor bemande ruimtemissies. Valentina Tereshkova werd na haar geslaagde missie onthaald als een ware heldin maar het duurde niet lang eer de eerste roddels opdoken over problemen voor en tijdens haar ruimtevlucht.
Op 12 oktober 2005 ging de tweede bemande Chinese ruimtevlucht van start doordat op die dag de Chinese ruimtevaarders Fèi Jùnlóng en Niè HÇŽishèng de ruimte in gebracht werden aan boord van hun Shenzhou 6 ruimtecapsule die vanop de Jiuquan lanceerbasis gelanceerd werd. Deze tweede bemande Chinese ruimtemissie duurde bijna vijf dagen en zorgde voor een zoveelste hoogtepunt in het Chinese bemande ruimtevaartprogramma.
De onbemande Mercury-Atlas 4 raket werd op 13 september 1961 probleemloos gelanceerd van op het lanceerplatform 14 op de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. Deze testvlucht moest vooral het Mercury Tracking Network uitproberen die de communicatie moest voorzien tussen de Mercury ruimtecapsules en het vluchtleidingscentrum. Dit was de eerste maal dat een Mercury ruimtecapsule een geslaagde ruimtevlucht maakte (de vorige Mercury lanceringen waren suborbitale vluchten) waarbij het één omwenteling om de Aarde maakte. Aan boord van deze onbemande capsule bevond zich een simulator die de levensomstandigheden aan boord van de capsule moest bestuderen. Verder werden ondermeer de communicatiemiddelen, camera's en de hoeveelheden vibraties en straling getest.
Saljoet 4, ook gekend onder de benaming 'DOS-4', maakte deel uit van het Russische Saljoet ruimteprogramma en was het vierde ruimtestation dat werd ontworpen en gebouwd door de Sovjet-Unie. Dit civiele ruimtestation werd op 26 december 1974 probleemloos in een baan om de Aarde gebracht vanop de Bajkonoer lanceerbasis waarna dit ruimtestation tweemaal langdurig werd bemand. Saljoet 4 was oorspronkelijk een copy van zijn voorganger, Saljoet 3, maar in tegenstelling tot zijn voorganger bleek het verdere verloop van dit ruimtestation wel een groot succes te zijn.
Een zogenaamde suborbitale ruimtevlucht is een vlucht waarbij een speciaal ontworpen vliegtuig of ruimtetuig de ruimte bereikt maar kort hierna opnieuw terugkeert naar de Aarde. Elk object dat dus een hoogte behaalt van minimum 100 kilometer boven zeeniveau en daarna terugkeert naar de Aarde heeft dus een suborbitale ruimtevlucht gemaakt.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.