Oktober, ook wel de wijnmaand genoemd, is de tiende maand in de gregoriaanse kalender en is traditioneel de maand waarin onze klok een uur wordt teruggezet (26 oktober). In dit artikel bespreken we wat er zoal te zien aan de sterrenhemel in oktober 2014. Eén van de sterrenkundige hoogtepunten in oktober 2014 is de oppositie van de planeet Uranus.
Tientallen jaren dachten wetenschappers dat samensmeltingen van sterrenstelsels doorgaans tot de vorming van elliptische sterrenstelsels leiden. Maar nu hebben onderzoekers, met behulp van ALMA en een reeks andere radiotelescopen, het directe bewijs gevonden dat samensmeltende sterrenstelsels in de regel juist schijfstelsels produceren. Dit verrassende resultaat zou kunnen verklaren waarom het heelal zo rijk is aan spiraalstelsels als onze Melkweg.
Een internationaal team van astronomen heeft met de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) en andere telescopen op aarde en in de ruimte de beste opname ooit gemaakt van een botsing tussen twee sterrenstelsels tot op heden. De botsing vond plaats toen het universum nog maar half zo oud was als nu. Door een vergrootglas ter grootte van een sterrenstelsel konden ze details zien die anders onzichtbaar zouden zijn gebleven.
De hedendaagse sterrenkunde maakt gebruik van vijf wetenschappelijke technieken: fotometrie, polarimetrie, magnetometrie, spectroscopie en astrometrie. Deze laatste is het oudste deelgebied van de sterrenkunde en behandelt het meten van de posities, afstanden en bewegingen van hemellichamen. Zodoende vormt de astrometrie de grondslag en het referentiekader voor astronomische waarnemingen.
De Astronomische Nederlandse Satelliet (ANS) was de eerste satelliet die in Nederland werd gebouwd en bestuurd. Deze Nederlandse ruimtetelescoop bestudeerde de hemel in röntgen- en ultraviolette straling. Met deze satelliet werden ondermeer de eerste röntgenbursts ontdekt en werden ongeveer 18 000 waarnemingen verricht in ultraviolette straling van het spectrum van 400 astronomische bronnen.
In de tweede helft van de 20e eeuw rezen onoverkomelijke problemen om sterposities nog nauwkeuriger te meten. Grote boosdoener was de atmosfeer van de Aarde met zijn turbulentie. Daarnaast kenden men ook mechanische problemen zoals de invloed van de zwaartekracht gooiden roet in het eten. Met de HIPPARCOS satelliet werd het dus tijd voor astrometrie vanuit de ruimte!
Thor-Delta 1A (TD-1A) was de allereerste Europese wetenschappelijke satelliet die waarnemingen verrichte in hoogenergetische straling. Hoewel in hoofdzaak een missie voor onderzoek in ultraviolette straling en van de Zon, had het ook detectoren aan boord voor gamma- en röntgenstraling. De weinig poëtische naam komt van de Amerikaanse Thor-Delta-raketten waarvan een afgeleide versie werd gebruikt om deze satelliet te lanceren.
De Virgocluster is een bekende cluster van sterrenstelsels dat zich in het noordelijk deel van het sterrenbeeld Maagd (Virgo) bevindt. Deze cluster bestaat uit ongeveer 1 500 sterrenstelsels en maakt op zijn beurt deel uit van de Virgosupercluster. De afstand van de Virgocluster tot de Aarde bedraagt ongeveer 53,8 miljoen lichtjaar waardoor dit de dichtstbijzijnde grote cluster is. Eén van de bekendste leden van de Virgocluster is het elliptisch sterrenstelsel Messier 87.
Het boek 'William Parsons, 3rd Earl of Rosse Astronomy and the Castle in Nineteenth-century Ireland' onthult de wetenschappelijke prestaties en het gezinsleven van William Parsons (1800-1867), de derde graaf van Rosse, op het domein van Birr Castle, County Offaly, in het 19de-eeuwse Ierland. William Parsons was een opmerkelijke ingenieur met een passie voor astronomie, die tijdens en na de verwoestende hongersnood van de jaren 1840, indrukwekkende telesopen bouwde in het bewolkte binnenland van Ierland.
Met de schijngestalten van de Maan bedoelen we de verschillende gedaanten die onze Maan aanneemt, gezien vanop de Aarde. Iedereen kent ongetwijfeld volle maan maar zo bestaat er ook een nieuwe maan en wassende maan. In dit artikel gaan we dieper in op deze schijngestalten of fasen.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.