De staart van een komeet is één van de meest distinctieve eigenschappen dat in het geheugen opkomt wanneer men het woord komeet zegt. Kometen hebben twee soorten staarten: stofstaarten en gasstaart. Deze twee soorten verduidelijken we in dit artikel.
Er zijn nog meer details verborgen binnen de coma die op het eerste zicht niet meteen opvallen, wanneer we even aanhalen wat je nog kunt zien maak je meer kans om deze ook te kunnen zien. Dit is dan ook voornamelijk van toepassing op een actieve of heldere komeet. In dit artikel wordt een kort overzicht gegeven.
Heldere kometen zijn vaak de mooiste objecten om op te zoeken aan de nachtelijke hemel. Heldere kometen zijn ook vaak erg spectaculair en kennen veel details. De beste kometen kunnen het sterpatroon verstoren met hun stofstaart die zich over een groot deel van de hemel uitstrekt.
Met deze startersgids trachtten we beginnende waarnemers kennis te laten maken met diverse objecten aan de hemel die nog relatief eenvoudig terug te vinden zijn. De sterrenbeelden en deep-sky objecten werden die werden geselecteerd, zijn makkelijk waar te nemen in de zomer. Elk sterrenbeeld waar we objecten uit voorstellen, is voorzien van een sterrenkaart. Meer gedetailleerde info over de vele deep-sky objecten dat elk sterrenbeeld telt, kan men terugvinden in het 'Deepsky interactief' gedeelte op deze website.
De astronomische seeing, ook wel het 'astronomische zicht' genoemd refereert naar het fonkelen of het vertroebelde beeld van astronomische objecten (vb. sterren) dat veroorzaakt wordt door turbulentie in de atmosfeer van de Aarde. De condities van de astronomische seeing op een gegeven nacht voor een gegeven locatie omschrijft hoeveel de atmosfeer van onze planeet de beelden van sterren doorheen een telescoop verstoren.
Een zonsverduistering, ook wel 'eclips' genoemd, is een astronomische fenomeen dat zich voordoet wanneer de Aarde, de Maan en de Zon precies op een lijn staan. Deze samenstelling kan zich enkel voordoen bij nieuwe maan, wanneer de Zon en Maan in conjunctie zijn gezien vanaf de Aarde. Voor velen is dit een bijzonder schouwspel wanneer de Maan zich langzaam voor de Zon beweegt en het overdag steeds donkerder wordt tot de Maan uiteindelijk de zonneschijf volledig bedekt.
De planetaire fase is een sterrenkundige term dat het verlichte deel van een planeet omschrijft. Net zoals bij de maanfase is de planetaire fase afhankelijk van de relatieve positie van de Zon, de planeet en de waarnemer.
De Maan is de enige natuurlijke satelliet van de Aarde en het meest nabije hemelobject dat we goed kunnen waarnemen. De Maan kan op diverse manieren waargenomen worden, zowel met binoculairen, kleine telescopen tot grote telescopen. Voor de meeste mensen is de Maan het enige hemelobject waarvan men enige oppervlaktedetails kan zien met het blote oog. In dit artikel gaan we dieper in over het waarnemen van de Maan.
Iedereen die aan waarnemen doet of geïnteresseerd is in sterrenkunde kent de bekende Messier, NGC en IC catalogussen. Naast deze bekende lijsten bestaan echter nog een pak objecten die daar niet in gecatalogeerd staan. Deze objecten maken deel uit van andere catalogen die minder bekend zijn maar daarvoor niet minder interessant. Laten we dan ook verdergaan dan de bekende catalogen en laten we ons eens kennsimaken met de minder gekende deep-sky catalogen.
TAL telescopen zijn al sinds hun intrede op de markt bijzonder populair vanwege hun uitstekende optische eigenschappen. Daarbij komt nog dat zij ondanks de productie die geschied door hooggespecialiseerde Russische telescoopbouwers zeer gunstig van prijs zijn. De nog vrij nieuwe TAL-125R is een refractor van uitstekende klasse omdat zijn chromatische aberratie (kleurschifting) heel minimaal is. Daarom ook dat de fabrikant besloot geen apochromatische versie te bouwen van deze 125mm versie zoals eerst voorzien was.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.