Het aantal zonnevlekken en magnetische polariteit van zonnevlekken varieert met een periode van ongeveer 11 jaar (22 jaar magnetische). Rond het zonneminimum zijn er weinig zonnevlekken zichtbaar en kan het gebeuren dat de zon enkele dagen volledig blanco is. Ongeveer 18 maanden voordat de oude cyclus eindigt, kunnen al enkele vlekken van de nieuwe cyclus op de zon verschijnen nabij 25 graden noorderbreedte of zuiderbreedte, met de overblijvende zonnevlekkengroepen die zich op beide zijden van de evenaar bevinden.
NGC 891 is een klein spiraalvormig sterrenstelsel dat ook gekend is als 'Caldwell 23' en te zien in het sterrenbeeld Andromeda. Dit deep-sky object heeft een helderheid van 11,5. NGC 891 is een mooi voorbeeld van een zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel. De grootte aan de hemel bedraagt 13' x 3' en de afstand tot ons bedraagt ongeveer 30 miljoen lichtjaar. NGC 891, dat ontdekt werd door Caroline Herschel in Augustus 1783 en gecatalogeerd werd door haar broer William als H.V.19, is tevens lid van een kleine groep van stelsels dat ook wel de NGC 1023 groep wordt genoemd. Deze cluster bestaat uit vijf sterrenstelsels. Infraroodwaarnemingen gemaakt door Gilbert A. Esquerdo and John C. Barentine laten uitschijnen dat NGC 891 een balkspiraalstelsel zou zijn van het type SBb. In 1986 werd ook een supernova waargenomen in NGC891, namelijk SN1986J. De maximale helderheid ervan bedroeg magnitude 14. NGC 891 staat 4 graden ten oosten van de ster Gamma Andromedae (Almach) en is ingesloten in een driehoek opgebouwd uit sterren van magnitude 10. In 2005 werd NGC 891 gebruikt als testobject toen men de Large Binocular Telescope voor het eerst naar de sterren richtte.
M95, ook gekend als NGC 3351, behoort samen met M96 en M105 tot de Leo-1 groep van sterrenstelsels. De onderlinge afstand tussen de twee eerste bedraagt slechts 42' waardoor ze in hetzelfde beeldveld makkelijk zichtbaar zijn in een binoculair. De afstand tot M95, bepaald door cepheïdewaarnemingen met de Hubble Space Telescope, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. M95 is een balkspiraalstelsel van het type SBb en heeft opvallende spiraalarmen. Doordat de drie objecten, M95, M96 en M105 dicht bij elkaar liggen, zijn zij een zeer geliefd trio bij amateur-astronomen en astrofotografen.
M96 is de helderste van een kleine groep sterrenstelsels die samen de Leo-1 groep vormen in het sterrenbeeld Leo (Leeuw). Ook M95 en M105 behoren tot dezelfde cluster. Het spiraalvormig sterrenstelsel M96 staat op een afstand van ongeveer 41 miljoen lichtjaar (afstand bepaald door Cepheïdemetingen met de Hubble Space Telescope) van de Aarde. De afstand tot M95, de naaste buur van M96, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. Het sterrenstelsel heeft een absolute magnitude van -21,2 en heeft een diameter van ongeveer 100 000 lichtjaar.
M102 is een missend object in de bekende catalogus van Charles Messier. Er zijn twee mogelijke scenario's. Een eerste is dat Charles Messier een dubbele observatie heeft gedaan van M101 en dus nooit het sterrenstelsel heeft gezien dat wij nu kennen als M102. Een tweede scenario, en wellicht de meest waarschijnlijke, is dat M102 eigenlijk NGC 5866 is, een sterrenstelsel in het sterrenbeeld Draco (Draak). Ook andere, minder waarschijnlijke kandidaatstelsels, zijn door diverse astronomen naar voren geschoven.
M105 is een sterrenstelsel dat vlak bij de sterrenstelsels M95 en M96 ligt in het sterrenbeeld Leo (Leeuw). Samen vormen ze de Leo I of de M96 groep. De afstand tot deze sterrenstelsels bedraagt ongeveer 38 miljoen lichtjaar. M105 is een elliptisch sterrenstelsel van het type E1. De Hubble Space Telescope heeft een massief object in de kern van het sterrenstelsel ontdekt dat een massa heeft van 50 miljoen zonnen.
NGC 404 is een klein lensvormig sterrenstelseltje in het sterrenbeeld Andromeda van magnitude 10.3. Hoewel NGC 404 4.3 bij 3.9' meet, krijgt het sterrenstelsel niet de aandacht die het verdient. De belangrijkste reden daarvoor is dat de ster Beta Andromedae (Mirach), die op 6.7' van NGC 404 ligt, deze overstraalt. Door zijn korte afstand tot de ster Mirach kreeg NGC 404 ook de bijnaam 'Mirach's Ghost'. NGC 404 is eigenlijk een spiraalvormig sterrenstelsel waarvan de armen nauw rond de kern gewikkeld zijn. Dit en het feit dat wij in de rotatieas van dit stelsel liggen, zorgen ervoor dat wij dit deep-sky object zien als een 'ronde vlek'. Het hemelobject is ongeveer 11 miljoen lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 13 september 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
Planetoïden, ook wel ‘asteroïden’ genoemd, zijn stukken materie die net als planeten en dwergplaneten in een baan om onze ster, de Zon, draaien. De meeste van deze planetoïden bevinden zich in een gebied tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter, in de zogeheten planetoïdengordel. Terwijl de grootste planetoïde een diameter heeft van ongeveer 1 000 kilometer zijn de meeste andere exemplaren veel kleiner. Tot op heden (februari 2018) ontdekten astronomen al meer dan 750 000 planetoïden in ons zonnestelsel. Voor wetenschappers zijn deze kleine hemellichamen van groot belang aangezien zij ons meer kunnen vertellen over de geschiedenis van ons zonnestelsel en sommigen onder hen een potentiële dreiging vormen voor onze planeet.
Een sterrenbeeld is een verzameling sterren die ogenschijnlijk een figuur vormen wanneer we deze sterren met denkbeeldige lijnen verbinden. Vanop aarde lijken deze sterren die een sterrenbeeld vormen dicht bij elkaar te staan maar in het heelal bevinden deze sterren zich vele licthjaren van elkaar. Sterrenbeelden hebben een rijke geschiedenis en hebben veelal namen gekregen die afkomstig zijn uit de Griekse of Romeinse mythologie of van dieren. de huidige indeling van de sterrenbeelden is voornamelijk gebaseerd op de sterrenatlas die in 1603 werd uitgegeven door de Duitse sterrenkundige Johannes Bayer. In dit artikel bespreken we het bekende sterrenbeeld Kreeft (Cancer).
Een sterrenbeeld is een verzameling sterren die ogenschijnlijk een figuur vormen wanneer we deze sterren met denkbeeldige lijnen verbinden. Vanop aarde lijken deze sterren die een sterrenbeeld vormen dicht bij elkaar te staan maar in het heelal bevinden deze sterren zich vele lichtjaren van elkaar. Sterrenbeelden hebben een rijke geschiedenis en hebben veelal namen gekregen die afkomstig zijn uit de Griekse of Romeinse mythologie of van dieren. de huidige indeling van de sterrenbeelden is voornamelijk gebaseerd op de sterrenatlas die in 1603 werd uitgegeven door de Duitse sterrenkundige Johannes Bayer. In dit artikel bespreken we het sterrenbeeld Beeldhouwer (Sculptor).

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.