Toon items op tag: gebied

zondag, 05 november 2006 02:00

De heliosfeer, heliohealth en heliopauze

Iedereen kent wellicht wel de planeten uit ons zonnestelsel of kan vertellen wat ons zonnestelsel is maar tot waar bevind ons zonnestelsel zich en wat bevind er zich net voorbij ons zonnestelsel? De “heliosfeer” is het gebied rondom en in het zonnestelsel waarin de zonnewind en het interplanetair magnetisch veld regeren maar wanneer de afstand tot de zon te ver wordt en we ons ver van de buitenste planeten zouden begeven zouden we merken dat deze zonnewind snel in kracht en snelheid zal afnemen en hier ons zonnestelsel en zijn invloed eindigt.

zaterdag, 21 oktober 2006 23:00

Wat is de planetoïdengordel?

De planetoïdengordel, ook wel de 'asteroïdengordel' genoemd, is een gebied in ons zonnestelsel dat zich tussen de planeten Mars en Jupiter bevindt op een afstand van 2,06 en 3,27 Astronomische Eenheden (AE) van de Aarde. In deze regio bevinden zich de meeste planetoïden die in een baan rond de Zon draaien. De planetoïdengordel kreeg in het verleden ook vaak de benaming 'hoofdgordel' aangezien dit de grootste gordel met planetoïden is in ons zonnestelsel. Terwijl de hoofdgordel van de planetoïdengordel ongeveer 93,4% van alle genummerde planetoïden bevat, bevinden de overige planetoïden zich zich in andere gebieden die men in de sterrenkunde ook wel 'groepen' noemt.

Gepubliceerd in Planetoïden
zaterdag, 15 juli 2006 00:00

NASA centra: John C. Stennis Space Center

Het John C. Stennis Space Center (SSC), kortweg SSC genoemd, bevindt zich in de staat Mississippi en is het grootste testcentrum dat het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA gebruikt voor het testen van zware raketmotoren. In 1961 begon men hier met het bouwen van de eerste testcomplexen voor de Saturn V raketmotoren. Vandaag de dag heeft dit centrum een oppervlak van 55 km² en worden hier de modernste raketmotoren getest. De grootste teststanden die zich op het terrein bevinden, werden oorspronkelijk gebouwd om de zware Saturn V raketmotoren en rakettrappen te testen. Elk van deze raketmotoren waarmee de mens ooit naar de Maan ging, werd uiteindelijk hier uitvoerig getest.

zondag, 28 februari 2010 04:00

Vulkanen op Mars

In het inleidende artikel over de planeet Mars konden we zien dat vulkanen de meest bekende geologische kenmerken zijn van de 'rode' planeet en dat deze tot de grootste uit ons zonnestelsel zijn. De meeste vulkanen bevinden zich allemaal in het Tharsis gebied nabij de evenaar maar ook elders op de planeet worden vulkanen, die meestal kleiner zijn, aangetroffen.

Gepubliceerd in Mars
dinsdag, 24 januari 2012 14:23

Wat zijn zonnevlammen?

Zonnevlammen zijn heel intens. Plots komt een pak energie vrij uit gebieden waar het lokale magnetisch veld zich snel heropstelt of verandert door de spanning van het magnetisch veld. Deze spanning wordt meestal aangezet door een verzettende magnetische flux in of nabij een actieve regio. De nieuwe flux dient ofwel het huidige veld op te heffen of deze aan de kant schuiven.

Gepubliceerd in De Zon
woensdag, 16 november 2005 23:17

Eta Carinea: een dubbelster

Eta Carinae is een fascinerende en mysterieuze ster die te vinden is in de Carinanevel vanaf het zuidelijk halfrond op 7500 lichtjaar. Met ongeveer een honderd zonnemassa’s is deze veranderlijke hyperreus de zwaarst bekende en produceert vijf miljoen keer meer energie per seconde dan onze zon. Tussen de jaren 1838 en 1858 vlamde de ster op en heeft tijdens een mysterieuze explosie zijn gasomhulsels weggeblazen waardoor dit één van de helderste sterren werd aan de zuidelijke hemel. In die tijd wedijverde Eta Carinae zelfs met Sirius om de helderste ster te zijn. Momenteel ligt deze ster verborgen in zijn eigen nevel, de Homunculusnevel, en is vanaf de aarde nog net met het blote oog zichtbaar met zijn magnitude 6.2.

Gepubliceerd in Sterren
donderdag, 01 september 2005 20:46

Bewijzen voor zwarte gaten

Algemene relativiteit zegt niet alleen dat zwarte gaten kunnen bestaan, maar voorspelt in feite ook dat ze gevormd zullen worden in de ruimte wanneer een groot genoege hoeveelheid massa bij elkaar getrokken wordt, in een proces dat gravitationele instorting wordt genoemd. Als men bijvoorbeeld de zon zou samen duwen totdat ze een doorsnede heeft van 6 kilometer (een viermiljoenste van haar huidige grootte), zou ze een zwart gat worden.

Gepubliceerd in Zwarte gaten
zaterdag, 23 juli 2005 16:57

Messier 23

M23, ook gekend als NGC 6494, is een mooie open sterrenhoop in het zomersterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Op een afstand van 2 150 lichtjaar komt de schijnbare diameter van 27' overeen met een werkelijke doormeter van ongeveer 15 lichtjaar. Binnen dit gebied bevinden zich 150 sterren waarvan de helderste ster magnitude 9,2 heeft.

Gepubliceerd in Messier objecten
zaterdag, 23 juli 2005 16:56

Messier 24

M24 is geen echt deep-sky object maar eerder een stellaire verdichting in de Melkweg. Dit object is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius. M24 is in werkelijkheid een deel van één van de spiraalarmen van ons eigen sterrenstelsel. Normaal wordt het meeste licht van de Melkweg verduisterd door interstellair stof maar om een of andere reden is er op die plaats een vermindering van stof, waardoor het licht niet gehinderd wordt. In M2' is er ook een open sterrenhoop, NGC 6603, te zien die door velen wordt beschouwd als het echte 'M24' object. M24 bevindt zich op een afstand tussen 10 000 en de 16 000 lichtjaar en bevat naast de open sterrenhoop ook enkele donkere stofwolken of nevels.

Gepubliceerd in Messier objecten
vrijdag, 15 juli 2005 16:07

Messier 92

M92 is een ondergewaardeerde bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Hercules. Dit komt doordat de meeste waarnemers enkel op zoek gaan naar de grotere en meer bekende bolhoop M13. De helderste sterren in M92 hebben een schijnbare magnitude van 12 en zijn voornamelijk oude rode reuzen. Er werden eveneens een 15-tal veranderlijke sterren ontdekt in deze bolhoop waarvan de meeste van het type RR Lyrae zijn. M92 telt een 300 000-tal sterren en staat op een afstand van 33 000 lichtjaar van de Aarde. De werkelijke diameter van deze bolhoop bedraagt 90 lichtjaar.

Gepubliceerd in Messier objecten
Pagina 2 van 3

Dit gebeurde vandaag in 2006

Het gebeurde toen

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA

Ontdek meer gebeurtenissen

Het weerbericht op Mars

Messier 61

Messier 61
M61 is een van de grotere sterrenstelsels dat deel uitmaakt van de bekende 'Virgocluster'. Dit spiraalvormig sterrenstelsel heeft een schijnbare diameter van 6' wat op een afstand van 60 miljoen…
Lees meer...

Steun Spacepage!

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

1%

Sociale netwerken