Astrofotografie met de telescoop hoeft zich niet te beperken tot enkel de Zon, Maan en planeten. Wie over een montering met volgmoter beschikt kan ook proberen om sterrenstelsels, nevels, kometen en andere deep-sky objecten vast te leggen op foto.
In principe kan men elk type kijker gebruiken voor aan deep-sky fotografie te doen. Voornamelijk de lichtwinst is belangrijk, hoe groter de diameter hoe zwakker de objecten die men kan fotograferen. De beste telescopen zijn apochromatische refractors, maar deze zijn groot, zwaar en duur. Meer ervaren astrofotografen verkrijgen zeer mooie beelden met 10 à 15-cm apo's, gecombineerd met grote CCD-chips. Een beginner heeft waarschijnlijk meer nut aan een goedkopere Newton of een iets duurdere Schmidt-Cassegrain. Het nadeel van deze laatsen is de lange brandpuntsafstand, wat niet ideaal is voor grote nevels, sterrenstelsels en andere deep-sky objecten te fotograferen. Dit kan verholpen worden door een 'focal reducer' (brandpuntsverkorter) of de camera in het primaire brandpunt te plaatsen (enkel mogelijk met bepaalde modellen van Celestron). Beste koop is waarschijnlijk een, goed gecollimeerde, Newton met een openingsverhouding van f/4 of f/6.
Voornamelijk de montering is belangrijk. Men gebruikt best een equatoriale montering, aangezien azimutale last hebben van field-rotation (het beeldveld dat kantelt doordat de Aarde rond zijn as draait) bij lange belichtingen. De montering heeft ook een volgmoter nodig, net zoals een nauwkeurige poolafstelling. Een goede keuze als montering is de GP-DX van Vixen of de EQ6 van Syntha (wordt verkocht onder de merknamen Skywachter en Orion). Gevorderde fotografen, met een groot budget, hebben waarschijnlijk meer baat bij de AP600 en AP900 GTO van AstroPhysics (wachtlijst van 3 jaar!) of een G41 van Gemini. In het algemeen geldt: hoe groter de vergroting en/of hoe langer de belichting hoe nauwkeuriger de volging moet zijn.

De GP-DX van Vixen, een goede montering voor astrofotografie

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.