De bekende superreus V838 Monocerotis.
Foto: NASA/The Hubble Heritage Team
De term "superreus" wordt in de sterrenkunde gegeven aan de helderste stabiele sterren die zeer zeldzaam zijn maar over een enorme massa beschikken. Deze sterren zijn vaak 300 000 maal meer lichtsterk dan onze eigen zon en de aller-helderste superreuzen worden ook wel "hyperreuzen" genoemd. Vijf van de twintig helderste sterren, waaronder de bekende sterren Antares, Deneb, Betelgeuze en Rigel, zijn superreuzen. Door hun grote lichtsterkte zijn deze nog op grote afstanden waar te nemen.
In het spectrum wordt een superreus aangeduid met de letter "c" maar deze kan ook nog opgesplitst worden in een extreem heldere superreus die dan de aanduidding "Ia-0" krijgt, een heldere superreus "Ia" en een zwakkere superreus "Ib". Dit type ster komt voor bij zowel koele blauwe sterren (O-type sterren) als bij rode koelere sterren (M-type sterren). Hun massa's variëren van tien tot enkele honderden zonmassa's. De middellijn van een superreus bedraagt ongeveer 20 à 30 maal die van onze zon. Rode superreuzen hebben vaak een groter oppervlak (tot enkele honderden keer groter dan onze zon) omdat deze koeler zijn en hierdoor een groter oppervlak nodig hebben om dezelfde energie te kunnen uitstralen. Door hun extreem hoge massa kennen deze superreuzen geen lange levensduur (tussen de 10 en 50 miljoen jaar) en worden ze enkel nog maar waargenomen bij jonge structuren zoals open sterrenhopen, armen van spiraalstelsels of onregelmatige sterrenstelsels. Superreuzen komen zelden of niet voor in elliptische sterrenstelsels of bolvormige sterrenhopen. De reden hiervoor is vermoedelijk omdat deze structuren meestal bestaan uit zeer oude sterren.
Medebeheerder & hoofdredacteur van Spacepage.
Oprichter & beheerder van Belgium in Space.
Ruimtevaart & sterrenkunde redacteur.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida het Amerikaanse onbemande ruimtetuig Gemini 2. Dit was de tweede missie uit NASA's Gemini ruimteprogramma dat de opvolger was het Mercury programma dat Amerika's eerste bemande ruimteprogramma was. Na 18 minuten en 16 seconden was deze testvlucht afgelopen. Doel van de onbemande Gemini 2 testvlucht was het testen van het hitteschild van de nieuwe Gemini ruimtecapsule die plaats bood aan twee astronauten. Na de Gemini 2 testvlucht werd deze ruimtecapsule opnieuw opgelapt en in november 1966 een tweede keer gelanceerd in het kader van het militaire ruimteprogramma Manned Orbiting Laboratory (MOL). Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.