Begin jaren '90 werd door Michael Mayor rond de ster 51 Pegasi de eerste extrasolaire planeet of kortweg exoplaneet ontdekt. Deze exoplaneet, 51 Pegasi b genoemd, behoort tot een categorie exoplaneten die bekend staat als de "hete Jupiters". De exoplaneet werd ontdekt doordat de ster onder invloed van de zwaartekracht van de planeet minieme schommelingen maakt omdat de planeet en de moederster om een gemeenschappelijk massamiddelpunt draaien, dat niet in het centrum van de moederster is gelegen.
Nereïde werd in 1949 ontdekt door Gerard Kuiper en is de derde grootste maan van Neptunus. Veel informatie over dit object hebben wetenschappers niet aangezien de Voyager 2 ruimtesonde zich op een afstand van 4,7 miljoen kilometer bevond van deze maan toen het tuig langs Neptunus vloog. Opvallend aan deze onregelmatige maan is zijn hoge excentriciteit waardoor dit object zich op een bepaald moment op slechts 1 372 000 kilometer van Neptunus bevindt en op andere momenten 9 655 000 kilometer van de gasreus verwijderd is.
Makemake, voorheen gekend als (136472) Makemake, is de derde grootste dwergplaneet van ons zonnestelsel en één van de twee grootste objecten uit de Kuipergordel onder de klassieke Kuipergordelobjecten. De diameter van het object is ongeveer drie vierde van Pluto (1 300 tot 1 900km). Makemake heeft geen gekende satellieten, wat toch uniek is bij de grote Kuipergordelobjecten.
Bestaan er aarde-achtige planeten buiten ons zonnestelsel? Dat is zonder twijfel één van de meest fundamentele vragen die de mens zich al honderden jaren stelt. De kans bestaat dat we daar binnenkort een antwoord op krijgen. In februari 2009 lanceert NASA immers de Kepler ruimtetelescoop, die zal zoeken naar zogenaamde exoplaneten vergelijkbaar met onze aarde. Daarmee bedoelen we: rotsachtige planeten ongeveer even groot als de onze die zich in de Bewoonbare Zone van hun ster bevinden (niet te veraf en niet te dichtbij, zodat vloeibaar water aan- wezig kan zijn). Momenteel zijn er reeds (met andere methoden) een kleine driehonderd exoplaneten ontdekt. Bijna alle zijn zogenaamde gasreuzen, vergelijkbaar met Jupiter en Saturnus. De kans dat dergelijke planeten leven herbergen is uiteraard zeer klein.
De rode dwerg Gliese 581 is een ster van magnitude 10.56 en behoort tot spectraalklasse M3V. Deze ster vinden we terug in het sterrenbeeld weegschaal (Libra) en is niet zichtbaar met het blote oog. De afstand van deze zogeheten 'M-dwerg' tot de Aarde bedraagt ongeveer 21 lichtjaar. De benaming 'Gliese' verwijst naar Wilhelm Gliese (1915 –1993), een Duits astronoom die in 1969 de naar hem genoemde catalogus samenstelde van nabije sterren (sterren binnen 82 lichtjaar of 25 parsec van de zon). Tot op heden werden in de buurt van deze ster al drie planeten gevonden: Gliese 581e, Gliese 581b en Gliese 581c.
De Lunar Rover, ook wel 'maanwagen' genoemd, werd eind de jaren '60 ontwikkeld om afstanden te overbruggen op het oppervlak van de maan. Dit voertuig werd ontworpen tijdens het Amerikaanse Apollo maanproject en bood plaats aan twee Amerikaanse astronauten. In totaal werden drie van deze maanwagens meegenomen tijdens de drie laatste bemande Apollo maanmissies en op kleine aanpassingen na waren alledrie de maanwagens vrijwel identiek en vertoonden deze geen problemen tijdens hun missies. Dankzij deze voertuigen konden de Apollo astronauten op de maan andere regionen verkennen en hoefde men niet altijd in de buurt van de maanlander te blijven.
Kepler besloot op basis van de waarnemingen van zijn leermeester Tycho Brahe dat het idee dat de banen van planeten cirkelvormig waren achterhaald was. Hij kwam tot de volgende wetten, die wij nu kennen als de 'Wetten van Kepler':
Deze lijst met bolvormige sterrenhopen kunnen als referentie worden gebruikt voor waarnemers die zich op het noordelijk halfrond bevinden. In dit artikel geven we een lijst van bolvormige sterrenhopen helderder dan magnitude 9 en noordelijker dan -40° declinatie.
Bolvormige sterrenhopen zijn groeperingen van honderdduizenden oudere sterren en worden bij elkaar gehouden door een eigen zwaartekracht. Voor een amateur astronoom zijn deze objecten altijd een pareltje om waar te nemen, aan de hemel vinden we talloze fijne exemplaren terug van dit soort deep-sky object. Voor sommigen zijn lijken ze allemaal op elkaar, in dit artikel geven we de waarnemers enkele tips voor meer detail te zien en te doen zien dat ze niet allemaal hetzelfde zijn.
Een zonsverduistering, ook wel 'eclips' genoemd, is een astronomische fenomeen dat zich voordoet wanneer de Aarde, de Maan en de Zon precies op een lijn staan. Deze samenstelling kan zich enkel voordoen bij nieuwe maan, wanneer de Zon en Maan in conjunctie zijn gezien vanaf de Aarde. Voor velen is dit een bijzonder schouwspel wanneer de Maan zich langzaam voor de Zon beweegt en het overdag steeds donkerder wordt tot de Maan uiteindelijk de zonneschijf volledig bedekt.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.