Het aantal zonnevlekken en magnetische polariteit van zonnevlekken varieert met een periode van ongeveer 11 jaar (22 jaar magnetische). Rond het zonneminimum zijn er weinig zonnevlekken zichtbaar en kan het gebeuren dat de zon enkele dagen volledig blanco is. Ongeveer 18 maanden voordat de oude cyclus eindigt, kunnen al enkele vlekken van de nieuwe cyclus op de zon verschijnen nabij 25 graden noorderbreedte of zuiderbreedte, met de overblijvende zonnevlekkengroepen die zich op beide zijden van de evenaar bevinden.
NGC 925 is een balkspiraalstelsel dat zich twee graden ten oosten bevindt van de ster gamma Tri in het sterrenbeeld Triangulum (Driehoek). Dit sterrenstelsel heeft magnitude 9.9 en staat 28,1 miljoen lichtjaar van ons vandaan. De armen die rond het stelsel liggen, bevatten relatief veel HII-gebieden. Dit zijn plaatsen waar veel sterren worden geboren. Opvallend aan dit sterrenstelsel is dat één van de twee spiraalarmen duidelijker zichtbaar is dan de andere. NGC 925 is één van de sterrenstelsels uit de NGC 1023 Groep, een cluster van vijf sterrenstelsels op ongeveer 20,3 miljoen lichtjaar afstand. NGC 925 werd op 13 september 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 891 is een klein spiraalvormig sterrenstelsel dat ook gekend is als 'Caldwell 23' en te zien in het sterrenbeeld Andromeda. Dit deep-sky object heeft een helderheid van 11,5. NGC 891 is een mooi voorbeeld van een zogeheten 'edge-on' sterrenstelsel. De grootte aan de hemel bedraagt 13' x 3' en de afstand tot ons bedraagt ongeveer 30 miljoen lichtjaar. NGC 891, dat ontdekt werd door Caroline Herschel in Augustus 1783 en gecatalogeerd werd door haar broer William als H.V.19, is tevens lid van een kleine groep van stelsels dat ook wel de NGC 1023 groep wordt genoemd. Deze cluster bestaat uit vijf sterrenstelsels. Infraroodwaarnemingen gemaakt door Gilbert A. Esquerdo and John C. Barentine laten uitschijnen dat NGC 891 een balkspiraalstelsel zou zijn van het type SBb. In 1986 werd ook een supernova waargenomen in NGC891, namelijk SN1986J. De maximale helderheid ervan bedroeg magnitude 14. NGC 891 staat 4 graden ten oosten van de ster Gamma Andromedae (Almach) en is ingesloten in een driehoek opgebouwd uit sterren van magnitude 10. In 2005 werd NGC 891 gebruikt als testobject toen men de Large Binocular Telescope voor het eerst naar de sterren richtte.
M41, of NGC 2287, is een heldere open sterrenhoop in het sterrenbeeld Canis Major (Grote Hond) die lijkt op M44 maar een heel stuk kleiner is. Nochtans wordt deze sterrenhoop zelden waargenomen doordat M41 nooit boven 20° aan de horizon komt te staan. De schijnbare grootte van dit object is een halve graad, evenveel als die van de Maan. Dit komt, op een afstand van 2 400 lichtjaar, overeen met een werkelijke diameter van 22 lichtjaar. De leeftijd van de 150 sterren tellende M41 wordt geschat op 100 miljoen jaar.
M88 is een spiraalsterrenstelsel in het sterrenbeeld Coma Berenices (Hoofdhaar) dat deel uitmaakt van de bekende Virgocluster. Dit sterrenstelsel is gelijkaardig aan M31 in het sterrenbeeld Andromeda. Het sterrenstelsel beweegt zich van ons vandaan met een snelheid van 2 000 km /s. Het deep-sky object staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een werkelijke diameter van 130 000 lichtjaar. Op 28 mei 1999 werd er een supernova van het type Ia ontdekt in M88. Sn1999cl behaalde een maximale helderheid van 13,6.
M96 is de helderste van een kleine groep sterrenstelsels die samen de Leo-1 groep vormen in het sterrenbeeld Leo (Leeuw). Ook M95 en M105 behoren tot dezelfde cluster. Het spiraalvormig sterrenstelsel M96 staat op een afstand van ongeveer 41 miljoen lichtjaar (afstand bepaald door Cepheïdemetingen met de Hubble Space Telescope) van de Aarde. De afstand tot M95, de naaste buur van M96, bedraagt 35,5 miljoen lichtjaar. Hiermee heeft men de afstand tot de Leo-1 groep bepaald op 38 miljoen lichtjaar. Het sterrenstelsel heeft een absolute magnitude van -21,2 en heeft een diameter van ongeveer 100 000 lichtjaar.
Een wat ongewoon fenomeen op Aarde zijn de oplichtende nachtwolken, ook nog beter gekend als NLC's of Noctilucent Clouds. De NLC's doen zich het vaakst voor wanneer de Zon haar grootste noordelijke declinatie bereikt, dit is dus meestal in de periode rond 21 juni. Oplichtende nachtwolken zijn een soort wolken die voorkomen op een hoogte in de atmosfeer van tussen de 75 tot 85 kilometer, veel hoger dan gewone wolken. Doordat deze wolken zich op extreem grote hoogte bevinden, weerkaatsen zij het zonlicht nog een tijd lang na zonsondergang. Hierdoor steken deze prachtige witte sluiers af op de kleurrijke zonsondergang en de daaropvolgende donkere hemel. Oplichtende nachtwolken zijn dan ook enorm geliefd bij fotografen en liefhebbers van atmosferische verschijnselen.
I.Werking
Na het maken van die eerste foto's heb je waarschijnlijk al vlug de drang naar
een systeem dat ervoor zorgt dat de sterren bij belichtingstijden langer dan
ong. 30 sec zich tonen als sterren, en niet als strepen. Of u wilt niet alleen
sterren fotograferen, maar ook de melkweg en deep-sky objecten zoals heldere
nevels, sterrenstelsels en sterrenhopen. Een goedkoop alternatief dat zelf te
maken is, is het volgplankje (vertaald van 'barndoor mount').
Het principe van het volgplankje berust op het roteren van de camera rond een
as die parallel staat met de aardas (of ongeveer de Poolster).
Het volgplankje bestaat uit twee plankjes, die aan de rechterkant verbonden
zijn met een scharnier. Het vaste plankje (dat dus niet zal bewegen), staat
zodanig gekanteld dat het naar de Poolster wijst. Met een bout met eraan gemonteerd
hendeltje kan de tweede plank weggeduwd worden van de eerste plank. De camera,
die zo dicht mogelijk bij het scharnier is gemonteerd, beweegt en roteert mee.
De snelheid van de rotatie van het tweede plankje moet zo zijn dat deze een
volledige ronde in n dag maakt. Dit is de ook de tijd waarin de sterren 1
ronde voltooien.
Pluto was tot het jaar 2006 de negende planeet van ons zonnestelsel, de Internationale Astronomische Unie stelde een definitie op wat een "Planeet" precies is en wanneer we deze toepassen blijkt Pluto geen planeet te zijn. Pluto is een dwergplaneet net zoals Eris en Ceres. Ze werd ontdekt in 1930 door Clyde Tombaugh. De meeste planeten liggen met hun baan op éénzelfde vlak, enkel Pluto heeft een baan die onder een hoek met dit vlak staat.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.