De Duitse astronoom Wilhelm Tempel ontdekt een zwakke nevel rondom de ster Merope die deel uitmaakt van de bekende sterrencluster Pleiaden.

De Duitse astronoom Ernst Wilhelm Leberecht Tempel ontdekt vanuit de Franse stad Marseille de planetoïde 64 Angelina. Deze planetoïde behoort tot de groep van E-type planetoïden, heeft een opvallend hoog albedo en heeft een diameter van ongeveer vijftig kilometer. Het hemellichaam werd genoemd naar Angelia, dochter van Hermes uit de Griekse mythologie.

De Duitse astronoom Ernst Wilhelm Leberecht Tempel ontdekt vanuit Marseille de planetoïde 65 Cybele die werd genoemd naar een moedergodin uit de Frygische mythologie. Deze planetoïde heeft een diameter van 240 kilometer en draait in 4 041 uur om haar eigen as. Dit hemellichaam wordt door spectraalanalyse ingedeeld bij de C-type planetoïden wat betekent dat ze een relatief laag albedo heeft en een donker oppervlak. Tijdens een sterbedekking in 1979 ontdekten astronomen aanwijzingen voor een natuurlijke satelliet met een diameter van ongeveer elf km.

De Amerikaanse astronoom Asaph Hall ontdekt witte vlekken op de planeet Saturnus. Deze vlekken gebruikte Hall om de rotatieperiode van Saturnus te achterhalen. Vandaag de dag zijn deze vlekken gekend als de 'Great White Spot' en weten we dat dit stormformaties zijn in de atmosfeer van Saturnus.

De Amerikaanse astronoom Asaph Hall ontdekt vanop het United States Naval Observatory in Washington de Marsmaan Deimos. De omvang van deze maan is 15 bij 12 bij 11 kilometer en de vorm is onregelmatig. De oorsprong van Deimos is niet helemaal bekend, maar vermoedelijk is het een planetoïde die rond Mars is gaan draaien. Foto: NASA

De Oostenrijkse astronoom Johann Palisa ontdekt vanuit Wenen de 52 kilometer grote planetoïde 253 Mathilde. Deze planetoïde behoort tot het C-type en zou genoemd zijn naar de vrouw van de sterrenkundige Moritz Loewy. In juni 1997 bracht de Amerikaanse ruimtesonde NEAR Shoemaker een bezoek aan deze planetoïde. Foto: NASA

De Oostenrijks-Hongaarse astronoom Ladislaus Weinek maakt in Praag de eerste foto van een meteoor. Hij zette waarnemingsposten op in Praag en Jena en slaagde er in om vanuit Praag een spoor van een meteoor te fotograferen. Later maakte Weinek ook de eerste atlas van de Maan gebaseerd op foto's die werden gemaakt vanop het Lick Observatory en Meudon Observatory.

De Amerikaanse astronoom Edward Emerson Barnard ontdekt vanop het Lick Observatory met de 91 centimeter refractietelescoop de Jupitermaan Amalthea. Deze maan is het meest rode object in het zonnestelsel, nog roder dan de planeet Mars. De rode kleur lijkt afkomstig te zijn van zwavel dat op zijn beurt afkomstig is van de Jupitermaan Io. De maan heeft een onregelmatige vorm en heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 270 kilometer.

De Franse astronoom Auguste Charlois ontdekt vanop een sterrenwacht nabij de Franse stad Nice de planetoïde 349 Dembowska. Deze 140 kilometer grote planetoïde heeft een hoog albedo en behoort tot de R-klasse van planetoïden. De planetoïde 349 Dembowska werd genoemd naar de Italiaanse astronoom Ercole Dembowski die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan wetenschappelijk onderzoek naar meervoudige stersystemen.

De Duitse astronoom Max Wolf ontdekt vanuit Heidelberg de 500ste planetoïde. Later krijgt deze planetoïde de naam 500 Selinur, een figuur uit een roman van de Duitse auteur Friedrich Theodor Vischer. Naast deze planetoïde ontdekte Max Wolf nog eens 247 planetoïden alsook enkele kometen en een rode dwerg die een van de dichtstbijzijnde sterren is van de Zon (Wolf 359). Foto: Archiv fur Kunst und Geschichte Berlin

De Amerikaanse astronoom Raymond Smith Dugan ontdekt de planetoïde 511 Davida. Dit is een grote C-type planetoïde in het buitenste deel van de planetoïdengordel tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter met een onregelmatige vorm dat een gemiddelde diameter heeft van ongeveer 290 kilometer. Davida is een van de weinige planetoïden waarbij de vorm bepaald is door directe waarnemingen vanaf de Aarde. Uit deze waarnemingen blijkt dat op het oppervlak van de planetoïde een 150 kilometer grote depressie voorkomt. Wellicht is dit een enorme krater vergelijkbaar met de krater op het oppervlak van planetoïde (253) Mathilde.

De Amerikaanse astronoom Charles Dillon Perrine ontdekt vanuit het Lick Observatory de Jupitermaan Elara. Dit is in afstand de dertiende maan van de gigantische gasplaneet Jupiter en dit object werd vernoemd naar één van de liefdes van Zeus, die de moeder is van de reus Tityus. Elara heeft een lage dichtheid en draait in een vreemde baan om Jupiter wat er voor wetenschappers op wijst dat dit geen natuurlijke maan van Jupiter is maar een gevangen planetoïde. Foto: Kevin Heider

De Duitse astronoom August Kopff ontdekt de planetoïde 624 Hektor. Deze planetoïde heeft een onregelmatige vorm van 370 bij 195 km en is de grootste van een familie van planetoïden die astronomen de 'Trojanen' noemen. Hektors baan helt meer dan 18° ten opzichte van de ecliptica en een omloop varieert de afstand tot de Zon tussen de 5,095 en 5,349 astronomische eenheden. Deze planetoïde is ook de enige Trojaan waarbij een maantje ontdekt is. Het maantje is ongeveer vijftien kilometer groot en bevindt zich ongeveer 1 000 kilometer van Hektor af. Foto: F. Marchis/WMKO

De Britse astronoom Philibert Jacques Melotte ontdekt een maan rond de planeet Jupiter die we vandaag de dag kennen als Pasiphaë. Deze maan zou een diameter hebben van ongeveer 58 kilometer en werd in 1975 genoemd naar Pasiphae uit de Griekse mythologie, de moeder van de Minotaurus. Omdat de maan vanaf de Aarde is ontdekt met behulp van sterke telescopen en de maan nooit is onderzocht door een ruimtesonde is er weinig over bekend.

De Italiaanse astronoom Vincenzo Cerulli ondekt de 320 kilometer grote planetoïde 704 Interamnia. Deze planetoïde bevindt zich in het buitenste deel van de planetoïdengordel tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter en heeft een vrij elliptische baan die zich geheel in de planetoïdengordel bevindt. Interamnia wordt door spectraalanalyse ingedeeld bij de F-type planetoïden die een relatief laag albedo hebben.