De emissienevel IC1396
Foto: Joaquin Ferreiros & Yago
Een emissienevel is een wolk van geïoniseerd gas (zoals een plasma) dat licht uitstraalt in diverse kleuren. De bron van deze ionisatie zijn hoog-energetische fotonen die door een nabije hete ster worden uitgestraald. Onder de verschillende soorten emissienevels bevinden zich de H II regio's waarin stervorming plaatsvindt en jonge massieve sterren er de bron zijn van de ioniserende fotonen.
Planetaire nevels, waarin een ster aan het einde van haar levensjaren de buitenste lagen afstoot met de blootgestelde hete kern die hen ioniseert. Meestal ioniseert een jonge ster een deel van dezelfde wolk waarin ze werd geboren. Enkel grote, hete sterren kunnen de vereiste hoeveelheid energie vrijgeven die een aanzienlijk deel van een wolk ioniseert. Meestal doet een gehele groep van jonge sterren het werk. De kleur van de nevel is afhankelijk van de chemische samenstelling en de hoeveelheid ionisatie. Door de hoge aanwezigheid van waterstof in interstellair gas en de lage energievereiste voor ionisatie, zijn vele emissienevels rood. Indien meer energie beschikbaar is, kunnen andere elementen geïoniseerd worden waardoor groene en blauwe nevels ook mogelijk zijn. Door het bestuderen van het spectrum van de nevels kunnen astronomen hun chemische samenstelling bepalen. De meeste emissienevels bevatten 90% waterstof. De overige elementen zijn helium, zuurstof, stikstof en anderen.

M20
Op de noordelijke hemisfeer zijn er enkele zeer opmerkelijke emissienevels zichtbaar:
Emissienevels hebben meestal een donker gedeelte welke het resultaat is van stof dat het licht blokkeert. De combinatie van emissienevel en stofwolk geeft ons een interessant zicht op het object. Vele objecten krijgen dan ook de naam naar de vorm die ze voorstellen zoals de Noord-Amerikanevel en de Konusnevel.
Sommige nevels bestaan uit zowel reflectie als emissie gedeeltes zoals de Trifidnevel.
Oprichter & beheerder van Spacepage & Poollicht.be
Sterrenkunde en ruimteweer redacteur.

Lancering vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida van de Amerikaanse ruimtesonde New Horizons. Dit is de eerste missie van een ruimtesonde naar de dwergplaneet Pluto. Eind februari 2007 bereikte New Horizons de planeet Jupiter waarbij de ruimtesonde gebruik kon maken van een zwaartekrachtslinger. Op 8 juni 2008 vloog New Horizons de omloopbaan van de planeet Saturnus voorbij en op 18 maart 2011 de baan van de planeet Uranus. In juli 2015 moet het ruimtetuig uiteindelijk aankomen bij Pluto en zijn manen. Aan boord van de sonde bevindt zich een deel van de as van de ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. Foto: NASA
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.