De bolvormige sterrenhoop Messier 4 in het sterrenbeeld Scorpius (Schorpioen) vertoond veel gelijkenissen met Messier 13 in het sterrenbeeld Hercules maar staat in onze streken altijd laag aan de horizon en is daarom minder bekend. Messier 4 is ongeveer tien miljard jaar oud en staat zo’n 7 200 lichtjaar van ons verwijderd. Daarmee is Messier 4 één van de dichtstbijzijnde bolhopen. In de jaren '40 van de vorige eeuw ontdekte de Duitse astronoom Walter Baade 37 variabele sterren in Messier 4. Sindsdien zijn er nog een vijftal ontdekt. De meeste variabelen zijn van het RR Lyrae type. De 25 helderste sterren van dit object hebben (schijnbare) magnitude 13,1. Meer dan duizend sterren zijn helderder dan magnitude 17,5 en 10 300 sterren zijn helderder dan 19,0. De centrale kern van deze bolhoop heeft een doorsnede van ongeveer 8 lichtjaar. In Messier 4 is een pulsar ontdekt (PSR B1620-26) die een periode heeft van slechts 3 milliseconden. Ook zijn er witte dwergen in deze bolhoop ontdekt die tot de oudste behoren die ooit waargenomen zijn.
Met zijn dertien miljard jaar is dit één van de oudste bolvormige sterrenhopen die we tot op heden kennen. M5 bestaat uit ruim een half miljoen sterren die verspreid zijn over 130 lichtjaar. De vijf helderste sterren hebben een schijnbare magnitude van 11,5. Een honderdtal andere zijn helderder dan 13,2. In deze sterrenhoop heeft men al meer dan 90 variabele sterren gevonden, waarvan de meeste van het RR Lyrae type. Men heeft ook twee cepheïden gevonden in M5, die het mogelijk hebben gemaakt om de afstand tot het object te bepalen (28 000 lichtjaar). De schijnbare diameter varieert van 10’ tot 30’ naargelang de kijkeropening.
M9 is een zeer geconcentreerde en heldere bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) gevuld met zwakke sterren. Doordat dit object zich dicht bij de Melkweg bevindt, wordt het gedeeltelijk verduisterd door interstellair stof. De afstand van M9 wordt geschat op 25 800 lichtjaar van de Aarde en het object is 'slechts' 5500 lichtjaar verwijderd van het centrum van ons Melkwegstelsel. M9 meet ongeveer 90 lichtjaar in diameter.
M10 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus op een afstand van 163 000 lichtjaar van de Aarde. De schijnbare afmetingen van dit object is 8', wat op een werkelijke diameter van 85 lichtjaar neerkomt. Walter Baade ontdekte een drietal variabele sterren in de cluster, wat opvallend weinig is. Eénmaal om de 140 miljoen jaar maakt M10 een omwenteling om ons Melkwegstelsel.
De bolvormige sterrenhoop M12 in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) bevindt zich op een afstand van 190 000 lichtjaar van de Aarde. De werkelijke diameter van dit object is ongeveer 80 lichtjaar. Allen Sandage ontdekte een dozijn variabelen in deze bolhoop.
De 'Grote Hercules cluster' of M13 is één van de kostbaarste juwelen aan de nachtelijke hemel en de beste bolvormige sterrenhoop die op het noordelijke halfrond kan worden waargenomen. Enkel Omega Centauri en 47 Tucanae zijn helderder. Deze bekkende bolhoop, gelegen in het sterrenbeeld Hercules, bevat ongeveer 400 000 sterren en heeft een werkelijke diameter van ongeveer 140 lichtjaar. In het centrum is de dichtheid enorm hoog. M13 werd geselecteerd als een doel voor één van de eerste radioberichten om naar mogelijk intelligent buitenaards leven te sturen vanaf de Arecibo Observatorium in Puerto Rico. Indien een vreemde intelligente beschaving in de 'Grote Hercules Groep' bestaat, zullen wij hun antwoord na 50 000 jaar nog niet ontvangen hebben doordat M13 op een afstand van 25 000 lichtjaar van de Aarde is verwijderd.
M14 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager). In tegenstelling tot andere bolhopen wordt M14 niet helderder naar het centrum toe. In 1964 werd op foto's van de bolvormige sterrenhoop een novae ontdekt van magnitude 16. In de sterrenhoop zijn ook tal van variabele sterren gevonden, in het totaal een 70tal.
M15, ook gekend als NGC 7078, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Pegasus met een werkelijke diameter van ongeveer 87 lichtjaar. Over de afstand bestaat nog enige discussie, waarschijnlijk ongeveer 15 kiloparsec (± 45 000 lichtjaar). Tot nu toe werden er meer dan 100 variabele sterren in de sterrenhoop ontdekt, meestal van het type RR Lyrae (enkel C centauri en M3 hebben er meer). In 1928 ontdekte FG Pease met de telescoop van de Mount Wilson sterrenwacht in de Verenigde Staten een planetaire nevel, Pease 1. Daarmee is M15 is één van een handvol bolvormige sterrenhopen die een planetaire nevel bevat.
M19, ook gekend als NGC 6273, is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus. Opvallend is dat deze bolhoop zich, in tegenstelling tot de meeste anderen, zich heel dicht bij de Melkweg bevindt, op ongeveer 4 600 lichtjaar. Er bevinden zich opvallend weinig variabele sterren in de sterrenhoop. Momenteel zijn er nog maar een viertal ontdekt. M19 heeft een werkelijke diameter van 19 lichtjaar en de cluster bevat 1 100 000 maal de massa van de Zon.
M22 is de derde helderste bolvormige sterrenhoop aan de sterrenhemel en is terug te vinden in het sterrenbeeld Sagittarius (Schutter). Deze prachtige bolhoop zou nog een stuk helderder zijn, mocht deze niet zo hard worden verduisterd door het interstellair stof. Met zijn 10 400 lichtjaar is dit ook één van de dichtstbijzijnde bolvormige sterrenhopen. De werkelijke diameter van M22 werd bepaald op 97 lichtjaar. De bolhoop zou een 70 000-tal sterren tellen waarvan 36 variabele. Opvallend is een kleine planetaire nevel in M22 die enkel zichtbaar is met grote telescopen.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.