Deze onregelmatig gevormde kleine maan van Saturnus was gedurende honderd jaar lang de verst verwijderde maan van Saturnus tot men in 2000 opnieuw enkele kleine maantjes ontdekte rondom deze prachtige planeet. Phoebe heeft een gemiddelde diameter van 213 kilometer en bevindt op een afstand van 12 952 000 kilometer van Saturnus.
Indien er geen zwarte gaten of sterren in de buurt van het zonnestelsel komen, wordt verwacht dat het zonnestelsel zoals we dit nu kennen nog meer dan een miljard jaar lang zal bestaan tot het moment dat de Zon haar eerste slachtoffer opeist: de Aarde. De zon zal dan 10% feller schijnen dan ze nu doet, de straling zal verhogen en op Aarde zal het broeiheet en onleefbaar worden. Enkel in de diepste gebieden van de oceaan kan dan nog wel wat leven zijn.
Zogeheten 'Scattered Disk Objects' (SDO's) zijn een groep planetoïden die zich in de buitenste regionen van ons zonnestelsel bevinden. De omlooptijd van SDO's bedraagt meer dan 330 jaar en gemiddel bevinden deze ijs- en steenklompen zich op een afstand van 48 Astronomische Eenheden (AE) van de Zon.
Het meest herkenbare kenmerk van de planeet Jupiter is wellicht de grote rode vlek in de atmosfeer van deze planeet die zich 22° ten zuiden van de evenaar bevindt en voor het eerst werd waargenomen rond het jaar 1665. Deze grote rode ovale vlek in de atmosfeer van Jupiter heeft een grootte van 12 000 op 25 000 kilometer en is ongetwijfeld één van de meest krachtige stormen uit ons zonnestelsel.
Een impactkrater of inslagkrater is een cirkelvormige of ovale verzakking dat in de bodem van een oppervlak achterblijft na een inslagproces van een ander hemellichaam. Deze bevinden zich meestal op het oppervlak een planeet, een maan of een planetoïde. De bekendste en meest indrukwekkende impactkrater op Aarde is ongetwijfeld de Barringerkrater in de Amerikaanse staat Arizona.
De meeste gevallen meteorieten worden ontdekt op basis van ooggetuigen die een grote vuurbol zagen aan de hemel of een impact zagen van het object met de grond. Slechts enkele meteorieten werden geobserveerd met camera's en werden uiteindelijk gevonden door berekeningen van het inslagpunt. De eerste meteoriet die ontdekt werd, is de Pribram-meteoriet. Deze viel in Tsjechië in 1959. In dit geval waren er twee camera's die deze vuurbol op de gevoelige plaat hebben gezet. Deze beelden werden gebruikt om de locatie van het inslagpunt te bepalen en om voor het eerst ook een accurate baan van de meteoriet samen te kunnen stellen.
De meeste meteoroïden verdampen wanneer ze in de atmosfeer komen maar een 500-tal meteorieten die variëren in grootte van knikkers tot basketballen of nog groter kunnen elk jaar op het aardoppervlak vallen. Slechts 5 à 6 van deze gevallen meteorieten worden gevonden en zijn door wetenschappers gekend. Slechts enkele meteorieten zijn groot genoeg om impactkraters te kunnen veroorzaken. In de meeste gevallen belanden deze aan een snelheid die gelijk is aan een vrije val en zelden gebeurt het dat ze een kleine put maken. Meteorieten van deze aard richten dus geen schade aan en verwonden geen mensen.
Een meteoriet is niets meer dan een stukje 'puin' uit de ruimte. Zo is een meteoriet is een deel van een meteoroïde dat op de Aarde inslaat nadat dit object vanuit de ruimte de atmosfeer is binnengegaan. Tijdens zijn tocht doorheen de dampkring van de Aarde wordt het materiaal waaruit een meteoriet bestaat zeer heet en wordt het ook object sterk afgeremd. Dit fenomeen kennen we ook al een 'meteoor' dat in de volksmond ook wel een 'vallende ster' genoemd wordt.
De aardatmosfeer is de atmosfeer of dampkring die zich rondom de aarde bevindt en die bestaat uit verschillende stoffen. Bij het ontstaan van onze planeet zag deze atmosfeer er helemaal anders uit dan vandaag de dag en bevond er zich veel meer kooldioxide in de lucht dan nu. De oorzaak hiervan was doordat de uitstoot van vulkanische gassen veel hoger lag dan nu maar naarmate er meer planeten op aarde verschenen werd de hoeveelheid kooldioxide in de lucht vermindert door middel van fotosynthese die deze gassen omzette in zuurstof.
De aarde heeft een vrij simpele samenstelling en deze kan verdeeld worden in drie belangrijke delen, de kern die zich in het midden bevind met daar rond de mantel en als buitenste gedeelte de aardkorst. De kern is ongetwijfeld het belangrijkste gedeelte uit de aarde want deze zorgt voor het ontstaan van het magnetisch veld van de aarde en stuwt hete magma via de aardmantel naar het oppervlak van de aarde die voor nieuwe continenten en gebergtes zorgen.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.