Artistieke impressie van een meteoroïde die de dampkring van de Aarde binnengaat
Regelmatig wordt er in de media melding gemaakt van een planetoïde, ook wel 'asteroïde' genoemd, die in de toekomst gevaarlijk dicht in de buurt van de Aarde zal komen. Om het gevaar en inslagrisico van dergelijke gebeurtenissen te kunnen inschatten, werd een specifieke schaal opgesteld. Deze schaal wordt de 'schaal van Torino' genoemd en dient als hulpmiddel voor astronomen en andere wetenschappers.
Het voordeel van een dergelijke schaal is dat ook het brede publiek deze schaal kan begrijpen zonder bijzondere voorkennis. Zo wordt de kans op een inslag en de gevolgen daarvan in één enkel getal samengevat zoals de schaal van Richter dat doet voor aardbevingen. De Torinoschaal gebruikt ook kleurcodes van wit via groen, geel en oranje tot rood. Ieder object krijgt een getal van 0 tot 10 toegekend waarin de kans op een inslag en de hierbij horende kinetische energie (in megaton) betrokken worden. Zo staat het cijfer 0 voor een object met een verwaarloosbaar kleine kans op een inslag, of dat te klein is om intact door de atmosfeer van de Aarde te komen. Het cijfer 10 staat dan voor een zekere botsing met wereldwijde vernietiging. Cijfers achter de komma worden in de schaal van Torino niet gebruikt. De schaal zelf werd in 1995 voorgesteld door professor Richard Binzel op een conferentie van de Verenigde Naties. In 1999 werd een geoptimaliseerde versie voorgesteld op een internationaal congres over aardscheerders in het Italiaanse Turijn (Torino is Italiaans voor Turijn). Uiteindelijk nam men de herwerkte versie aan en kreeg deze de naam 'schaal van Torino'. Naast de eenvoudige schaal van Torino bestaat er ook nog een ingewikkeldere Palermo Technical Impact Hazard Scale. Deze wordt enkel gebruikt door professionele astronomen.
De schaal van Torino wordt onderverdeeld in elf gradaties. Hieronder vind je meer uitleg:


Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.